Mateo 28

Ang Teksto

Sa unang bahagi ng madaling-araw, pagkatapos ng Araw ng Pamamahinga, dumalaw sa libingan si Maria Magdalena at ang isa pang Maria; lumindol, bumaba ang anghel, ginulong ang bato, at naupo rito, habang ang mga guwardiya ay "nayanig ng takot" at "naging tulad ng patay na mga tao." Ipinadala ang mga babae upang ibalita ang pagkabuhay, at sinalubong sila ni Jesus sa daan. Samantala, binayaran ng mga punong pari ang mga kawal upang magkalat ng kasinungalingan. Nagtapos ang ebanghelyo sa isang bundok sa Galilea, kung saan nagsamba ang labing-isa, nag-alinlangan ang iba, at binigyan silang lahat ng utos at pangako.

Ang Ubod

Pansinin ang pagbaligtad: ang mga buhay na sundalo ang naging tulad ng patay, at ang Patay ang bumangon. Iyan ang teolohikong ubod ng kabanata. Ang kapangyarihang pinakakinatatakutan ng mundo noon, ang Roma at ang kamatayan, ay pareho nang nahubaran sa isang madaling-araw. Hindi sinabi ng anghel na nakalimutan ng Diyos ang krus; sinabi niyang "hinanap ninyo si Jesus na ipinako sa krus," kaya ang nabuhay ay ang napako rin. Hindi ito pagtakas sa pagdurusa kundi pagwawagi sa loob nito. At ang bunga ay pahayag ng kapangyarihan: "Ibinigay sa akin ang lahat ng kapangyarihan sa langit at sa lupa." Hindi inaangkin ni Jesus; ibinigay sa kaniya ng Ama. Ang Hari ay naluklok na, at ang kaniyang trono ay hindi sa Jerusalem kundi sa buong sanlibutan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Isang bundok sa Galilea, hindi ang Sion, ang huling tagpo. Sa buong Mateo, ang bundok ang lugar ng pagtuturo at paghahayag, at ngayon doon ipinadala ang mga alagad sa "lahat ng mga bansa." Matagal nang inaasam iyon ng Israel: na ang mga bansa ay dadagsa sa Diyos ni Abraham. Ngunit may pagbabago. Hindi na sila paparito; pupuntahan na sila. Ang pangako kay Abraham na mapapala ang lahat ng lahi ay naging utos sa labing-isang mga alagad na nanginginig pa sa gulat. At ang huling kataga, "Ako ay laging nasa inyo," ang kapareho ng pangalang Immanuel sa simula ng ebanghelyo. Ganito bumubuo ng bilog si Mateo: ang Diyos na sumama sa atin ay hindi nag-alis ng kaniyang presensya pagkatapos ng muling pagkabuhay.

Ang Salamin

May bagay na nakakaasiwa sa talata 17: "sinamba nila siya, ngunit ang iba ay nag-alinlangan." Hindi ito itinago ni Mateo, at hindi niya ito nilutas. Marahil may bahagi sa iyo na paulit-ulit nang nagsasabi ng Apostles' Creed habang may tahimik na bumubulong na baka hindi totoo, lalo na sa gabing hindi nakakatulog, o sa harap ng resulta ng biopsy, o matapos ang pagtatalo sa hapag na hindi pa naaayos. Ang mahalaga: hindi hinintay ni Jesus na maging matibay ang kanilang pananampalataya bago sila sugui. Ang sumasamba at ang nag-aalinlangan ay pareho niyang pinadala. Hindi kalidad ng iyong kumpiyansa ang nagpapatibay sa misyon, kundi ang kaniyang awtoridad. Ngayong araw, gawin ito: isulat sa papel ang isang pangalan ng taong wala pang nakakakilala kay Kristo, at idalangin siya sa loob ng tatlong minuto, nang malakas.

Ang Detalye

Naupo ang anghel sa ibabaw ng bato. Isang maliit na detalye na madaling lampasan, ngunit sa sinaunang pandinig ito ay larawan ng paghamak. Ang batong iyon ang tatak ng kapangyarihan: tinakpan nito ang libingang galing kay Jose, at sa nakaraang kabanata ay tinatakan at pinaguwardiyahan ito sa utos ni Pilato. Lahat ng makinarya ng imperyo at templo ay nakasalalay sa isang bato. Hindi ito dinurog ng anghel; ginulong lamang, pagkatapos ay ginawang upuan. Ang panakip ay naging trono. Walang labanan, walang drama ng pakikipaglaban; isang mensahero ng Diyos na nakaupo lang sa pinakamatibay na pananggalang ng kamatayan, naghihintay ng mga babaeng may pasaning hinagpis.

Ang Konteksto

Isipin ang oras: hindi pa sumisikat, malamig, mamasa-masa ang hangin sa labas ng pader ng Jerusalem. Katatapos lang ng Araw ng Pamamahinga, kaya ngayon lang silang makalalakad nang malayo nang hindi nalalabag ang Batas. Ang mga babae ay walang legal na timbang bilang saksi sa maraming hukuman ng panahong iyon, at iyan ang nagpapatingkad: sila ang unang sinugo. Samantala, ang mga punong pari ay may tunay na takot, hindi sa Diyos kundi sa gobernador; kaya ang "malaking halaga ng pera" at ang kuwentong natulog ang mga bantay, isang pagtatapat na dapat ay nagpapatay sa isang sundalong Romano. Dalawang balita ang kumalat nang umagang iyon: isa, binayaran; isa, ipinagkatiwala sa mga walang katiwalaan sa mata ng batas.

Ang Tanong

Bakit may nag-alinlangan, nakatayo mismo sa harap ng nabuhay na Panginoon? Kung ang pagkakita ay sapat, bakit hindi sila nakumpleto? At bakit hindi ipinakita ni Jesus ang kaniyang sarili sa mga punong pari, sa gobernador, sa lahat, kung ito nga ang pinakamahalagang balita sa kasaysayan? Walang sagot si Mateo. Pinili ng Diyos ang landas ng patotoo, hindi ng hindi matatanggihang ebidensya, at iyon ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay may dalawang salungat na kuwento pa rin sa mundo. Masakit ito kapag nakikipagtalo ka sa anak mong tumigil nang magsimba. Ang natitira sa atin ay hindi patunay kundi pangako: "Ako ay laging nasa inyo." Iyon ang pinapasan mo, at iyon lang ang kailangan nating ipasan.

Pagninilay

Alin sa dalawa ang mas nakakapit sa iyo ngayon: ang pagsambang nakita sa bundok, o ang pag-aalinlangang kasama nito, at paano ka pa rin pinapadala ni Jesus?

Saan sa buhay mo may "bato" na tinatakan at pinagbabantayan, na matagal mo nang itinuturing na huling salita?