Nehemias 10

Ang Teksto

Isang mahabang listahan ng mga pangalan ang bubungad: ang gobernador na si Nehemias, walumpu't apat na pari, Levita, at mga pinuno ng bayan na nagselyo ng kanilang pangalan sa isang kasulatan. Pagkatapos ay ang nilalaman ng pinirmahan: isang sumpa na lalakad sila sa batas ng Diyos, hindi sila makikipag-asawa sa mga tao ng lupain, igagalang nila ang Araw ng Pamamahinga at ang ikapitong taon, maglalaan sila ng buwis para sa templo, kahoy para sa altar, mga unang bunga at ikapu. At sa dulo, isang pangungusap na parang buntong-hininga at panata nang sabay: "Hindi namin pababayaan ang tahanan ng ating Diyos."

Ang Ubod

Ang salitang Hebreo para sa kasunduang ito ay amanah, mula sa ugat na nangangahulugang matibay, maaasahan; ang parehong ugat na pinanggalingan ng ating "amen." Hindi ito damdamin. Ito ay dokumento, may petsa, may selyo, may pangalan. Kagabi lang (sa kabanata siyam) ay inamin nila ang mga kasalanan ng mga siglo. Ngayon ay pumipirma sila. May kakaibang katapangan doon, at kaunting kabaliwan: ang bayang kababalik lang mula sa pagkatapon dahil sa sinirang tipan ay pumapasok muli sa isang tipan. Alam nilang pwede silang mabigo. Pumirma pa rin sila. Baka iyon nga ang ibig sabihin ng pananampalataya: hindi ang katiyakang matutupad mo, kundi ang pagtali mo sa sarili sa Diyos na tumutupad.

Ang Hibla ng Kuwento

Nakakalungkot na tatlong kabanata lamang ang layo ng Nehemias 13, kung saan matatagpuan ni Nehemias ang mga silid-imbakan na walang laman, ang mga Levita na umuwi na sa kanilang bukid, at ang mga tao na nagtitinda sa Araw ng Pamamahinga. Ang selyadong kasulatan ay hindi nagbago ng puso. Doon natin naririnig, mula sa malayo, ang pangako ni Jeremias tungkol sa isang bagong tipan na hindi iuukit sa papel kundi sa loob ng tao, sa puso. Ang Nehemias 10 ay isang marangal na kabiguan, at tama lang na igalang natin ang tapang nito; pero ipinapakita rin nito kung bakit kailangan ng isang Tagapamagitan na hindi lang nangangako para sa atin kundi tumutupad para sa atin. Ang huling pirma sa tipan ay hindi tinta kundi dugo.

Ang Salamin

Pansinin kung gaano kakonkreto ang kanilang panata. Walang "susundin namin ang Diyos nang buong puso." Sa halip: kanino ipakakasal ang anak, ano ang bibilhin sa Sabado, sino ang magdadala ng panggatong, ilang bahagdan ng kita. Ang espiritwalidad nila ay may kinalaman sa kalendaryo, sa pitaka, sa sambahayan. Ang atin ba? Madaling sabihin na inuuna natin ang Diyos habang ang totoo ay ang aming kalendaryo at bank statement ang nagsasabi ng ibang kuwento. Hindi ito sinasabi para mahiya ka, kundi para maging tapat ka. Anong bahagi ng iyong buhay ang hindi pa naaabot ng iyong pananampalataya? Bago matapos ang araw na ito, sulatin sa isang papel ang isang tiyak na halaga o oras na ilalaan mo sa gawain ng Diyos ngayong buwan, at petsahan mo ito.

Ang Pangunahing Tauhan

Kakaiba: ang pangunahing tauhan dito ay hindi si Nehemias, na binanggit nang isang beses lang at pagkatapos ay nawala sa listahan. Ang tauhan ay isang bayan, at higit pa, ang Diyos na nananatiling katipan ng isang bayang paulit-ulit siyang binibigo. Walang tinig ng Diyos sa buong kabanata. Wala siyang sinabi. Nakikinig lang siya habang nagbibilang sila ng kahoy at butil at langis. May bigat ang katahimikang iyon. Ang Diyos na nagsalita sa apoy sa Sinai ay ngayon tahimik na tumatanggap ng pirma ng mga apo ng mga naitapon. Hindi niya sila pinipigilan, hindi rin sila binabalaan. Pinapayagan niya silang mangako. Tila iyon ang paraan ng pag-ibig: binibigyan tayo ng dignidad na tumugon, kahit alam niyang manginginig ang ating mga tuhod.

Ang Interteksto

Sa Exodo 24, sa paanan ng Sinai, sumagot ang bayan: gagawin namin ang lahat ng sinabi ng Panginoon. Pagkatapos ay ang gintong guya. Ang Nehemias 10 ay ang parehong eksena, siglo-siglo na ang lumipas, pagkatapos ng pagkatapon, pagkatapos ng mga propeta. Ganoon pa rin ang sagot. Walang natutong hindi mangako ang bayan ng Diyos; at hindi rin natutong huminto sa pagtanggap ang Diyos. Ang pagkakaiba ngayon ay ang pait ng karanasan: alam na nila kung ano ang kahihinatnan ng kasalanan, at pumipirma pa rin. Hindi ito kamangmangan kundi pag-asa. At ang pag-asang iyon, na malayong mas matanda kaysa sa kanila, ay hindi nakasalalay sa tibay ng kanilang pirma kundi sa pangalan na hindi nakasulat doon.

Ang Larawan ng mga Unang Nakinig

Isipin mo sila: isang maliit na lalawigan ng imperyong Persia, marahil labinlimang libong tao sa loob ng bagong pader, mahirap, palaging kapos sa ani. Ang ikatlong bahagi ng siklo bawat taon ay hindi maliit para sa isang magsasakang may limang anak. Ang pagpapahinga ng bukid tuwing ikapitong taon ay hindi seremonya kundi panganib sa ikabubuhay. At ang pagkansela ng mga utang ay nangangahulugang may mawawalan ng pera. Ang mga pangalang binabasa natin nang walang bigat ay pangalan ng mga taong pumirma habang kinakalkula sa isip kung ano ang isasakripisyo. Kaya ang huling linya ay hindi matamis na pananalita. Isa itong desisyong may presyo, na binayaran sa tinapay at langis at mga gabing walang tulog.

Mga Tanong para sa Pagninilay

Anong pangako sa Diyos ang minsan mong ginawa at hindi mo natupad, at ano ang ginawa ng Diyos pagkatapos noon?

Kung may pipirmahan kang kasulatan ngayon tungkol sa iyong oras, pera, at sambahayan, anong isang linya doon ang pinakatatakot mong isulat?