Mateo 25

Ang Teksto

Tatlong eksena ang sunod-sunod na inilalatag ni Jesus, at pare-pareho ang hugis: may dumarating, may naghihintay, at may nagbubunga ng paghahati. Sampung birhen ang lumabas na may dalang ilawan upang salubungin ang lalaking ikakasal; lima ang may reserbang langis, lima ang wala, at nang sumigaw ang tinig sa hatinggabi ay huli na ang mga walang handa: "hindi ko kayo kilala." Pagkatapos, isang amo ang nagpaubaya ng kaniyang kayamanan sa tatlong utusan bago maglakbay, at sa kaniyang pagbabalik ay may dalawang nagpalago at isang naghukay sa lupa dahil sa takot. Sa huli, umupo ang Anak ng Tao sa kaniyang trono, tinipon ang lahat ng mga bansa, at pinaghiwalay ang tupa at kambing ayon sa isang bagay lamang: kung ano ang ginawa o hindi ginawa sa mga pinakahamak.

Ang Puso ng Teksto

Madaling basahin ang kabanatang ito bilang tatlong aral tungkol sa pagiging masipag na Kristiyano. Pero pansinin mo: sa tatlong eksena, iisa ang tunay na sentro, at hindi iyon ang mga birhen, ang mga utusan, o ang mga bansa. Ang sentro ay ang Dumarating. Siya ang ikakasal na naantala, siya ang among nagtiwala ng kaniyang sariling kayamanan, siya ang Haring nakaupo sa kaluwalhatian. At ang nakakagulat na ikatlong eksena ang nagbubunyag kung sino talaga siya: ang Hari ay iyon ding nagutom, nauhaw, nahubaran, nagkasakit, nakulong. Ang hahatol sa mundo ay siya ring nakaranas ng buong bigat ng mundo. Kaya hindi moralismo ang tinuturo ng kabanatang ito kundi pagkilala. Ang tanong ay hindi "gaano ka kasipag" kundi "kilala mo ba siya, at nakikita mo ba siya kung saan niya pinili na magpakita?"

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang imahen ng kasal ay hindi bago. Sa buong Lumang Tipan, ang Diyos ang nobyo at ang Israel ang nobya, at ang pinakamasakit na akusasyon ng mga propeta ay ang pangangalunya ng bayan. Nang tawagin ni Jesus ang sarili niyang "ang lalaking ikakasal," inangkin niya ang lugar na pag-aari lamang ng Diyos ng tipan. At ang pagkaantala na ikinakainip ng mga birhen ay hindi aksidente sa kuwento; iyon ang hugis mismo ng panahon natin ngayon, ang mahabang pagitan sa pagitan ng krus at ng pagbabalik. Pansinin din ang talento: hindi ito sahod kundi ipinagkatiwalang kayamanan ng iba, gaya ng ebanghelyo mismo na ipinagkatiwala sa mga alagad. At ang huling eksena ang pinakamalalim: ang Hari ay kinikilala ang sarili sa mga hamak, dahil siya mismo ang naging hamak, hubad sa krus, itinuring na dayuhan sa sariling bayan.

Ang Salamin

May isang detalye sa ikatlong utusan na tumutusok. Hindi siya nagnakaw. Hindi niya nilustay ang pera. Ibinalik niyang buo ang talento. Ang kaniyang kasalanan ay ang takot na naging kawalan ng kilos: "Natakot ako, kaya ako ay umalis at itinago ko ang inyong talento sa lupa." Kilala natin ito. Ang hindi pagsagot sa tawag ng kapatid na palaging humihingi. Ang pagpiling huwag na lang makisangkot sa kapitbahay na may sakit dahil baka hindi mo alam ang sasabihin. Ang paghuhukay ng butas at paglagay doon ng panahon, pera, at talino, at pagtawag dito na pag-iingat. Ang nakakatakot sa talinghaga ay hindi ang galit ng amo kundi ang litanya sa talata 44: "kailan ka namin nakitang nagutom…?" Posibleng hindi mo nakita si Jesus kahit kasalubong mo siya araw-araw. Ngayong araw, isipin mo ang isang taong alam mong nagdurusa at pinipili mong hindi lapitan, at tawagan mo siya ngayon, hindi bukas.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Mateo 7, sinabi na ni Jesus ang parehong nakakakilabot na pangungusap sa mga tumatawag sa kaniya ng "Panginoon, Panginoon" habang gumagawa ng mga himala: hindi ko kayo kilala. Ang pag-uulit dito sa talata 12 ay sinadya. Ang panlabas na relihiyosidad, ang ilawang may apoy sandali, ay hindi sapat. At sa Isaias 58, sinasabi ng Diyos sa bayang nag-aayuno nang masigasig na ang pag-aayunong gusto niya ay ang pagbabahagi ng tinapay sa nagugutom at pagpapatuloy sa walang tahanan. Hindi bagong doktrina si Jesus; binubuksan niya ang matandang puso ng tipan at saka idinagdag ang hindi inaasahan: ang nagugutom ay hindi lamang sakop ng Diyos, kundi ang Diyos mismo sa laman.

Ang Mahirap na Tanong

Bakit tumanggi ang matatalinong birhen na magbahagi ng langis? Parang walang pag-ibig, at walang paliwanag si Jesus. Dito nagkukulang ang bawat madaling sagot. Ang tanging malinaw ay ito: may mga bagay na hindi maaaring ipahiram sa huling sandali. Hindi ka makakahiram ng pananampalataya ng iyong ina sa gabi ng paghuhukom. Hindi ka makakasakay sa debosyon ng iyong asawa. May katotohanang bawat isa ay nakatayong mag-isa sa harap ng Hari, kahit tayo ay iniligtas sa loob ng isang bayan. Hindi ito nagpapagaan ng kirot ng saradong pinto. Hindi ito pinapagaan ni Jesus. Iniiwan niya itong matalim, at marahil doon mismo ang punto.

Ang Mga Unang Nakarinig

Nakaupo ang mga alagad sa Bundok ng mga Olibo, kakatingin lamang nila sa templo na sinabi ni Jesus na gigibain. Natataranta sila: kailan? Naghihintay sila ng Mesiyas na mananaig, at narinig nila sa halip ang kuwento ng isang amo na matagal na nawala at ng isang kasal na naaantala. Para sa mga Hudyo noon, ang kasal ay gabing nagsisimula sa hindi tiyak na oras, kapag dumating ang lalaki mula sa bahay ng ama ng nobya; normal ang paghihintay, normal ang hatinggabi. At ang talento ay hindi maliit, ito ay taon-taong sahod ng manggagawa. Narinig nila ang isang bagay na hindi natin agad naririnig: na ang pagiging bayan ng Diyos sa panahong ito ay nangangahulugan ng mahabang katapatan sa dilim, nang walang nakikitang Hari.

Saan sa buhay mo ngayon ikaw ay naghuhukay ng butas dahil sa takot, at tinatawag mong pag-iingat?

Kung ang Hari ay nagpapakita sa mga hamak, sino ang partikular na mukha na iniiwasan mong tingnan?