Lucas 9

Ang Teksto

Walang dalang pitaka, walang tungkod, walang ekstrang tunika: ganoon isinugo ni Jesus ang Labindalawa sa mga nayon ng Galilea, at bumalik silang punung-puno ng kuwento. Mula roon, sunod-sunod ang mga tagpo sa kabanatang ito: ang pagkabahala ni Herodes na pumugot na kay Juan at ngayon ay naririnig ang mga bagay na hindi niya maipaliwanag; ang limang tinapay at dalawang isda na nagpakain sa limanlibong lalaki; ang pag-amin ni Pedro na si Jesus ang "Cristo na nagmula sa Diyos," agad na sinundan ng unang pahayag tungkol sa pagdurusa at pagkamatay; ang nagniningning na mukha sa bundok kasama sina Moises at Elias; ang amang nagmamakaawa para sa kaniyang nag-iisang anak; ang pagtatalo kung sino ang pinakadakila; at sa huli, ang matigas na pagharap ni Jesus patungong Jerusalem, kasama ang mga sagot na nagpapaatras sa mga gustong sumunod.

Ang Puso ng Teksto

Ang kabanatang ito ay itinayo sa paligid ng isang tanong na umuugong sa buong Galilea: sino nga ba ito? Naririnig ito ni Herodes sa kaniyang palasyo sa Tiberias, ang tetrarkang alam na alam ang lasa ng dugo sa kaniyang mga kamay; naririnig ito ng mga tao sa mga pamilihan; at sa wakas ay itinanong mismo ni Jesus sa mga alagad: "Ngunit sino ako para sa inyo?" Ang sagot ni Pedro ay tama, ngunit kalahati pa lamang. Sapagkat ang Mesiyas na inaasahan ng isang bayang sakop ng Roma ay isang hari na magpapalayas ng mga sundalo, hindi isang hari na "papatayin." Dito nabubuksan ang puso ng kabanata: ang kaluwalhatian ng Diyos ay dumarating sa pamamagitan ng krus, at ang sumusunod sa Kaniya ay inaanyayahan sa parehong daan, araw-araw.

Ang Hibla ng Kuwento

Isipin ang tanawin: libong tao na nakaupo sa damuhan sa ilang na lugar, hinati sa mga grupong tiglilimampu, at isang lalaking nagpapasalamat sa tinapay at namimigay hanggang sa mabusog ang lahat. Para sa sinumang Judio na kabisado ang kuwento ng Exodo, hindi ito basta himala ng pagkain. Ito ay ang Diyos na muling nagpapakain sa kaniyang bayan sa disyerto, ang tunay na Moises na dumating. Kaya hindi aksidente na si Moises mismo, kasama si Elias, ang katabi ni Jesus sa bundok, at ang kanilang pinag-uusapan ay ang kaniyang "paglisan na malapit na niyang maisakatuparan sa Jerusalem." Ang bagong Exodo ay hindi sa pamamagitan ng Dagat na Pula kundi sa pamamagitan ng isang krus sa labas ng pader ng lungsod.

Ang Salamin

Ang hirap sa atin ay gusto nating ang pag-amin ni Pedro na walang bersikulo 22. Gusto natin ang Cristo, ayaw natin ang "papatayin." Makikita mo ito sa maliliit na desisyon: ang trabahong hindi mo binibitawan kahit alam mong sinisira ka na nito, ang relasyong pinapanatili mo sa pamamagitan ng katahimikan dahil mas madali kaysa sa katotohanan, ang pera na parang tungkod na ayaw mong iwan sa bahay. "Pasanin niya ang kaniyang krus araw-araw" ay hindi tungkol sa sakit o sa mabigat na kapalaran; tungkol ito sa pang-araw-araw na pagpili na hindi ka na ang sentro. At tulad nina Santiago at Juan, madali tayong humingi ng apoy para sa mga taong hindi tumatanggap sa atin. Ngayong araw: isulat ang pangalan ng isang Kristiyanong "hindi sumusunod sa atin," na iba ang simbahan o paraan, at magpadala sa kaniya ng isang maikling mensahe ng pasasalamat para sa isang bagay na mabuti na ginagawa niya sa pangalan ni Jesus.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Dalawang eksena sa dulo ng kabanata ay bumabalik sa kuwento ni Elias. Nang hilingin nina Santiago at Juan na "bumaba ang apoy mula sa langit," hindi sila nag-iimbento; ginagaya nila ang ginawa ni Elias sa mga sugo ng hari sa 2 Mga Hari 1. At nang sabihin ng tinawag na tao na magpapaalam muna siya sa kaniyang sambahayan, iyon mismo ang ipinahintulot ni Elias kay Eliseo nang matagpuan siyang nag-aararo sa 1 Mga Hari 19. Dalawang beses, ang pamantayan ni Elias ang ginamit, at dalawang beses hindi ito sapat. Mas matalas ang tawag ni Jesus kaysa sa kay Elias, at mas mahabagin: walang apoy sa mga tumanggi, ngunit walang paglingon pa sa likuran para sa mga susunod.

Ang Pangunahing Tauhan

May isang sandali sa kabanatang ito kung saan nabibitawan ni Jesus ang kaniyang pagkabigat: "Kayong mga hindi nananampalataya at masamang salinlahi, gaano katagal ko kailangang manatili sa inyo at pagtiisan kayo?" Nanggaling siya sa bundok ng kaluwalhatian at bumaba sa isang karamihang hindi makapagpalaya ng isang bata. Ngunit pansinin kung ano ang sumunod: hindi siya umalis. Pinagaling niya ang bata at "ibinalik siya sa kaniyang ama." Ganito ang buong larawan ni Jesus sa Lucas 9: nag-iisang nananalangin, inis sa kawalan ng pananampalataya, malumanay sa isang ama na nagmamakaawa, at matigas ang mukha patungong Jerusalem kahit alam niya kung ano ang naghihintay doon. Hindi siya nasasaktan dahil mahina siya; nasasaktan siya dahil mahal niya ang bayang hindi siya naiintindihan.

Ang Detalye

Sa bersikulo 31, ang salitang isinalin na "paglisan" ay sa Griyego ay exodos. Hindi ito karaniwang salita para sa kamatayan. Ito ang pangalan ng buong kuwento ng pagpapalaya mula sa Ehipto, ang salitang alam ng bawat Judio sa bawat Paskwa. Kaya nang mag-usap sina Moises at Elias kasama si Jesus sa bundok, hindi sila nagbubulungan tungkol sa isang trahedya. Pinag-uusapan nila ang isang paglaya. Ang tatlong kanlungan na gustong itayo ni Pedro ay isang pagtatangkang itigil ang kuwento sa pinakamagandang bahagi, bago ang Jerusalem. Ngunit ang ulap ay dumating at ang tinig ay nagsabi lamang ng isang utos: "Makinig kayo sa kaniya." Hindi, manatili kayo rito. Kundi, makinig, kahit sa bahaging ayaw ninyong marinig.

Pagninilay

Alin sa mga "tungkod at pitaka" mo ang talagang hindi mo kayang iwan, at ano ang sinasabi nito tungkol sa kung kanino ka umaasa sa paglalakbay?

Kung tatanungin ka ngayon ni Jesus ng "sino ako para sa iyo," gaano kalaki ang krus sa sagot mo, at gaano kalaki ang kaluwalhatian lamang?