Mateo 17

Ang Teksto

Anim na araw matapos sabihin ni Jesus na kailangan siyang magdusa, isinama niya sina Pedro, Santiago at Juan sa isang mataas na bundok, at doon nagbago ang kaniyang anyo: nagliwanag ang kaniyang mukha na katulad ng araw, kasama niya sina Moises at Elias, at mula sa ulap ay narinig ang tinig ng Ama, “Ito ang minamahal kong Anak na lubos kong kinalulugdan. Makinig kayo sa kaniya.” Pagbaba nila sa bundok ay sinalubong sila ng isang amang nakaluhod para sa anak na matagal nang nahihirapan, at ng mga alagad na bigo sa pagpapagaling. Nagtapos ang kabanata sa dalawang maliliit na eksena: isang paulit-ulit na babala tungkol sa kaniyang kamatayan, at isang usapan tungkol sa buwis at sa isang barya sa bibig ng isda.

Ang Puso ng Mensahe

Ang kabanatang ito ay itinayo sa paligid ng isang utos: “Makinig kayo sa kaniya.” Hindi sinabi ng Ama, tingnan ninyo siya, o hangaan ninyo siya, o magtayo kayo ng tatlong pagsisilungan para sa kaniya. Pakinggan. At ang partikular na sinasabi ni Jesus na ayaw pakinggan ng mga alagad ay ito: “Ang Anak ng Tao ay ibibigay sa kamay ng mga tao. At siya ay papatayin nila.” Kaya ang kaluwalhatian sa bundok ay hindi pamalit sa krus; ito ang patunay kung sino ang pumapanhik doon. Dito nagiging matalas ang teksto para sa atin. Ang pananampalataya sa kabanatang ito ay hindi isang damdaming nakukuha sa taas ng bundok kundi isang pagsunod sa baba nito, kung saan may batang nahuhulog sa apoy at sa tubig, may mga nagpapatawag ng buwis, at may mga alagad na walang kayang gawin. Ang kaharian ng Diyos ay dumarating sa mga lugar na iyon, hindi sa mga tolda ng ating pananabik.

Ang Sinulid sa Malaking Kuwento

Bakit sina Moises at Elias? Dahil pareho silang nakatagpo ng Diyos sa bundok, at pareho silang umalis sa mundong ito sa paraang hindi karaniwan. Sila ang Kautusan at ang mga Propeta, nakatayo sa magkabilang gilid ni Jesus hindi bilang katapat niya kundi bilang mga saksi. At nang maglaho ang ulap, “walang ibang nakita maliban kay Jesus lamang.” Iyan ang buong kuwento ng Bibliya sa isang pangungusap. Hindi binubura ang Kautusan at mga Propeta; natutupad sila sa isang Tao na naglalakad pababa ng bundok patungo sa pagdurusa. At pansinin ang pagtukoy kay Juan na Tagapagbautismo: “si Elias ay dumating na, ngunit siya ay hindi nila nakilala.” Ang pattern ng Diyos ay paulit-ulit, ang sugo ay tinatanggihan, at ang Anak ay susunod sa parehong landas. Ang kaligtasan ay hindi dumating sa pamamagitan ng liwanag na nakakasilaw kundi sa pamamagitan ng mga kamay ng tao na pumatay sa kaniya.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na si Pedro. Gusto nating i-frame ang mga sandali ng kaliwanagan at manirahan doon: ang retreat na umiyak tayo, ang panahong malinaw ang lahat. Pagkatapos ay bumababa tayo sa bundok at naroon ang anak na may sakit, ang asawang pagod, ang trabahong walang katapusan, at ang pakiramdam ng mga alagad: “Bakit hindi namin ito mapalayas?” Matalas ang sagot ni Jesus, hindi sinisi ang demonyo kundi ang maliit nilang pananampalataya. Pero tingnan din ang pinakahuling eksena. Alam ni Jesus na hindi siya obligadong magbayad, pero nagbayad siya “upang hindi tayo maging sanhi ng pagkakasala.” Iyon ang etika ng kaharian sa pang-araw-araw: may mga karapatan kang maaaring ipaglaban pero isinusuko mo para hindi matisod ang iba. Ang bayad sa kasambahay, ang singil na iniiwasan mo, ang resibong hindi mo hiningi, ang usapan sa opisina kung saan tama ka pero masakit ka. Ngayong araw, kunin ang isang pagkakautang o pangakong pera na matagal mo nang pinapaliban, at bayaran o magpadala ng mensahe na may malinaw na petsa.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang unang mga mambabasa ni Mateo ay mga Judiong sumusunod kay Jesus, marami sa kanila ay nasa gitna ng tanong kung paano mabubuhay bilang tapat sa Diyos ng Israel habang tinatanggihan sila ng kanilang sariling bayan. Ang kalahating siklo ay buwis para sa templo, binabayaran ng bawat Judiong lalaki taun-taon. Pagkatapos bumagsak ang Jerusalem, ang buwis na iyon ay ipinilit ng Roma para sa isang paganong templo. Isipin mo ang bigat: dapat ba kaming magbayad sa mga sumira sa amin? Ang sagot ni Jesus ay hindi rebolusyon at hindi rin pagsuko. Malaya kayo, mga anak kayo ng Hari, pero magbayad kayo. Ang kalayaang panloob ay hindi palaging nagiging pagsuway sa labas.

Ang Detalye

“Lumapit si Jesus at sila ay hinawakan.” Ito ang tanging sandali sa buong kabanata kung saan may paghipo. Matapos ang tinig, ang ulap, ang takot na nagpatirapa sa kanila sa lupa, ang Anak ng Diyos ay lumapit at humawak. Hindi siya nanatili sa liwanag at nagsalita mula roon. Ang parehong kamay na kaninang nagliliwanag ay ngayon nasa balikat ng isang takot na mangingisda. At ang mga salita, “Tumayo kayo at huwag kayong matakot,” ay hindi babala kundi pag-aahon. Dito makikita mo kung bakit mahalaga ang pagkakatawang-tao. Ang Diyos na nagsasalita mula sa ulap ay ang Diyos na may balat, init, at kamay. Anumang kaluwalhatiang hindi humahawak ay hindi ang kaluwalhatian ni Jesus.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Jesus ng kabanatang ito ay nakakagulat na hindi mahinahon. Nagliliwanag siya, oo, pero makalipas ang ilang talata ay sumasabog siya: “Kayong salinlahi na walang pananampalataya at mga baluktot, hanggang kailan ba ako mananatili kasama ninyo?” May pagod doon, at lungkot, at isang uri ng pag-ungol ng Diyos na matagal nang nagtitiis. Pero ang susunod niyang salita ay “Dalhin ninyo siya sa akin.” Hindi tumatakbo ang pagkairita niya palayo sa naghihirap; dinadala siya nito papalapit. Alam niya kung saan siya patungo, inuulit niya ito sa mga alagad na hindi makarinig, at patuloy pa rin siyang bumababa ng bundok. Ang Anak na kinalulugdan ng Ama ay ang Anak na pinipiling maibigay sa kamay ng mga tao.

Pagninilay

Anong karapatan mo ang maaari mong isuko sa linggong ito para hindi matisod ang isang tao, kahit tama ka naman?

Alin sa mga salita ni Jesus ang pinakamatagal mo nang iniiwasang pakinggan, at bakit?