Malakias 1

Ang Teksto

Sa pamamagitan ni Malakias, hinaharap ng Panginoon ang kaniyang bayan na naging manhid sa kaniyang pag-ibig. Sinasagot niya ang kanilang mapangahas na tanong na "Paano mo kami inibig?" sa pamamagitan ng pagbabalik sa kasaysayan nina Jacob at Esau, at pagkatapos ay binuksan ang isang matinding sakdal laban sa mga pari: naghahandog sila ng bulag, pilay, at may sakit na hayop sa altar, habang inaasahan pa ring tanggapin sila ng Diyos.

Ang Puso ng Teksto

Ang tanong sa puso ng Malakias 1 ay hindi kung mahal ka ba ng Diyos, kundi kung anong klase ng Diyos ang nasa harap mo. "Isa akong dakilang Hari," ang sabi niya sa taludtod 14. Ang mga naghahandog ng basura sa altar ay hindi ateista, sila ay mga relihiyosong tao na tinipid ang Diyos. Nagpapatuloy pa rin sila sa ritwal, ngunit ang kanilang paghahandog ay nagpapahayag na kaunti lang ang halaga niya sa kanila. Ang problema ay hindi kawalan ng pananampalataya, kundi pananampalataya na hindi na gumagalang. At iyon, sabi ng Panginoon, ay mas masahol pa kaysa ganap na pagsasara ng mga pintuan ng templo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang unang salita ng Panginoon sa aklat ay "Inibig ko kayo." Bago pa magsimula ang paghatol, itinatatag muna ang pag-ibig. Ito ang pattern ng buong Kasulatan: ang pag-ibig ng Diyos ang nauuna, at ang tugon ng tao ang sinusukat. Sa Bagong Tipan, ang parehong dinamiko ay lumalabas sa Cruz. Doon, hindi ang tao ang naghahandog ng pilay at bulag sa Diyos, kundi ang Diyos mismo ang naghahandog ng walang dungis na Anak para sa tao. Kung ang Malakias 1 ay hinuhubaran ang lahat ng murang relihiyon, ang Kalbaryo ang nagpapakita kung ano ang tunay, buong-pusong handog. Doon lang natin nakikita kung gaano kalayo ang pagitan ng ating pagsuko at ng kaniyang pagsuko.

Ang Salamin

Basahin muli ang taludtod 8: "Ihandog ninyo iyan sa inyong gobernador, tatanggapin pa ba niya kayo?" Iyon ang tanong na tumutusok. Hindi mo ibibigay sa iyong amo ang huling piraso ng laptop na sira na. Hindi mo aalukin ang iyong kliyente ng report na kalahati lang tapos. Ngunit sa Diyos, madalas natin ibinibigay ang oras na tirang-tira, ang atensyon na paubos na, ang pera na hindi na makakasama sa budget, ang lakas ng loob na natitira pagkatapos maubos ang lahat sa iba. At pagkatapos nagtataka tayo bakit tuyot ang panalangin.

Ang teksto ay hindi tumatanong kung nagsisimba ka. Tinatanong nito kung ano ang klase ng hayop na dinadala mo. May bahagi ba ng iyong buhay, iyong pananalapi, iyong relasyon, iyong ambisyon, na sinasabi mong "para sa Panginoon," ngunit sa katunayan ay pilay na, may sakit na, at inaasahan mong hindi niya mapapansin? Ang pagod na "Nakakapagod na ito" sa taludtod 13 ay maaaring maging himig ng sarili nating pag-aalay. Hindi kalapastanganan ang problema; ang problema ay ang pagkabagot.

Ang Interteksto

May isang matinding ugnayan sa Roma 9, kung saan ginagamit ni Pablo ang parehong Jacob-Esau na parirala upang ipaliwanag ang malayang pagpili ng Diyos. Ang "kinamuhian" doon ay hindi damdamin kundi pagpili: si Jacob ang piniling daluyan ng pangako, hindi dahil sa kaniyang mga merito. Iyon ang punto ng Malakias 1:2-3. Ang pag-ibig ng Diyos sa Israel ay hindi kanilang natamo, at iyon nga ang dahilan kung bakit napakasakit ng kanilang pagbabalewala.

Pagkatapos ay may kabaligtaran sa Roma 12:1, kung saan hinihiling ni Pablo na ihandog natin ang ating katawan bilang "buhay na hain, banal at kalugod-lugod sa Diyos." Ang bulag at pilay ng Malakias ay pinalitan ng buhay na katawan. Ang standard ay hindi bumaba, ito ay tumaas.

Konteksto

Ito ay pagkatapos ng pagbabalik mula sa Babilonia, humigit-kumulang noong ikalimang siglo BC. Ang templo ay muling naitayo, ngunit ang unang alab ay nawala. Ang mga taong ito ay hindi mga pagano; sila ay mga bumalik na tapat, ang mga taong nagtiis sa mahabang biyahe pauwi. Ngunit ang kanilang pag-asa ay nabalisa. Nasaan ang ipinangakong kaluwalhatian? Bakit kulang pa rin ang ani? Kaya't nagsimula silang tumipid, hindi dahil sa pagsuway, kundi dahil sa pagod na kawalan ng tiwala. Ang mga pari, na dapat ay tagapangalaga ng altar, ay ang unang nagpabaya. Kapag ang mga tagapamahala ng banal na bagay ay pinababa ang pamantayan, sumusunod agad ang buong bayan.

Ang Tanong

Ang "kinamuhian ko si Esau" sa taludtod 3 ay hindi mabilisang lulunukin. Kahit alam natin na ito ay tumutukoy sa pagpili at hindi sa personal na poot, ang salita ay nananatiling marahas. Bakit ganito magsalita ang Diyos? Marahil dahil ang pag-ibig na sinusukat ng Diyos ay hindi kagaya ng murang goodwill sa lahat. Ito ay pag-ibig na pumipili, nag-aabang, tapat, at eksklusibo. Kung ang kaniyang pag-ibig sa iyo ay maaaring maging pag-ibig din niya sa bawat isa nang pareho, hindi na ito pag-ibig kundi rehiyon lamang ng klima. Ang pagpili ay nagpapasakit sa mga nasa labas, oo. At sa puntong iyon, dapat tayong tumigil at manahimik, hindi magpaliwanag ng lahat.

Pagninilay

Anong paghahandog sa iyong buhay ngayon ang hindi mo mangangahas ialay sa iyong gobernador o amo, ngunit inaasahan mong tatanggapin ng Diyos?

Kung ang unang salita ng Panginoon ay "Inibig ko kayo," bakit ang una mong tugon kadalasan ay "Paano?"