Mateo 25:46

Ang Teksto

Ito ang huling pangungusap ng mahabang pagtuturo ni Jesus tungkol sa katapusan: pagkatapos niyang ihiwalay ang tupa sa kambing at ipaliwanag kung bakit, isang maikling linya ang nagsasara ng lahat. May dalawang landas at dalawang hantungan, wala nang pangatlo: "Ang mga ito ay pupunta sa walang katapusang parusa ngunit ang matuwid, sa buhay na walang hanggan." Walang paliwanag pa, walang pampalambot, walang talataan. Ang Hari na nakaupo sa trono ay nagsalita na, at ang hatol ay tapos. Pansinin na pareho ang panukat ng haba sa magkabilang panig: ang salitang ginamit para sa parusa ay siya ring ginamit para sa buhay. Hindi ito sinadyang gawing kumportable ni Mateo.

Ang Pinakaubod

Ang talatang ito ay hindi tungkol sa dalawang klase ng tao kundi tungkol sa isang Hukom. Ang buong eksena ay nakasalalay sa kung sino ang nakaupo sa trono, at sa Mateo 25 ang nakaupo doon ay ang Anak ng Tao na nagutom, nauhaw, naging dayuhan, nahubaran, nagkasakit, nabilanggo. Ang Hukom ay siya ring Biktima. Kaya ang hatol dito ay hindi malamig na pagsukat ng mga gawa sa timbangan; ito ay pagkilala o hindi pagkilala sa mukha ng Hari sa mga hamak. Ang kaharian, sabi niya sa talata 34, ay "inihanda para sa inyo mula pa noong likhain ang mundo": biyaya iyon, mana, hindi sweldo. Ngunit ang mana ay may bunga, at ang bunga ay nakikita. Ang buhay na walang hanggan ay hindi gantimpala sa kabaitan; ito ay ang Hari mismo, natanggap na o tinanggihan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang Hukom sa talatang ito ay dumaan na mismo sa kaliwang panig. Ang Anak ng Tao na uupo sa trono ay siya ring naging dayuhan sa labas ng pintuan ng Betlehem, siyang nauhaw sa krus, siyang hinubaran ng mga sundalo, siyang nabilanggo at walang dumalaw. Ang pangungusap na "Lumisan kayo sa akin, kayong sinumpa" ay hindi mga salitang binitiwan niya nang hindi niya alam ang bigat nito; sa Golgota ay siya mismo ang tinanggap ang sumpa, itinakwil upang hindi na kailangang itakwil ang kaniyang mga kapatid. Kaya hindi ito dalawang magkahiwalay na Diyos, ang maawain sa Ebanghelyo at ang mahigpit sa katapusan. Isa lamang. Ang hatol sa talata 46 ay may timbang na eksakto dahil ang nagbibigay nito ay nagbayad na ng halaga ng kabilang landas. Ang buhay na walang hanggan ay hindi isang lugar; ito ang pagsasama sa handaan, kasama ang Hari.

Ang Salamin

Mahirap ang talatang ito dahil tinatanggal nito ang gitnang puwang na gustung-gusto nating tirahan. Marami sa atin ang namumuhay sa pag-aakalang ligtas ang hindi masama: hindi ka nandaraya sa trabaho, hindi ka malupit sa pamilya, hindi ka nagnanakaw. Ngunit walang isa man sa mga kambing ang inakusahan ng pang-aapi. Ang kanilang kasalanan ay pawang hindi ginawa: hindi pinakain, hindi pinatuloy, hindi dinalaw. Ang abala ay hindi excuse. Ang kalendaryong puno ay hindi excuse. At pansinin: pareho silang nagtanong, "kailan ka namin nakita?" Ang mga matuwid ay hindi nagtatala ng kanilang kabutihan, at ang iba ay hindi namalayang may tinalikuran sila. Nangyayari ang paghuhukom sa mga desisyong tila maliit: kung sino ang sinagot mo, kung sino ang hindi mo binalikan. Isulat ngayon ang pangalan ng isang taong may sakit, nag-iisa, o nakakulong na matagal mo nang hindi nadalaw, at ipadala sa kaniya ang mensaheng may petsa kung kailan ka pupunta.

Ang Tanong

"Walang katapusang parusa." Isang salitang Griyego, aiōnios, ang ginamit sa magkabilang panig, kaya hindi mo maaaring paikliin ang parusa nang hindi pinapaikli ang buhay. Dito tumitigil ang karamihan sa atin, at tama lang na tumigil. Paano makakaupo sa langit ang isang ina kung alam niyang nasa kabilang panig ang kaniyang anak? Walang sagot si Mateo. Hindi niya ibinigay. Ang tanging nakikita natin ay isang asimetriya na madaling malampasan: ang kaharian ay "inihanda para sa inyo mula pa noong likhain ang mundo," ngunit ang apoy ay "inihanda para sa diyablo at sa kaniyang mga anghel." Ang isa ay handa para sa tao mula pa sa simula; ang isa ay hindi orihinal na para sa tao. Hindi nito tinatanggal ang bigat. Binibigyan lamang tayo nito ng direksiyon: ang puso ng Diyos ay nasa kanan. Ang nananatiling misteryo ay hindi dapat bawasan ng matatamis na salita.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Hari ang tanging gumagalaw sa eksenang ito. Siya ang nagtitipon, siya ang naghihiwalay, siya ang nagsasalita, at sa huli ay siya ang sukatan. Pansinin kung paano siya nagsasalita sa mga matuwid: hindi "mabuti kayong tao," kundi "Halikayo." Isang imbitasyon, hindi isang sertipiko. At pansinin kung paano niya tinutukoy ang mga dukha: "ang mga hamak kong kapatid." Hindi sila proyekto; sila ay pamilya. Ang Hari ng sanlibutan ay itinali ang kaniyang sariling pangalan sa mga pinakawalang kapangyarihan, at ang anumang gawin sa kanila ay itinuturing niyang personal. Narito ang emosyonal na kalagayan ng tagpong ito: hindi galit ang nangunguna kundi pagkakakilanlan. Alam niya ang mukha ng bawat gutom. Ang hatol ay sumusunod lamang sa pag-ibig na matagal nang nakikiisa sa mga nakalimutan.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Isang beses lamang sa Lumang Tipan ganito kalinaw ang dalawang landas: sa Daniel 12, kung saan ang mga natutulog sa alabok ay babangon, ang iba sa buhay na walang hanggan, ang iba sa kahihiyan. Ginagamit ni Jesus ang parehong salita at parehong titulo, Anak ng Tao, kaya hindi siya nag-iimbento ng bagong doktrina kundi inaangkin ang isang pangako na matagal nang nakasulat. Ngunit idinagdag niya ang hindi nakikita sa Daniel: ang Hukom ay may mukha, at ang mukhang iyon ay nakita na natin sa daan. Sa kabilang banda, nasa parehong kabanata ang "hindi ko kayo kilala" ng talata 12. Doon, ang kulang ay paghahanda; dito, ang kulang ay awa. Iisa ang tinutukoy: isang buhay na tunay na naghihintay sa kaniya.

Pagninilay

Kung ang Hari ay nagpapakilala sa mga hamak, sino ang huling taong hinarap mo ngayong linggo na posibleng siya ang nagtatago sa likod ng mukha nila?

Ano ang pinipili mong hindi gawin, at anong dahilan ang matagal mo nang ginagamit para doon?