Mateo 22

Ang Teksto

Apat na pagtatagpo ang laman ng kabanatang ito, at lahat ay nauuwi sa tanong: sino ba talaga ang may karapatan sa buhay mo? Nagsimula si Jesus sa talinghaga ng hari na naghanda ng salu-salo sa kasal ng kaniyang anak; binalewala ng mga inanyayahan ang paanyaya, bumalik sila sa bukirin at negosyo, pinatay pa ang mga sugo, kaya pinuno ng hari ang bulwagan ng mga tao mula sa mga sangandaan, "kapwa mabuti at masama". Pagkatapos ay sunod-sunod ang mga patibong: ang buwis kay Cesar, ang babaeng pitong beses nabalo, ang pinakadakilang utos. Tinapos ni Jesus ang araw sa sarili niyang tanong tungkol sa Cristo na tinawag ni David na "Panginoon", at mula noon, walang nangahas pang magtanong sa kaniya.

Ang Puso ng Teksto

Ang hindi komportableng punto ng kabanata ay ito: hindi kasalanan ang bumalik sa bukirin o pumasok sa negosyo. Walang masama roon. Pero sa talinghaga, iyon mismo ang naging dahilan ng pagtanggi, at ang naging bunga ay apoy. Ang kaharian ng langit ay hindi lumalaban sa kasamaan lamang; lumalaban ito sa abalang buhay na walang puwang para sa Diyos. At nang punuin ang bulwagan, hindi pa rin tapos ang kuwento: may pumasok nang walang pangkasal na kasuotan, at siya ay itinapon. Biyaya ang paanyaya, pero may hinihingi ang biyaya, isang pagbabago na hindi mo madadaan sa pagsingit lang. Kaya nang tanungin kung ano ang pinakadakilang utos, buong pagkatao ang sagot: puso, kaluluwa, pag-iisip. Walang bahagi ng iyo ang hindi sakop.

Ang Hibla ng Buong Kuwento

Ang kasal sa talinghaga ay hindi basta larawan. Mula pa sa mga propeta, ang hapunan sa bundok, ang tabang karne at ang alak, ang pagtitipon ng mga bansa, iyan ang paraan ng Diyos para ilarawan ang katapusan ng kasaysayan: hindi isang paglilitis lamang kundi isang piging. At narito ang bago: ang hari ay naghahanda ng salu-salo "sa kasal ng kaniyang anak na lalaki". Hindi na malabong pangako ang nakataya kundi isang Anak na nakatayo sa templo habang binabalak siyang bitagin. Kaya makabuluhan na ang huling tanong ng kabanata ay tungkol sa pagkakakilanlan ng Cristo. Anak ni David, oo, pero tinawag siya ni David na "Panginoon". Ang nagpapadala ng paanyaya ay ang nobyo mismo, at ang parehong Isa ang uupo sa kanang kamay. Ang hibla mula Abraham hanggang dito ay hindi isang sistema ng pagsunod kundi isang Diyos na nag-aanyaya at nagsasakripisyo para mapuno ang hapag.

Ang Salamin

Tanungin mo ang kalendaryo mo, hindi ang teolohiya mo. Saan napupunta ang pinakamagandang oras ng linggo mo? Ang mga tumanggi sa talinghaga ay walang ibang krimen kundi ang pagiging abala sa bagay na lehitimo: bukirin, negosyo, deadline, overtime, ang anak na dapat ihatid. Doon tayo nabibitag, hindi sa malalaking kasalanan. At pansinin ang denaryo. Hinawakan ni Jesus ang barya at tinanong, "Kaninong mukha at pangalan ang narito?" May mukha ang pera mo, at tinutukoy nito kung kanino ito pwedeng ibalik. Pero ikaw, kaninong larawan ang taglay mo? Ang bahaging "sa Diyos ang mga bagay na sa Diyos" ay hindi tungkol sa ikapu. Ito ay tungkol sa buong pagkatao: puso, kaluluwa, pag-iisip. Kunin mo ngayon ang isang barya o perang papel sa bulsa mo, tingnan ang mukha roon, at sabihin nang malakas: "Ito ay kay Cesar." Pagkatapos ay ipatong mo ang kamay mo sa dibdib mo at sabihin: "Ito ay sa Diyos."

Ang Mga Unang Nakarinig

Huling linggo ito ni Jesus sa Jerusalem, at ang mga nagtatanong ay hindi mga estudyanteng usisero kundi mga kalaban na may plano. Pansinin ang kakaibang alyansa: mga Pariseo kasama ang "mga tagasunod ni Herodes", mga grupong magkaaway pero nagkaisa laban sa iisang tao. Ang tanong sa buwis ay patibong na dalawa ang talim: kung oo, traydor ka sa bayan; kung hindi, rebelde ka sa Roma. At nang hingin ni Jesus ang barya, sila ang nagbigay nito, sa loob mismo ng lugar ng templo, dala-dala ang mukha ni Cesar. Para sa mga unang mambabasa ni Mateo, na nakita o nabalitaan ang pagkasunog ng Jerusalem, ang talata tungkol sa lungsod na sinunog ay hindi abstraktong babala. Nabasa nila ito nang may kirot sa dibdib.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Dalawang tinig ang umaalingawngaw dito. Una, ang propesiya ni Isaias tungkol sa handaan ng Panginoon para sa lahat ng mga bayan sa kaniyang bundok, kung saan lalamunin ang kamatayan magpakailanman. Iyon ang hapag na binubuksan ni Jesus, at kaya hindi lang basta pagkain ang tinatanggihan ng mga inanyayahan kundi ang katapusan ng kamatayan mismo. Pangalawa, ang utos sa Levitico na ibigin mo ang iyong kapwa katulad ng pagmamahal mo sa iyong sarili. Sa Lumang Tipan, isa iyon sa daan-daang utos, nakabaon sa gitna ng mga alituntunin tungkol sa ani at suweldo at paghatol. Hinugot ito ni Jesus at ipinatong sa tabi ng pag-ibig sa Diyos, at sinabing "Dito sa dalawang mga kautusang ito nakasalalay ang buong kautusan at ang mga propeta." Hindi niya binawasan ang kautusan; binigyan niya ito ng bigat na dinadala ng buong pagkatao.

Ang Mahirap na Tanong

Bakit itinapon ang taong walang pangkasal na kasuotan? Inanyayahan siya mula sa sangandaan, walang pasabi, walang panahon para maghanda. Tapos pananagutin siya sa damit? Mukhang hindi patas, at hindi natin dapat palambutin iyon. Pero pansinin ang tawag ng hari: "Kaibigan, paano ka nakapasok dito nang walang pangkasal na kasuotan?" At "walang maisagot ang tao." Walang depensa, walang dahilan, hindi niya sinabing walang nagbigay sa kaniya. Ang katahimikan niya ang nagsasalita. Ang biyaya ay libre pero hindi walang bisa; may ibinibigay ang hari sa mga pumapasok, at may paraan ng pagtanggi kahit nasa loob ka na ng bulwagan. Naniniwala akong iyon ang punto: posibleng umupo sa hapag ng Diyos habang tinatanggihan ang Diyos. Hindi iyon nagiging mas madali kapag naintindihan mo.

Para sa Pagninilay

Kung titingnan ng isang estranghero ang nakaraang pitong araw mo, ano ang sasabihin niya na siyang tunay na may hawak ng puso, kaluluwa at pag-iisip mo?

Saan sa buhay mo ikaw ay nasa loob ng bulwagan pero hindi nagpapabihis, nakikisali sa kabanalan nang hindi pumapayag na baguhin ka nito?