Mateo 8

Ang Teksto

Pagkababa ni Jesus mula sa burol kung saan niya tinapos ang mahabang pangangaral, agad siyang sinalubong ng tatlong katawan: isang ketongin na lumuhod, ang paralisadong lingkod ng isang senturion, at ang nilalagnat na biyenan ni Pedro. Pagsapit ng gabi ay dinala sa kaniya ang lahat ng maysakit at sinapian, at sinabi ni Mateo na natupad doon ang hula ni Isaias. Pagkatapos ay tumawid siya sa dagat kasama ang mga nag-aalinlangang sumusunod, pinatahimik ang bagyo, pinalaya ang dalawang lalaking galing sa libingan, at pinakiusapan ng buong lungsod na umalis dahil nasayang ang kanilang mga baboy. Isang kabanata ng kapangyarihan, at isang kabanata ng mga taong pinipilit magpasya kung ano ang halaga nito sa kanila.

Ang Puso ng Teksto

Ang Sermon sa Bundok ay salita; ang kabanata 8 ay kamay. Si Mateo ay sinasadyang pagkabitin ang dalawa, dahil ang awtoridad na nagsalita ("sinasabi ko sa inyo") ay siya ring awtoridad na humahawak. At tingnan kung saan unang napunta ang kamay na iyon: sa isang ketongin, sa isang katawang ipinagbabawal hawakan. Hindi nahawa si Jesus; ang ketongin ang nalinis. Dito nabubuksan ang buong lohika ng kaharian: hindi dumidikit sa Diyos ang ating karumihan, kundi dumidikit sa atin ang kaniyang kalinisan. Pero huwag nating palambutin ang kabanata. Ang parehong awtoridad na nagpapagaling ay nagsasabi ring "ang mga anak ng kaharian ay ipatatapon sa kadiliman sa labas." Ang biyaya ay hindi walang bayad sa kahulugan ng walang halaga. Mahal siya ng Diyos, at may hinihingi siya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang sipi mula kay Isaias ay ang susi: "Kinuha niya ang ating mga sakit at dinala ang ating mga karamdaman." Ginamit ito ni Mateo hindi sa krus kundi sa gabi ng pagpapagaling sa Capernaum, at iyon ay mahalaga. Ang Lingkod na nasugatan sa Isaias 53 ay nagsisimulang magpasan bago pa man siya ipako. Bawat pagpapagaling ay isang pagbabalikat, isang pagsasalin ng bigat mula sa may sakit patungo sa Mesiyas. Kaya nga kapag sinabi niya sa kabanata 20 na siya ay naparito upang maglingkod at ibigay ang kaniyang buhay, hindi iyon biglaang pagbabago ng tono kundi katuparan ng nasimulan na dito. Ang kaharian ay dumarating sa pamamagitan ng isang Haring nagpapasan, hindi isang Haring nag-uutos mula sa malayo.

Ang Salamin

May tatlong tao sa gitna ng kabanata na nagsasabing gusto nilang sumunod, at lahat sila ay binabangga ni Jesus. Sa eskribang nangakong susunod kahit saan, sinabi niyang wala siyang unan. Sa alagad na humihinging ilibing muna ang ama, sinabi niyang hayaan ang patay sa patay. Nakakabagabag iyon, at dapat lang. Ang tanong ay hindi kung naniniwala ka kay Jesus kundi kung nakalista ba siya pagkatapos ng iyong karera, ng iyong bahay, ng iyong pamilya, o nauuna sa lahat ng iyon. Nakita ko na ang sarili ko sa eskriba: masigasig hangga't hindi pa nagagalaw ang kaginhawahan ko. At may bago pang salamin sa dulo: ang mga Gadareno, na hindi naman tumanggi sa himala, tumanggi lang sa gastos nito. Mas mahalaga ang baboy kaysa sa dalawang lalaking pinalaya. Nangyayari rin iyon sa atin sa tuwing mas pinipili natin ang katahimikan ng aming komunidad kaysa sa taong magugulo kung tatanggapin.

Ngayong araw: pumili ng isang taong iniiwasan mong hawakan o lapitan, dahil may sakit, may amoy ng kabiguan, o nakakahiya ang kalagayan, at padalhan siya ng mensahe ngayon din na nagsasabing dadalawin mo siya sa linggong ito. Isang mensahe, may petsa, ipadala bago matulog.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Jesus sa kabanatang ito ay kapansin-pansing hindi nagmamadali at hindi rin nagpapakabait. Hinahawakan niya ang ketongin bago pa ito paggalingin, at iyon ang pinakamalalim na detalye sa kaniyang pagkatao: hindi sapat sa kaniya ang gumawa ng himala mula sa ligtas na distansya. Namangha siya sa pananampalataya ng senturion, isang totoong emosyon, isang Diyos na nabibigla sa tao. Natutulog siya sa gitna ng bagyo, hindi dahil walang pakialam kundi dahil walang takot. At pinakikinggan niya ang pakiusap ng buong lungsod na umalis, at umaalis nga. Ganito ang kaniyang pag-ibig: malakas na pigilin ang dagat, pero hindi pipilit sa pintong isinarado sa kaniya.

Konteksto

Nasa Galilea tayo, sa hilaga, malapit sa hangganan, isang lugar na puno ng mga hindi Judio. Ang Capernaum ay bayan ng mga mangingisda at ng isang garison. Ang senturion ay sundalo ng imperyong sumasakop sa bayan ni Jesus, at siya pa ang pinupuri. Ang mga Gadareno naman ay nag-aalaga ng baboy, hayop na marumi sa batas ni Moises, tanda na nasa teritoryo tayo ng mga pagano. Ang ketong ay hindi lang sakit kundi panlipunang kamatayan: tinatanggal ka sa sambahayan, sa templo, sa pagkain sa iisang mesa. Kaya ang utos na magpakita sa pari ay hindi relihiyosong detalye lamang; iyon ang legal na daan pabalik sa pamayanan. Pinapagaling ni Jesus ang katawan at ibinabalik ang tao sa mesa.

Ang Detalye

"Sabihin mo lamang ang salita." Alam ng senturion ang lohika ng kadena ng utos, at doon niya ikinabit si Jesus: may awtoridad din daw ito, kaya sapat na ang salita. Pero pansinin ang simula ng kaniyang pangungusap: "ako ma'y isang taong nasa ilalim ng kapangyarihan." Hindi nagsisimula sa kaniyang kapangyarihan kundi sa kaniyang pagpapasailalim. Diyan nagmumula ang pananampalatayang pinuri ni Jesus. Hindi ito tiwalang nagmumula sa sariling lakas kundi sa pagkilalang may mas mataas na nag-uutos sa lahat, at nakikinig iyon sa karamdaman ng isang alipin. Ang pananampalataya ay hindi pagsisikap na pilitin ang Diyos; ito ay pagtayo sa tamang lugar sa kadena at pagtitiwalang gagana ang kaniyang salita.

Pagninilay

Sino sa buhay mo ngayon ang parang "baboy" na ayaw mong isakripisyo para sa kapakanan ng isang taong kailangang palayain?

Kapag sinabi mong susunod ka kay Jesus, ano ang tahimik na kondisyong hindi mo pa naibibigay sa kaniya?