Lucas 9:51

Ang Teksto

Isang maikling pangungusap lang, pero dito pumihit ang buong Ebanghelyo ni Lucas: "Nangyari ng habang papalapit na ang kaniyang pag-akyat sa langit, lubos niyang inihanda ang kaniyang sarili na pumunta sa Jerusalem." Alam ni Jesus na malapit na ang panahon ng kaniyang pag-alis, at sa halip na umiwas, hinarap niya ang direksyon kung saan siya papatayin. Hindi ito basta pagpapasya sa ruta ng paglalakbay. Ito ay pagtatakda ng loob. Sa Griyego, literal na "itinakda niya ang kaniyang mukha" patungo sa Jerusalem, isang paraan ng pagsasabing wala nang babalikan, wala nang susuriing ibang opsyon. Mula sa talatang ito hanggang sa kabanata 19, ang buong salaysay ay isang mahabang paglalakad tungo sa krus, at alam ng Panginoon kung ano ang naghihintay sa dulo.

Ang Puso ng Teksto

Ang pagliligtas natin ay hindi nangyari sa pamamagitan ng isang Diyos na napadpad lang sa krus. Nangyari ito sa pamamagitan ng isang desisyon na tinitigan nang diretso, inulit-ulit, at hindi binawi. Iyon ang kakaiba sa talatang ito: inilalagay ni Lucas ang sakripisyo ni Cristo hindi lamang sa Biyernes Santo kundi sa bawat hakbang ng daan patungo roon. Ang pag-ibig ng Diyos ay may hugis ng tiyaga, hindi ng biglaang damdamin. At may bigat ito para sa atin. Kadalasan, ipinapangako natin ang ating sarili sa Diyos sa mga sandaling mataas ang emosyon, tapos pinaghihintay natin ang pagtupad hanggang sa mas maginhawang panahon. Si Jesus ang nagpapakita na ang tunay na pagtalima ay hindi ang init ng pasya kundi ang pagharap ng mukha sa direksyon na alam mong magdudulot ng sakit, at paglakad pa rin.

Ang Hibla sa Buong Kasaysayan

Walong talata lang ang layo nito mula sa bundok ng pagbabagong-anyo, kung saan nag-usap sina Moises at Elias tungkol sa "kaniyang paglisan na malapit na niyang maisakatuparan sa Jerusalem." Ang salitang ginamit doon para sa paglisan ay ang salitang Exodo. Hindi ito aksidente. Tulad ng paglabas ng Israel mula sa Ehipto patungo sa kalayaan, may bagong paglabas na mangyayari, pero ngayon ang Panginoon mismo ang dadaan sa tubig at dilim para sa kaniyang bayan. Jerusalem ang lugar kung saan dumadaloy ang dugo ng mga kordero taon-taon. Doon siya tutungo, hindi bilang pari kundi bilang handog. Ang matatag na mukha ni Jesus sa talata 51 ay ang simula ng Paskuwa na magpapalaya sa atin nang tuluyan.

Ang Salamin

May mga bagay sa buhay mo na matagal mo nang alam na kailangan mong harapin, at matagal mo na ring iniiwasang tingnan nang diretso. Ang usapan sa kapatid na pitong taon nang hindi nagsasalita sa iyo. Ang pagtatapat sa asawa tungkol sa utang na tinago mo. Ang trabahong pinagkakakitaan mo pero alam mong may ginagawa kang hindi tama. Ang anak na kailangan mong pakinggan kahit masakit ang sasabihin niya. Hindi mo naman hindi alam ang dapat gawin; alam mo. Ang problema, hindi mo itinatakda ang iyong mukha doon. Mas madaling manalangin tungkol dito nang paulit-ulit kaysa humakbang nang isang beses. Ngayong araw, isulat sa papel ang isang bagay na matagal mo nang iniiwasan, lagyan ng petsa kung kailan mo ito gagawin sa loob ng pitong araw, at idikit ito sa isang lugar na makikita mo araw-araw.

Konteksto

Halos tatlong taon nang naglalakad si Jesus sa Galilea, malayo sa sentro ng kapangyarihan. Sa Jerusalem nakaupo ang mga punong-pari, ang Sanedrin, ang mga ugnayan sa Roma. Ang pagpunta roon ay parang paglakad ng isang probinsiyanong propeta papasok sa palasyo ng mga maaaring pumatay sa kaniya, at alam niya ito, dahil sinabi na niya sa talata 22 na "hindi tatanggapin ng mga nakatatanda, mga punong-pari at mga eskriba." Ang ruta mismo ay politikal: dadaan siya sa Samaria, teritoryo ng mga kaaway sa relihiyon, at agad siyang itinakwil, "sapagkat nagpasya siyang pumunta sa Jerusalem." Kahit ang direksyon ng kaniyang paglalakad ay nakakainsulto na sa iba. Ganoon kalakas ang bigat ng desisyong ito.

Ang Pangunahing Tauhan

Hindi matigas ang mukha ni Jesus sa diwa ng pagiging manhid. Kalalabas lang niya sa mga tagpo kung saan naawa siya sa gutom na libo-libo at ibinalik ang nangingisay na bata sa kaniyang ama. Ang parehong Panginoon na malambot sa mga sugatan ay walang anumang pag-aalangan sa kaniyang direksyon. Iyan ang hindi natin madalas pagsamahin: ang tunay na habag ay nangangailangan ng tigas ng loob, kung hindi, natutunaw ito sa unang sagabal. At tingnan mo ang ginawa niya nang tanggihan siya ng mga Samaritano: sinaway niya ang mga alagad na gustong magpababa ng apoy, at tahimik na lumipat sa ibang nayon. Hindi niya binago ang layunin; hindi rin siya naghiganti. Determinado pero hindi marahas. Iyon ang mukhang itinakda patungong Jerusalem.

Ang Tanong

Kung alam ni Jesus ang lahat, bakit kailangan pa niyang "lubos na ihanda ang kaniyang sarili"? Hindi ba dapat madali na iyon sa Anak ng Diyos? Ang teksto ay hindi nagbibigay ng maginhawang sagot. Ipinapahiwatig nito na may bagay sa kaniyang kalooban na kinailangang itakda, isang bagay na maaaring hindi nangyari kung hindi niya ginawa. Hindi ito dula-dulaan. Totoong tao siya, totoo ang takot, at mababasa mo iyon sa Getsemani. Ang mahirap tanggapin dito ay ito: kahit ang Anak ay hindi iniligtas sa pakikibakang iyon. Hindi tayo pinangakuan ng kaginhawaan sa pagsunod, pinangakuan tayo ng kasama sa daan. Hindi iyon mas magaan. Totoo lang iyon.

Pagninilay

Ano ang isang desisyon na alam mong tama pero paulit-ulit mong ipinagpapaliban, at ano talaga ang kinatatakutan mo roon?

Sa mga taong tumatanggi sa iyo dahil sa direksyong pinili mong lakaran, naghihiganti ka ba o tahimik ka lang bang nagpapatuloy?