Mga Awit 140

Ang Teksto

Lason ng ulupong sa dila ng kapwa tao: ganito inilalarawan ni David ang mga taong nakapaligid sa kaniya. Humihingi siya ng saklolo laban sa mga marahas na araw-araw nagpaplano ng gulo, naglalatag ng patibong at lambat, at naghihintay lamang na siya ay matumba. Sa gitna ng panganib ay may matigas siyang pinanghahawakan: "Ikaw ang aking Diyos," at inaalala niya ang araw ng labanan nang takpan ng Panginoon ang kaniyang ulo. Pagkatapos ay bumubulusok ang panalangin sa mabibigat na hiling: nawa'y bumalik sa mga umuusig ang kanilang sariling kasamaan, nawa'y huwag magtagumpay ang kanilang balak. At nagtatapos ang awit hindi sa takot kundi sa katiyakan: ipagtatanggol ni Yahweh ang api at dukha, at ang matuwid ay maninirahan sa kaniyang presensya.

Ang Ubod

Ang buong bigat ng awit na ito ay nakasandal sa isang pangungusap: "Alam kong si Yahweh ang magpapanatili ng kapakanan ng mga nasaktan." Hindi ito pagmamalaki ng inosente kundi pagkilala sa kung sino ang Diyos. May panig ang Diyos ng Biblia. Hindi siya neutral na hukom na nakatayo sa gitna ng mang-aapi at inaapi; kumikiling siya sa nadadaganan, sa nangangailangan, sa taong walang koneksyon at walang panlaban. Kaya nga kayang ilagay ni David ang kaniyang galit sa mga kamay ng Diyos sa halip na sa kaniyang sariling kamay. Ang mga matatalim na hiling sa taludtod 10 at 11 ay hindi plano ng paghihiganti; iyon ay pagsuko ng karapatang maghiganti. Ang tunay na tanong ng awit ay hindi "paano ako makakaganti" kundi "sino ang magbibigay ng katarungan," at ang sagot ay hindi tao.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May kakaibang nangyari sa taludtod 3. Kinuha ito ni Pablo sa Roma at inilagay sa isang mahabang listahan ng paglalarawan sa sangkatauhan, hindi lamang sa mga kaaway ni David. Ang lason ng ulupong ay hindi lang nasa labi ng mga marahas na iyon; nasa labi natin din. Ang awit na nagsimula bilang reklamo laban sa iba ay nagiging salamin ng buong lahi. At doon lumilitaw ang isang Tao na tunay ngang inosente, na nilambatan, pinatibong, pinagplanuhan araw-araw, at hindi kailanman nagsalita ng lason. Nang dumating ang kaniyang araw ng labanan ay hindi tinakpan ng Diyos ang kaniyang ulo; kinoronahan iyon ng tinik. Ang hiling ni David na bumagsak sana ang nagbabagang uling ay dumapo, ngunit sa maling tao, dahil pinili niyang tanggapin ito para sa mga may lason sa labi.

Ang Salamin

Alam mo kung sino ang mukha sa likod ng taludtod 2. Ang katrabahong tahimik na sumisira sa pangalan mo sa harap ng amo. Ang kapatid na nag-aayos ng papeles ng lupa nang wala ka. Ang dating kaibigan na ang bawat post ay parang patago mong pinupuntirya. Ang tukso ay hindi ang magalit; ang tukso ay ang gawing sarili mong proyekto ang katarungan, at ubusin ang gabi sa pagbuo ng perpektong sagot na hindi mo naman ipapadala. Itinuturo ng awit na ito ang ibang daan: hindi pagtitiim ng bagang, hindi rin pagkukunwaring okay lang ang lahat, kundi pagbubuhos ng buong hilaw na hinaing sa Diyos na may panig sa api. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang pangalan ng taong pinakamatagal mong kinikimkiman, at bigkasin nang malakas sa ibabaw ng pangalang iyon: "Ikaw ang aking Diyos; makinig ka sa aking mga paghingi ng awa."

Ang Mga Unang Nakarinig

Inawit ito ng mga taong walang abogado, walang koneksyon, walang paraan para linisin ang pangalan nila. Sa lipunang oral, ang paninirang-puri ay hindi tsismis lamang; iyon ay pagpatay sa kabuhayan. Kapag nasira ang pangalan mo sa pintuan ng lungsod, wala nang makikipagkalakalan sa iyo, wala nang magpapakasal sa anak mo. Kaya ang "dila na nakakasugat tulad ng mga ahas" ay tunay na sandata, hindi metapora ng pagiging maramdamin. At ang mga unang umawit nito ay narinig ang taludtod 12 bilang pagsabog ng ginhawa: mayroon palang Hukom na hindi mabibili, na hindi natatakot sa mga makapangyarihan, na personal na kumakampi sa dukha. Iyon ang naghahatid sa kanila mula sa panginginig patungo sa pasasalamat.

Konteksto

Isa ito sa mga awit ni David, at kahit hindi tinutukoy ang eksaktong pangyayari, kilala ang tunog nito: ang mga taon ng pagtakas kay Saul, ang panahon ng paghihimagsik ni Absalom, ang mga sandaling nakapaligid ang mga tagapayong may sariling agenda. Ang mga larawan ay galing sa mundo ng mangangaso: lambat, silo, patibong sa gilid ng landas. Ang biktima ay hindi hinaharap nang tapatan kundi tinatambangan. Idagdag pa ang salitang "mapagmalaki" sa taludtod 5, na sa Lumang Tipan ay madalas tumutukoy sa mga may kapangyarihan, mga nakaupo sa itaas. Hindi ito laban ng magkapantay. Nasa ibaba si David, at ang tanging bagay na nasa kaniyang kamay ay panalangin.

Ang Detalye

Huminto sa taludtod 7: "sa araw ng labanan nilagyan mo ng panangga ang aking ulo." Sa Hebreo, ang salitang ginamit ay literal na tumutukoy sa pagtatakip, na parang kamay na ipinantabing sa ulo sa gitna ng ulan ng palaso. Hindi sinasabi ni David na hindi siya nasugatan; sinasabi niyang may nakapatong na kamay sa pinakamahina niyang bahagi. At ang alaala ng nakaraang labanan ang siyang nagbibigay sa kaniya ng lakas ng loob para sa labanang kasalukuyan. Ganito gumagana ang pananampalataya: hindi ito optimismo tungkol sa bukas, kundi tapat na pagbibilang ng mga araw na dapat sana ay bumagsak ka na, at hindi. Isulat ang isang araw na iyon. Iyon ang panangga mo bukas.

Pagninilay

Sa alin sa dalawa mas madali kang makita, sa umaawit ng taludtod 1 o sa may lason sa labi ayon sa taludtod 3, at ano ang sinasabi nito sa kung paano ka nananalangin para sa mga kaaway mo?

Anong tiyak na "araw ng labanan" sa nakaraan mo ang maaari mong alalahanin ngayon bilang patunay na may tumakip sa iyong ulo?