Obadias 1

Ang Eskena

Umupo ka sandali sa mataas na bato. Nasa itaas ka ng Sela, ang bayan ng Edom, na inukit sa mga bangin ng pulang bundok. Mula rito, tila hindi ka maaabot ng kahit sino. Sa ibaba, sa malayo, umuusok ang Jerusalem. Nakikita mo ang apoy. Naririnig mo ang mga sigaw. At ngumiti ka. Kapatid mo silang tinatawag, oo, mga anak ni Jacob, mga apo ng iyong ninuno na si Esau. Pero ngayon, habang sinusunog sila ng mga Babilonyo, nakatayo ka lang, nakatingin, at may kislap ng tuwa sa iyong mga mata. Baka nga pumasok ka pa sa mga tarangkahan, kumuha ng natira, hinarangan ang mga tumatakas sa sangang daan. Kapatid, sabi mo sa sarili mo. Pero hindi mo sila iniligtas.

Ito ang eksenang nakikita ni Obadias sa kaniyang pangitain. At ito ang eksenang tumatawag sa galit ng Diyos.

Ang Teksto

Isang maikling pangitain ang natanggap ni Obadias laban sa Edom, ang bansa ng mga inapo ni Esau. Ipapababa sila ng Panginoon mula sa kanilang matatayog na tirahan sa mga bato dahil sa kanilang kapalaluan at, higit sa lahat, dahil tumayo lang sila nang malayo habang winawasak ang Jerusalem. Ang libro ay nagtatapos sa isang pangako: babangon muli ang bahay ni Jacob, at ang kaharian ay magiging kay Yahweh.

Ang Puso ng Mensahe

Ang aklat na ito ay tungkol sa dalawang kasalanan na magkakaugnay: kapalaluan at kawalan ng habag sa kapatid. Sinabi ng Edom sa kaniyang puso, "Sino ang makapagpapabagsak sa akin sa lupa?" Iyon ang unang sugat. Ang pangalawa: nang bumagsak ang kaniyang kapatid, ikinatuwa niya ito. Ang Diyos ay hindi lang nagagalit sa mga malinaw na kalupitan; nagagalit siya sa mga nakatayo sa gilid at nagmamasid habang nadudurog ang iba. Ang neutralidad sa harap ng pagdurog ng kapatid ay hindi neutral sa mata ng Diyos, iyon ay pakikiisa sa mga mananakop. At ang Diyos ng tipan, na nangako kay Jacob, ay hindi kayang tingnan ito nang walang sinasabi.

Ang Kabuuang Kwento

Ang tunggalian ng Jacob at Esau ay hindi natapos sa Genesis. Ito ay umaabot hanggang dito, at pagkatapos, hanggang sa krus. Sapagkat sa Bundok ng Sion, sabi ng talata 17, magkakaroon ng mga nakaligtas, at ito ay magiging banal. Ang Sion na iyon ay ang parehong bundok kung saan magbubuhos ng dugo ang isang lalaking mula sa lahi ni Jacob, isang lalaking hindi tumayo sa malayo habang nadudurog ang kaniyang mga kapatid, kundi lumapit at pumasok sa mismong kabalisaan nila. At ang huling linya ng aklat, "ang kaharian ay magiging kay Yahweh," ay tumutunog na parang unang sinag ng liwanag na maglalaho lamang sa Pahayag: ang kaharian ng mundo ay naging kaharian ng ating Panginoon. Si Obadias ay isang maliit na bintana patungo sa isang malaking pangako.

Ang Salamin

Tanungin natin ang sarili nang tapat: kailan tayo naging Edom? Hindi sa mga sandaling malinaw tayong nananakit, kundi sa mga sandaling tumingin lang tayo. Nang tsismisan ang kasamahan sa opisina at hindi ka umimik. Nang nawalan ng trabaho ang kapatid mo sa simbahan at may bahagi sa iyong puso na napagaan, dahil ngayon hindi na siya mas matagumpay sa iyo. Nang bumagsak ang kilalang lider at binuksan mo ang balita nang may lihim na gutom. Ang Edom ay hindi lang isang lumang bansa. Ang Edom ay ang bahagi natin na tumitingin sa apoy ng iba at umiinit ang puso, hindi sa awa, kundi sa kasiyahan. At sa mga sandaling iyon, sinasabi ng Diyos: nakikita ko.

Isang Detalye

Bumalik tayo sa talata 12: "huwag mong ikalugod ang araw ng iyong kapatid." Walong beses sa maikling seksiyong ito, umuulit ang salitang "araw." Ang araw ng kaniyang kasawian, ang araw ng kanilang pagkawasak, ang araw ng kanilang paghihirap, ang araw ng kanilang sakuna. Parang martilyo. At pagkatapos, sa talata 15: "ang araw ni Yahweh ay malapit na." Nakita mo ba? May maraming araw ng pagdurog ng mga tao, at ang Edom ay nagpista sa isa sa mga ito. Pero may isang Araw na darating na hindi pipiliin ng Edom, at sa Araw na iyon, ang lahat ng kaniyang pagtingin sa gilid, ang lahat ng kaniyang tawa, ang lahat ng kaniyang pagsasapalaran sa dugo ng kapatid, ay babalik sa kaniyang sariling ulo.

Ang Mahirap na Tanong

Paano natin uunawain ang talata 18, kung saan ang bahay ni Jacob ay magiging apoy at tutupukin ang bahay ni Esau nang walang matitira? Ito ay matigas. Hindi natin ito dapat palambutin. May pagkakataon ba na ang katarungan ng Diyos ay ganito rin katindi? Ang malinaw na sagot ng Kasulatan ay oo. Pero ang mas mahirap na katotohanan ay ito: ang parehong Diyos na nagsasalita dito ay siya ring nagpadala ng kaniyang Anak upang tanggapin ang apoy na iyon sa halip natin. Ang Edom na naninirahan sa akin, sa iyo, ay may dalawang posibleng kahihinatnan lamang. Susunugin ito, sa akin o sa Kaniya.

Ang Kaugnayan

Sinabi ni Jesus, "Sa anumang paraan ninyo hinuhusgahan ang iba, kayo rin ay huhusgahan" (Mateo 7). Ito ang parehong prinsipyo ng talata 15 ni Obadias: anuman ang iyong ginawa, ay gagawin din sa iyo. At sa Genesis 25, nang ipinagbili ni Esau ang kaniyang pagkapanganay para sa isang mangkok ng sabaw, nakita natin ang unang mukha ng Edom, isang taong pinapahalagahan ang sarili niyang kasiyahan higit pa sa tipan. Ang Edom sa Obadias ay ang matandang Esau na lumaki lang.

Repleksiyon

*Sino sa aking buhay ang tumatayo ngayon sa