Zefanias 2

"Ako nga, at wala akong katulad"

Ganito ang sinabi ng Nineve sa sarili niya, ayon sa talata 15. Isang lungsod na nakaupo sa trono ng kaniyang sariling kadakilaan, walang katakot-takot, walang kaagaw. At pagkatapos, isang linya lamang mula kay Zefanias: naging tirahan siya ng mababangis na hayop, pinagsutsutan ng bawat dumaraan. Sa pagitan ng dalawang eksenang ito nakalatag ang buong kabanata, at kung tayo ay tatahan doon, may naririnig tayong hindi maririnig sa mabilisang pagbasa.

Ang Teksto

Nagsisimula ang kabanata sa isang panawagan sa "bansang walang kahihiyan" na magtipun-tipon bago dumating ang poot ni Yahweh, na may pahiwatig ng awa para sa mga mapagpakumbaba. Pagkatapos, isa-isang binabanggit ang mga bansa sa palibot ng Juda: Filistia sa kanluran, Moab at Amon sa silangan, Kush sa timog, at Asiria sa hilaga. Bawat direksyon ng kompas, bawat kaaway, ay tumatanggap ng hatol, at ang lahat ay nagtatapos sa pagbagsak ng dakilang Nineve.

Ang Puso ng Mensahe

Ang teksto ay walang pasintabi tungkol sa dalawang bagay: ang Diyos ay hindi bulag sa kayabangan, at ang Diyos ay may kinikilingang lugar para sa mababa. "Hanapin ninyo si Yahweh, kayong mga mapagpakumbabang tao sa lupa," ang sabi sa talata 3, at ang salitang "marahil" doon ay hindi kahinaan ng Diyos kundi tapat na pagkilala na ang biyaya ay hindi maaring pilitin. Ito ay dumadaloy, hindi binibili. Ang mga bansa sa palibot ay hindi nagkasala ng maliliit na pagkukulang; nagsalita sila ng mga panghahamak, nilabag ang mga hangganan, itinaas ang sarili. At sa gitna ng lahat ng ito, may munting daloy ng pag-asa para sa "nalalabi" ng Juda, mga natitira, mga hindi napansin.

Ang Sinulid na Nagdurugtong

Ang kabanatang ito ay nakaupo sa mahabang tradisyon ng mga propeta laban sa mga bansa, at itinuturo nito ang isang katotohanang paulit-ulit na binibigyang-diin ng buong Kasulatan: ang Diyos ng Israel ay hindi ang Diyos lamang ng Israel. "Hahamakin niya ang lahat ng diyos sa lupa. Sasambahin siya ng lahat, lahat ng nagmula sa kaniyang sariling lupain at mula sa bawat dalampasigan," sabi ng talata 11. Ito ay isang bulwak na tumutuloy patungo sa krus, kung saan tinipon ni Cristo ang mga tao mula sa bawat lahi. Ang paghatol sa Nineve at pagpapahayag na sasambahin ang Panginoon ng lahat ng bayan ay iisang katotohanan mula sa dalawang panig: hindi mananatili ang mga mapagmataas na kaharian, mananatili ang kaharian ng Diyos.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na kilala ang wika ng Nineve. "Ako nga, at wala akong katulad." Bihira nating sinasabi ito nang malakas, ngunit ito ay bumubulong sa ating mga desisyon: kapag sinusukat natin ang ating halaga sa pamamagitan ng ating trabaho, kapag hindi natin kayang tanggapin ang pagpuna, kapag hinahamak natin ang mga hindi kagaya natin, kapag akala natin ay tayo ang kinakailangan sa aming pamilya, sa aming simbahan, sa aming pinagtatrabahuhan. Ang tawag ng talata 3 ay hindi para sa mga mabubuti kundi para sa mga handang bumaba: hanapin ang katuwiran, hanapin ang kababaang-loob. Hindi ito pagpapakumbaba sa harap ng tao. Ito ay pagbaba sa harap ng Isang nakakikita.

Ang Interteksto

Kapansin-pansin na binabanggit ng talata 9 ang Sodoma at Gomorra, dalawang lungsod na inibis dahil sa kanilang karahasan at pagmamataas ayon sa Genesis 19. Iyon ang sukatan na ginagamit ni Zefanias para sa Moab at Amon: hindi na ito magiging tirahan, magiging alaala na lamang ng pagkawasak. At sa Lucas 1, kapag inaawit ni Maria ang kaniyang papuri, sinasabi niyang ibinaba ng Diyos ang mga makapangyarihan mula sa kanilang mga trono at itinaas ang mga hamak. Iisang tinig ang naririnig sa Zefanias 2 at sa Magnificat, na hindi nagbabago sa daan-daang taon: ang kayabangan ay may katapusan, ang kababaang-loob ay may pangako.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang Diyos ang gumagalaw sa buong kabanata, ngunit kakaiba ang paraan ng kaniyang pagsasalita. Naririnig niya, tinutukoy sa talata 8: "Narinig ko ang mga panghahamak." Buhay siya, ipinapahayag sa talata 9: "ako ay nabubuhay." Kumikilos siya, sinasabi ng talata 13: "sasalakayin ng kamay ng Diyos ang hilaga." Ito ay hindi malamig na hukom sa itaas; ito ay Diyos na may pandinig, may buhay, may kamay. At kakaibang paraan ng pag-ibig ito, sapagkat ang parehong Diyos na nagpapabagsak sa Nineve ay ang siya ring "iingatan sila… at panunumbalikin ang kanilang mga kapalaran" para sa nalalabi ng kaniyang bayan. Ang parehong kamay na winawasak ay ang siya ring nag-iingat.

Ang Tanong

May "marahil" sa talata 3 na hindi mawala. "Marahil na iingatan kayo sa araw ng matinding poot ni Yahweh." Bakit hindi katiyakan? Bakit hindi sinabi ng Diyos, "Hanapin ninyo ako at siguradong ililigtas kayo"? Ang tukso ay palambutin ang salita, gawing halos katiyakan. Ngunit hindi ito ginagawa ng teksto. Marahil ang "marahil" na iyon ay pumipilit sa atin na hindi turingang paraan ang pagpapakumbaba, hindi teknik para makuha ang biyaya. Kung hahanapin natin ang Diyos upang matiyak na ligtas tayo, hindi tayo talaga humahanap ng Diyos; humahanap tayo ng kaligtasan. Ang salitang "marahil" ay tumatawag sa atin sa pananampalataya na hindi nagtatago sa likod ng garantiya, kundi humihiga sa awa ng Isa na, sa huli, ay tapat.

Pagninilay

*Saan sa aking buhay ngayon bumubulong ang tinig na "