Lucas 9:54

Ang Teksto

Isang nayon ng mga Samaritano ang nagsara ng pinto. Nauna nang dumating ang mga mensahero ni Jesus upang maghanda ng matutuluyan, ngunit tinanggihan sila ng mga tagaroon dahil lang sa direksyon ng kaniyang paglalakbay: patungong Jerusalem. Nakita ito nina Santiago at Juan, at hindi sila nagdalawang-isip. Lumapit sila at nagtanong, hindi nang pabulong kundi parang mga opisyal na humihingi ng pahintulot sa hari: "Panginoon, nais mo bang iutos naming bumaba ang apoy mula sa langit at puksain sila?" Hindi ito biro. Naniniwala silang kaya nilang gawin ito, at inaakala nilang ito mismo ang gusto ng kanilang Guro. Isang buong nayon, mga bata, mga matanda, mga hayop, tatlong salita lamang ang layo mula sa abo.

Ang Ubod

Para maintindihan ang tanong, kailangan mong maamoy ang alikabok ng daan sa pagitan ng Galilea at Jerusalem at ang galit na kasingtanda ng mga lolo nila. Ilang siglo nang magkaaway ang mga Judio at Samaritano: may sarili silang templo sa Bundok Gerizim na winasak ng mga Judio, at may mga kuwento ng mga Samaritanong nagkalat ng buto ng patay sa templo sa Jerusalem tuwing Paskuwa. Ang pagtanggi sa isang peregrinong papuntang Jerusalem ay hindi kawalang-galang lamang; ito ay pahayag ng panig. Kaya't ang hiling ng dalawang alagad ay hindi kabaliwan sa kanilang panahon kundi kabanalan. Ang nakakagulat ay hindi ang kanilang galit kundi ang kanilang paniniwala na kasama nila ang Diyos dito, na ang kapangyarihang ibinigay sa kanila sa simula ng kabanatang ito ay maaaring gamiting sandata laban sa mga sumasara ng pinto.

Ang Hibla sa Mas Malaking Kuwento

Tatlong talata lang ang layo nito mula sa pangungusap na nagbubukas ng buong ikalawang bahagi ng Lucas: "lubos niyang inihanda ang kaniyang sarili na pumunta sa Jerusalem." Doon siya patungo, at alam na niya kung ano ang naghihintay: "ang Anak ng Tao ay ibibigay sa mga kamay ng mga tao." Ang mga Samaritano ang unang nagsara ng pinto sa daang iyon; ang Jerusalem ang magsasara ng huli. At ang pinakamahalaga: hindi niya pinababa ang apoy sa alinman sa dalawa. Ang Mesiyas na may karapatang humatol ang siya mismong tumanggap ng hatol. Ito ang hugis ng pagtubos. Hindi niya iniligtas ang sarili sa pamamagitan ng pagpuksa sa mga tumanggi sa kaniya; iniligtas niya sila sa pamamagitan ng pagpayag na puksain siya. Nang bumaba ang apoy mula sa langit pagkatapos ng Pentecostes, hindi ito tumupok ng nayon kundi dumapo sa mga ulo ng mga sugo, kasama na si Juan.

Ang Salamin

May nayon na nagsara ng pinto sa iyo. Baka kapatid na tumigil sa pakikipag-usap mula nang magkaiba kayo ng pinanigan. Baka kasamahan sa trabaho na laging may paraan upang ipahiya ka sa harap ng iba. Baka kapitbahay na iba ang pananampalataya, o anak na ayaw nang sumama sa simbahan at alam mong hindi ikaw ang dahilan ngunit ikaw ang nagdurusa. At sa loob mo, may dalawang alagad na nagtatanong: Panginoon, puwede bang ako na ang bumaba? Hindi mo ito tinatawag na apoy. Tinatawag mong katotohanan, prinsipyo, paninindigan. Ngunit ang tanong ni Santiago at Juan ay hindi nagsimula sa galit lamang, nagsimula ito sa paniniwalang kampi sa kanila ang Diyos. Doon ang panganib. Ngayong araw: isulat mo sa isang papel ang pangalan ng taong nagsara ng pinto sa iyo, bigkasin mo ito nang malakas, at idugtong mo nang buong-buo ang mga salitang "Panginoon, huwag mong puksain siya."

Ang Detalye

Bakit apoy? Hindi ito basta-bastang talinghaga ng paghihiganti. Walong araw bago nito, si Juan at si Santiago ay nakatayo sa bundok at nakita nilang kausap ni Jesus si Elias mismo. At si Elias ang propetang nagpababa ng apoy mula sa langit laban sa mga sugo ng hari ng Samaria. Pamilyar din sa kanila ang alingawngaw mula sa simula ng kabanata: sinasabi ng iba na si Jesus ay si Elias na muling nagpakita. Kaya't ang mungkahi ng dalawa ay hindi basta init ng ulo, ito ay eksegesis. Binabasa nila ang Kasulatan, ikinakabit sa sitwasyon, at nag-aalok ng tapat na aplikasyon. Ganoon kadaling gamitin ang tamang teksto sa maling sandali. Ang kaalaman sa Biblia ay hindi garantiya laban sa karahasan sa pangalan ng Diyos.

Ang Tanong

Hindi nagpaliwanag si Jesus. "Hinarap niya sila at sinaway sila," wala nang iba. At iyon ang bumabagabag: hindi niya sinabing mali ang Elias, ni sinabing hindi na kailanman babagsak ang apoy. Siya mismo ang nagsalita sa talatang dalawampu't anim tungkol sa isang araw ng kahihiyan sa harap ng mga anghel. Kaya hindi natin maaaring gawing malambot na Jesus na walang hatol ang eksenang ito. Ang sinasabi lamang ng teksto ay ito: hindi ngayon, at hindi sa pamamagitan ninyo. Nakalaan ang paghatol sa Diyos, at panahon ng pagtitiis ang panahong ito. Mahirap tanggapin iyon kapag ikaw ang nasasaktan. Ngunit baka ang pagtanggi ni Jesus sa apoy ang tanging dahilan kung bakit may panahon pa ang mga Samaritano, at ikaw.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ipinares ng Lucas ang eksenang ito sa kuwento ni Elias sa 2 Hari 1, kung saan tunay ngang bumaba ang apoy sa mga sugo ng hari ng Samaria. Doon, tanda ito na buháy ang Diyos ng Israel sa panahon ng pagtalikod. Dito, ang tanda ng buháy na Diyos ay ang pagtuloy ni Jesus sa susunod na nayon. Ngunit ang pinakamatalas na tugon ay dumating makalipas ang mga taon: sa Gawa 8, si Juan din ang bumaba sa Samaria, hindi upang maghatid ng apoy kundi upang ipanalangin ang mga Samaritano na tanggapin ang Espiritu Santo. Ang parehong pangalan, ang parehong bayan, ang kabaligtarang misyon. Ganoon kabagal at kaganap ang pagbabagong ginagawa ng Panginoon sa isang tao.

Pagninilay

Sino ang taong, sa loob-loob mo, ay inaasahan mong hatulan ng Diyos, at ano ang mangyayari sa iyong panalangin kung tatanggalin mo ang pag-asam na iyon?

Kailan ka huling gumamit ng tamang teksto ng Kasulatan upang bigyang-katwiran ang isang bagay na sinaway sana ni Jesus?