Mga Awit 122

Ang Teksto

Isang peregrino ang naaalala ang saya nang anyayahan siya: "Tayong pumunta sa tahanan ni Yahweh." Ngayon nakatayo na siya sa loob mismo ng mga tarangkahan, tinatanaw ang lungsod na siksik ang pagkakatayo, ang lugar kung saan umaakyat ang mga angkan ayon sa utos at kung saan nakaupo ang mga trono ng sambahayan ni David. At sa halip na purihin ang tanawin, nanalangin siya: kapayapaan sa loob ng mga pader, kaginhawahan sa mga tore, kabutihan para sa lahat ng nasa loob.

Ang Puso ng Teksto

Ang awit na ito ay hindi tungkol sa gusali kundi sa kung ano ang ginagawa ng Diyos sa pamamagitan ng isang lugar. Tatlong bagay ang nagtatagpo sa Jerusalem: ang pagsamba ("para magbigay pasasalamat sa pangalan ni Yahweh"), ang katarungan ("mga trono para sa hatol"), at ang pagkakaisa ng mga angkan na kung hindi dahil sa lungsod ay nagkanya-kanya na sana. Iyan ang hugis ng kaharian ng Diyos: papuri, katarungan, at magkakapatid na nagsasama. At ang tugon ng peregrino ay hindi pagmamalaki kundi panalangin, dahil alam niyang hindi hawak ng pader ang kapayapaan. Ang shalom ay hindi produkto ng arkitektura; ito ay kaloob na hinihingi.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang taludtod 5 ay bumabalik sa pangako kay David sa 2 Samuel 7: isang trono na mananatili. Pero sa panahon ng maraming umaawit nito, matagal nang walang hari sa mga trono, at ang lungsod ay guho o kakatayo pa lamang muli. Kaya ang awit ay unti-unting naging pananabik. Nang pumasok si Jesus sa parehong mga tarangkahan, siya ang Anak ni David na umupo sa upuan ng paghatol, pero umiyak muna siya sa lungsod dahil hindi nito nakilala ang mga bagay na magdadala ng kapayapaan (Lucas 19). Ang pinakamalaking kabalintunaan: ang kapayapaan ng Jerusalem ay binili sa labas ng pader nito, sa isang burol ng pagpapako.

Ang Salamin

May mga lugar na pinagbubuhusan natin ng pag-asa: ang iglesia natin, ang pamilya, ang trabahong pinaghirapan. At totoo naman ang saya sa taludtod 1, ang pakiramdam ng "nasa tama akong lugar." Pero pansinin: hindi ipinagyabang ng peregrino ang lungsod, ipinanalangin niya. Ang taong ipinagmamalaki lamang ang kaniyang kongregasyon ay hindi pa nananalangin para dito. At ang pinakamahirap sa taludtod 8 ay ang dahilan: "Para sa mga kapakanan ng aking mga kapatid at kasamahan." Hindi para sa sarili kong ginhawa. Kasama roon ang kapatid na nakabangga mo sa huling pulong, ang miyembrong palaging kritikal.

Ngayong araw: isulat sa papel ang pangalan ng isang tao sa iyong iglesia na hirap kang kasundo, at sabihin nang malakas sa pangalan niya ang mismong salita ng taludtod 8: "Magkaroon nawa ng kapayapaan sa inyo."

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Ang taludtod 4, na tinawag ang pag-akyat na "isang batas para sa Israel," ay sumasandal sa utos sa Deuteronomio 16 na tatlong beses bawat taon dapat umakyat ang bayan sa lugar na pipiliin ng Panginoon. Ang awit ay literal na pagsunod sa isang batas, ginawang kanta. Pero may matalim na kontra: sa Jeremias 7, tumayo ang propeta sa parehong tarangkahan at sinabing huwag magtiwala sa paulit-ulit na "templo ni Yahweh, templo ni Yahweh," dahil walang kapayapaang idudulot ang gusali sa bayang walang katarungan. Ang Awit 122 ay hindi naiwasang mapatunayan ni Jeremias; mas lalo itong naging panalangin. At sa Hebreo 12, ang mga mananampalataya ay sinasabing nakalapit na sa Zion, sa Jerusalem sa langit. Ang pag-akyat ay hindi natapos; nagbago lamang ang tarangkahan.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang awit ay nakapangalan kay David, at kung siya nga ang sumulat, kakaiba ang tinig: ang hari na nananalangin para sa lungsod na siya mismo ang sumakop. Pero mas mahalaga ang ipinapakita ng nagsasalita tungkol sa Diyos. Ang Diyos na ito ay may pangalan na pinasasalamatan, may bahay na maaaring puntahan, may hukuman kung saan ang api ay may pag-asa. Hindi siya malayong kapangyarihan kundi may address. At sa loob ng buong awit, hindi siya nagsasalita kahit isang beses. Tahimik siya habang ang bayan ay nagsasaya, umaakyat, at nananalangin. Ganoon ang pananampalataya sa panahon ng pagsamba: hindi palaging boses mula sa langit, kundi ang katiyakang may bahay na naghihintay.

Ang mga Unang Nakarinig

Isipin ang isang pamilyang naglakad ng tatlo o apat na araw mula Galilea, maalikabok, mahal ang biyahe, natatakot sa magnanakaw sa daan. Pagkakita nila sa lungsod sa tuktok ng burol, aawitin nila ito. Para sa magsasakang taga-probinsya, ang Jerusalem ang tanging lugar kung saan nakikita niyang isa nga silang bayan at hindi lamang magkakalapit na angkan. At ang kapayapaan ng lungsod ay hindi teolohikong konsepto para sa kanila: kapag nasakop ang Jerusalem, sila ang binubuwisan, sila ang nabibihag. Kaya ang taludtod 6 ay panalangin ng taong may itataya. Sa bibig ng mga bumalik mula Babilonia, mas mabigat pa: alam nilang kayang bumagsak ng mga pader na ipinagdarasal nila.

Pagninilay

Kapag naiisip mo ang iyong iglesia, ano ang mas madalas: ang pagpuna, ang pagmamalaki, o ang panalangin, at ano ang sinasabi niyon sa iyo?

Ano ang magbabago sa pananalangin mo kung ang dahilan ay hindi ang sarili mong ginhawa kundi "para sa mga kapakanan ng aking mga kapatid at kasamahan"?