Mateo 3:11

Ang Teksto

Sa gitna ng kaniyang matigas na pangangaral sa tabi ng Jordan, ipinapaliwanag ni Juan kung ano nga ba ang ginagawa niya at kung ano ang hindi niya kaya: "Binabautismuhan ko kayo sa tubig para sa pagsisisi." Tubig lamang, walang iba. May darating na kasunod niya na mas makapangyarihan, at sa harap niya ay hindi karapat-dapat si Juan kahit sa gawain ng pinakamababang alipin, ang pagdadala ng sandalyas. Ang Isang iyon ay hindi tubig ang gagamitin kundi "Banal na Espiritu at apoy." Isang pahayag ito na sabay na nagpapakumbaba at nagbabanta: may darating na mas malalim ang aabot kaysa sa balat, at ang aabutin niya ay ang loob mismo ng tao.

Ang Ubod

Dalawang bautismo ang pinagtatabi rito, at ang pagkakaiba ay hindi antas kundi uri. Ang tubig ni Juan ay panlabas na tanda ng isang pagpapasyang gawa ng tao: umamin, tumalikod, magbago. Mahalaga iyon, pero may hangganan. Ang tubig ay naglilinis ng nasa ibabaw; hindi nito kayang baguhin ang gustong gawin ng puso. Ang darating ay maglulubog sa tao sa Espiritu at sa apoy, at sa konteksto ng talata 12, ang apoy na iyon ay may dalawang mukha: dinadalisay nito ang trigo at sinusunog ang ipa. Ibig sabihin, ang pagkikita sa Mesiyas ay hindi kailanman neutral. Hindi ka lang nabubusog sa kaniya; napipili ka, nadadalisay, natutunaw ang mga bahagi mong ayaw mong pakawalan. Ang biyaya ay hindi malambot na kumot kundi init na pumapasok sa buto.

Ang Sinulid na Nagdurugtong

Ang apoy at ang Espiritu ay matagal nang magkasama sa kuwento ng Diyos. Ang Israel ay pinangunahan ng haliging apoy, ang Sinai ay umuusok, at ang mga propeta ay nangako ng bagong puso at ng Espiritung ibubuhos sa laman. Ang sinasabi ni Juan ay simple pero mabigat: ang panahong iyon ay nasa pintuan na. Hindi na tungkol sa isang relihiyong pinapanatili mula sa labas, kundi sa Diyos na papasok sa loob. At kapansin-pansin kung paano ito natupad: ang Isang darating ay unang bumaba mismo sa tubig ni Juan, tumayo kasama ng mga nagpapahayag ng kanilang kasalanan, at doon bumaba ang Espiritu sa kaniya. Bago niya tayo ilubog sa apoy, siya muna ang lumusong sa ilog. Ang paghatol na ipinangako ni Juan ay dumaan muna sa katawan ni Cristo bago dumating sa atin.

Ang Salamin

May bahagi sa ating lahat na kontento na sa tubig. Ang panlabas na tanda: nasa serbisyo tuwing Linggo, tama ang sinasabi sa Bible study, malinis ang reputasyon sa opisina. Pero ang bautismo sa apoy ay pumapasok kung saan hindi umaabot ang tubig: sa kung paano mo pinag-uusapan ang kasamahan mong hindi mo gusto, sa mga gastos na ikinakahiya mong ipakita sa asawa mo, sa oras na inuubos mo sa telepono habang naghihintay ang anak mo. Doon nagsisimula ang dalisay. At may isa pang salamin dito: ang linyang "hindi karapat-dapat na magdala maging sa kaniyang sandalyas." Kilala mo ba ang trabahong tinatanggihan mong gawin dahil pakiramdam mo ay mababa iyon sa iyo? Ngayong araw, gawin ang isang gawaing madalas mong iwasan dahil trabaho iyon ng "mas mababa": hugasan ang pinggan ng iba, linisin ang banyo, o buhatin ang basura ng kapitbahay, at gawin mo iyon nang walang sinasabing kahit kanino.

Ang Detalye

Isang pang-ukol lang ang ginamit para sa dalawa: "sa Banal na Espiritu at sa apoy." Hindi ito dalawang magkahiwalay na bautismo, isa para sa mabubuti at isa para sa masasama. Iisang paglusong iyon. Ang apoy sa Lumang Tipan ay bihirang tungkol lamang sa pagpaparusa; iyon din ang ginagamit sa pagdadalisay ng pilak, kung saan tinutunaw ang metal para lumutang at maalis ang dumi. Kaya ang tanong ay hindi kung makakaiwas ka sa apoy kundi kung ano ang mangyayari sa iyo roon. Kung trigo ka, ang apoy ay naglilinis. Kung ipa ka, ang apoy ay nag-uubos. Iisang init, magkaibang bunga, depende sa kung ano ang totoong nasa loob mo.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Juan ay may buong bayan sa harap niya. Dumarating ang mga taga-Jerusalem, ang mga Pariseo, ang buong rehiyon ng Jordan. Iyon ang uri ng tagumpay na kayang sirain ang sinuman. Pero ang kaniyang unang ginawa nang tanungin siya ay ituro ang lakas ng iba at sabihing kulang siya kahit sa gawain ng alipin. Hindi ito pekeng pagpapakumbaba; alam ni Juan ang sukat ng agwat. At kakaiba: hindi siya nawawalan ng bangis dahil dito. Kayang sabihin sa parehong hininga ang "kayong mga anak ng mga makamandag na mga ahas" at ang "ako ay hindi karapat-dapat." Ang taong tunay na nakakakita kung sino ang Panginoon ay natutong maging matapang sa harap ng tao at maliit sa harap ng Diyos.

Ang Profile

Ang mga nakikinig ay mga Judiong naghihintay. Alam nila ang kuwento ng giikan, kung paano itinatapon sa hangin ang inani at bumabagsak ang mabigat na butil habang tinatangay ang magaan na ipa. Iyon ang larawang ginamit ng mga propeta para sa paghatol, at nakuha nila agad iyon. Alam din nila ang tungkol sa sandalyas: sa kanilang kultura, may mga gawaing hindi ipinapagawa kahit sa alipin, at ang pagdadala ng sandalyas ay isa sa pinakamababa. Ang narinig nila, kung gayon, ay nakakabagabag. Ang inaasahan nilang Mesiyas ay hindi lamang magpapalaya sa kanila mula sa Roma; siya ang unang magsasala sa Israel mismo. Ang apoy ay hindi para sa mga kaaway lamang kundi para sa giikan ng Diyos, at nakatayo sila sa loob nito.

Repleksyon

Saan sa buhay mo kontento ka na sa tubig, sa panlabas na tanda, at ayaw mong ilapit sa apoy?

Anong gawain ang tinatanggihan mong gawin dahil pakiramdam mo ay mababa iyon sa iyo, at ano ang sinasabi niyon tungkol sa kung paano mo nakikita ang sarili mo sa harap ni Cristo?