Ano ang Bunga ng Espiritu Santo?

Panimula

May isang ina na isinulat sa maliit na papel ang siyam na katangian sa Galacia 5:22-23 at itinape sa salamin sa banyo. Tuwing gabi, tinsek niya ang listahan. Pag-ibig? Sige, pasado. Kagalakan? Hindi masyado. Kapayapaan? Naubos sa traffic. Pagpipigil sa sarili? Nagsigawan silang mag-ina bago maghapunan. Pagkalipas ng tatlong linggo, tinanggal niya ang papel. "Nakakapagod," sabi niya. "Parang lagi akong bagsak."

Alam mo, tama siya na nakakapagod. Ang mali ay ang akala niyang siyam na takdang-aralin ang binigay sa kanya ng Diyos. Hindi. Ang Espiritu Santo ay hindi nagbibigay ng checklist; nagbibigay siya ng buhay. At ang buhay ay hindi tinsekan, kundi tinutubuan.

Sa gabay na ito, matutuklasan mo kung bakit sinabi ni Pablo na "bunga" at hindi "mga bunga," bakit ang siyam na katangiang iyon ay tunay na larawan ni Jesus, at paano lumalago ang mga ito sa mga ordinaryong araw ng buhay mo.

Ang tuon ng gabay na ito

Marami nang artikulong nagpapaliwanag sa siyam na katangian nang isa-isa, na parang menu ng mga birtud na pipiliin. Iba ang lalakarin natin dito. Ang tuon ng gabay na ito: ang bunga ng Espiritu ay isang bunga, hindi siyam na proyekto, at ang bungang iyon ay ang karakter ni Cristo na tumutubo sa isang taong nananatili sa kanya.

Mahalaga ito dahin binabago nito ang tanong. Hindi na "alin sa siyam ang kulang sa akin at paano ko iyon pipilitin?" kundi "nananatili ba ako sa Puno?" Ang unang tanong ay gumagawa ng pagod na moralista. Ang pangalawa ay gumagawa ng sanga na namumunga nang hindi namamalayan.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa bunga ng Espiritu Santo?

Sa Galacia 5:22-23 mababasa natin ang pinakamalinaw na pahayag: "Subalit ang bunga ng Espiritu ay pag-ibig, kagalakan, kapayapaan, katiyagaan, kabaitan, kabutihan, katapatan, kahinahunan, at pagpipigil sa sarili. Walang batas na nagbabawal sa mga bagay na ito."

Pansinin ang unang salita pagkatapos ng "ang": bunga. Isahan. Hindi sinabi ni Pablo na "ang mga bunga ng Espiritu ay siyam." Sinabi niya na may isang bunga na dumarating sa siyam na hinog na anyo. Kagaya ng isang bungkos ng ubas: isang bungkos, maraming butil, ngunit isang puno lamang ang pinanggalingan. Kaya nga hindi tama ang isiping puwede kang mataas sa pag-ibig at bagsak sa pagpipigil sa sarili, na parang mga hiwalay na asignatura. Ang lahat ng ito ay lumalago nang sabay, dahil isa lamang ang tumutubo sa iyo: ang buhay ng Espiritu.

Pansinin din ang salitang "bunga" mismo. Hindi ito "produkto," hindi "tagumpay," hindi "gawa." Kabaligtaran ito ng nauna sa talata. Sa Galacia 5:19-21, tinawag ni Pablo ang kasalanan na "mga gawa ng laman." Gawa, dahil ang kasalanan ay may sipag; pinaghihirapan natin iyon. Pero pagdating sa kabanalan, hindi "gawa" ang salitang pinili niya kundi "bunga." Walang mangga na nagpupuyos sa pagsisikap na magmangga.

Ang bunga ay tumutubo; ang gawa ay ginagawa.

Ipinaliwanag ni Jesus ang mekanismo bago pa man isulat ni Pablo ang liham. Sa Juan 15:5, sinabi niya: "Ako ang puno at kayo ang mga sanga. Ang nananatili sa akin, at ako sa kanya, ay magbubunga nang marami; sapagkat kung hiwalay kayo sa akin, wala kayong magagawa." Ang gawain ng sanga ay hindi mamunga kundi manatili. Walang sangang umuubos ng lakas sa pagpiga ng ubas mula sa sarili. Nananatili lang siyang nakakabit, at ang dagta ng puno ang gumagawa ng bunga. Ito ang dahilan kung bakit magkakapatid ang Juan 15 at ang Galacia 5: ang bunga ng Espiritu ay bunga ni Cristo sa atin, dahil ang Espiritu ang naghahatid ng buhay ni Cristo papasok sa ating pang-araw-araw.

Idinagdag ni Jesus ang isa pang anggulo sa Mateo 7:16-20: "Makikilala ninyo sila sa kanilang mga gawa. Ang puno ng mga tinik ay hindi namumunga ng ubas, at ang dawag ay hindi namumunga ng igos. Ang mabuting punongkahoy ay nagbubunga ng mabuti, at ang masamang punongkahoy ay nagbubunga ng masama. Ang mabuting punongkahoy ay hindi maaaring magbunga ng masama, at ang masamang punongkahoy ay hindi maaaring magbunga ng mabuti. Ang bawat punongkahoy na hindi nagbubunga ng mabuti ay pinuputol at itinatapon sa apoy. Kaya nga, makikilala ninyo sila sa kanilang mga gawa." Ang bunga ay hindi dekorasyon; ito ay ebidensiya ng uri ng puno. Hindi mo mababago ang bunga sa pagpapalit ng ipinapakita sa labas. Kailangang mabago ang puno.

At paano nangyayari ang pagbabagong iyon sa praktikal na paraan? Sa Roma 8:5-6, ipinapakita ni Pablo ang panloob na kompas: "Ang mga taong makalaman ay walang inaalala kundi ang mga bagay na makalaman, ngunit ang mga taong ayon sa Espiritu ay walang inaalala kundi ang mga bagay ng Espiritu. Ang pagiging makalaman ay nagbubunga ng kamatayan, ngunit ang pagiging makaespiritu ay nagbubunga ng buhay at kapayapaan." Ang isip na nakatuon sa Espiritu ay hindi diyeta ng disiplina lamang; iyon ang lupang taniman kung saan lumalago ang bunga. Ang tinitingnan mo, ang pinapakinggan mo, ang iniisip mo tuwing tahimik ang paligid: iyon ang lupa.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Sa unang pahina pa ng Kasulatan, ang mundo ay pinuno ng Diyos ng mga bagay na namumunga. Sa Genesis 1, inutusan niya ang lupa na magbunga ayon sa kani-kanilang uri, at ang bawat binhi ay nagdadala ng buhay na katulad ng pinanggalingan. Ganyan din ang lohika ng espirituwal na bunga: kung ano ang binhi, iyon ang bunga. Nang pumili ang tao ng bunga ng maling puno sa Genesis 3, ang lumabas ay pagtatakip, pagsisisi sa isa't isa, at takot. Ang gawa ng laman ay lumitaw kaagad, bago pa man may batas na nagbabawal dito.

Sa Awit 1, ang taong nagagalak sa kautusan ng Panginoon ay itinulad sa punong nakatanim sa tabi ng batis, na namumunga sa kapanahunan at hindi nalalanta ang dahon. Pansinin: hindi ang bunga ang unang binigyang-pansin kundi ang kinaroroonan ng puno. Nakatanim siya sa tabi ng tubig. Ganoon din ang sinabi ng Diyos sa Jeremias 17:7-8, na ang nagtitiwala sa Panginoon ay hindi natatakot sa tag-tuyot dahil abot ng kanyang mga ugat ang batis. Ang Lumang Tipan ay hindi nagsasabing magsikap kang mamunga; sinasabi nitong tumira ka malapit sa tubig.

Ngunit may bahaging masakit din. Sa Isaias 5, inilarawan ang Israel bilang ubasang inalagaan ng Diyos nang buong pagmamahal, hinukay, tinanggalan ng bato, tinamnan ng piling ubas, ngunit ang lumabas ay mapait na bunga. Ito ang trahedya ng bayan ng Diyos sa Lumang Tipan: may kautusan, may templo, may mga propeta, pero walang bunga. Kaya nagpangako ang Diyos ng isang bagay na hindi kayang gawin ng batas. Sa Ezekiel 36:26-27, sinabi niya na aalisin niya ang batong puso at papalitan ng pusong laman, at ilalagay niya ang kanyang Espiritu sa loob nila. Doon pa lamang, ang mga ugat ay maaabot ng tubig mula sa loob.

Dumating si Jesus at inako ang pangalan ng ubasan. "Ako ang tunay na puno ng ubas," sabi niya sa Juan 15:1. Ang hindi nagawa ng Israel ay ginawa niya nang ganap: isang buhay na namunga ng pag-ibig, kagalakan, kapayapaan, katiyagaan, kabaitan, kabutihan, katapatan, kahinahunan, at pagpipigil sa sarili, kahit sa harap ng traydor, ng hukuman, at ng krus. Kaya nga kapag binabasa mo ang Galacia 5:22-23, hindi ka lang nagbabasa ng listahan ng birtud. Nagbabasa ka ng larawan ng isang Persona. Isulat mo ang pangalan ni Jesus sa itaas ng siyam at magkakasya ang bawat salita.

At sa dulo ng Bibliya, bumabalik ang punongkahoy. Sa Apocalipsis 22, may punong buhay sa tabi ng ilog na namumunga labindalawang beses sa isang taon, at ang mga dahon nito ay panggamot sa mga bansa. Ang kwento ay nagsimula sa hardin at nagtatapos sa hardin-lungsod, at pareho ang tanda ng buhay: bunga sa tabi ng tubig. Ang bunga ng Espiritu sa buhay mo ngayon ay maliit na patikim ng mundong iyon.

Mga karaniwang maling akala

Ang bunga ay parang badge na kinikita sa pagsisikap. Ito ang pinakamalimit na pagkakamali, at may kabutihang loob pa ang motibo. Pero sinabi mismo ni Pablo sa mga taga-Galacia na kung sinimulan natin sa Espiritu, hindi natin matatapos sa laman. Ang bunga ay ipinapakain, hindi pinipilit. Hindi ito nangangahulugan na tamad ang Kristiyano. Ang tawag sa atin ay ang mahirap na trabaho ng pananatili: pagbabasa ng Salita, panalangin, pagpapatawad, pagpapakumbaba, kapatiran. Pero ibang-iba ang pagsisikap na manatili sa Puno at ang pagsisikap na magmukhang mabunga habang tuyot ang loob. Ang isa ay pananampalataya; ang isa ay pagpapanggap.

Ang siyam ay magkahiwalay na katangian na puwedeng piliin ayon sa personalidad. "Ako ay mabait naman, kahit walang tiyaga." "Malumanay ako, pero wala akong kapayapaan." Kapag ganito ang pananalita natin, ginagawa nating mga alahas ang bunga na puwedeng piliin isa-isa. Isahan ang salita ni Pablo dahil isahan ang pinanggagalingan. Kapag umuusbong ang tunay na pag-ibig, kasama nito ang tiyaga, dahil hindi puwedeng magmahal nang walang hihintayin. Kapag lumalago ang kapayapaan, sumusunod ang kahinahunan. Sa 2 Pedro 1:5-8, may kaparehong sunod-sunod na pagsasama: "Kaya't sikapin ninyong idagdag sa inyong pananampalataya ang kabutihan; sa kabutihan ay ang kaalaman; sa kaalaman ay ang pagpipigil sa sarili; sa pagpipigil sa sarili ay ang pagtitiis; sa pagtitiis ay ang kabanalan; sa kabanalan ay ang pagmamahal sa mga kapatid; at sa pagmamahal sa mga kapatid ay ang pag-ibig sa lahat. Kung ang mga ito ay sumasainyo at patuloy na sumasagana, hindi kayo magiging tamad at walang bunga sa inyong pagkakilala sa ating Panginoong Jesu-Cristo." Isang tanikala ito, hindi buffet.

Ang bunga ay pareho ng mga kaloob ng Espiritu. Malimit ipagpalit ang dalawa, pero magkaiba ang layunin. Ang mga kaloob ay ipinamamahagi ayon sa pasya ng Espiritu at hindi lahat ay tumatanggap ng pareho, gaya ng ipinaliwanag sa 1 Corinto 12. Ang bunga ay inaasahan sa bawat isa. Puwedeng magaling kang magturo o umawit o mag-organisa at wala namang pag-ibig sa loob, at iyon ang binabanggit ni Pablo sa 1 Corinto 13 na kalampag ng gong. Ang kaloob ay nagsasabi kung ano ang kayang gawin ng Espiritu sa iyo. Ang bunga ay nagsasabi kung ano ang ginagawa ng Espiritu sa iyo.

Ang bunga ay ebidensiya na wala nang problema ang buhay mo. Napakaraming nagbabasa ng "kagalakan" at "kapayapaan" at napapagod dahil hindi tumutugma sa nararamdaman nila. Pero hindi damdamin ang tinutukoy dito, kundi buhay na nagpupumiglas sa gitna ng bagyo. Ang unang tumanggap ng liham na iyan ay mga taong inuusig. Si Pablo mismo ay nakabilanggo nang isulat ang Filipos, at doon niya sinabi na nagagalak siya. Ang kapayapaan sa Bibliya ay hindi katahimikan ng paligid kundi kapanatagan sa Diyos habang maingay ang paligid. Mas malinaw pa nga ang bunga sa panahon ng tag-tuyot, dahil doon lumalabas kung gaano kalalim ang ugat.

Isabuhay ito ngayon

Kunin natin ang mga ordinaryong pinto kung saan dumadaan ang bunga. Sa trabaho, ang katapatan ay hindi lang pag-iwas sa pagnanakaw kundi pagtupad sa maliliit na pangako kahit walang nakakakita. Ang boss na nagagalit ay hindi mababago ng masamang timpla mo, pero ang isang sagot na mahinahon ay tumitigil ng away nang hindi mo namamalayan. Ganoon ang sinabi ng Kawikaan 15:1, at ganoon ang lasa ng kahinahunan sa opisina.

Sa tahanan, doon totoong sinusukat ang bunga. Madaling maging mabait sa mga kapatid sa simbahan tuwing Linggo; mahirap maging matiisin sa asawang paulit-ulit ang pagkakamali, sa magulang na tumatanda, sa anak na sumasagot. Dito bumabagsak ang Colosas 3:12-14 na parang tubig sa tuyot na lupa: "Kayo'y hinirang ng Diyos, itinalaga para sa kanya at minamahal niya. Kaya't dapat kayong maging mahabagin, mabait, mapagpakumbaba, mahinahon, at mapagtiis. Magpaumanhinan kayo at magpatawad sa isa't isa kung mayroon kayong hinanakit sa kapwa. Magpatawad kayo gaya ng pagpapatawad sa inyo ng Panginoon. At higit sa lahat, mag-ibigan kayo sapagkat ito ang buklod ng ganap na pagkakaisa." Pansinin ang pagkakasunod: bago ang utos, may pagkakakilanlan. Hinirang, itinalaga, minamahal. Hindi mo pinaghihirapan ang pagmamahal ng Diyos para maging mahabagin; ang pagmamahal niya ang nagiging pinanggagalingan ng habag mo.

Sa pera, ang bunga ay lumalabas sa bukas na kamay. Ang taong makalaman ay palaging kalkulado sa kung magkano ang matitira sa kanya. Ang taong ayon sa Espiritu ay natututong magbigay nang hindi ipinamamalita. Kapag napansin mong nagiging pagkabalisa ang bawat usapan tungkol sa pera, iyon ay senyales na ang isip mo ay lumihis sa direksyong sinabi sa Roma 8:5-6, at ang kapayapaan ay unang nawawala.

Sa katawan at oras, doon nagtatrabaho ang pagpipigil sa sarili. Hindi ito tungkol sa pagiging matipid sa saya. Tungkol ito sa kalayaan: hindi ka na sunud-sunuran sa cellphone tuwing gabi, sa pagkain kapag malungkot, sa galit kapag pagod. At kapag nabigo ka, huwag kang bumalik sa listahan sa salamin. Bumalik ka sa Puno. Sabihin mo nang tapat sa Diyos ang nangyari, tanggapin mo ang kapatawaran na ibinigay na sa krus, at magpatuloy.

Isang praktikal na payo: huwag mong subukang pilitin nang sabay ang siyam. Piliin mo ang isang relasyon ngayong linggo, at tanungin ang Espiritu Santo kung anong isang bagay ang gusto niyang lumago doon. Ang pagbubunga ay pang-panahon at pang-unti-unti, gaya ng puno sa Awit 1 na "namumunga sa kapanahunan."

Hindi ito siyam na proyekto. Isa lang: si Cristo sa iyo.

Ang Salamin

Tatanungin kita nang tuwiran. Sino ka kapag pagod ka?

Doon lumalabas ang tunay na bunga. Hindi sa panahong maganda ang timpla mo at bago pa lang ang pagpapatawad. Kundi sa ikatlong gabi na walang tulog dahil sa sanggol, sa ikalimang taon na hindi pa rin nagbabago ang ugali ng kasama mo sa bahay, sa gabing tinitingnan mo ang kaltas sa sweldo at hindi kasya. Kapag pinipiga ang buhay mo, kung ano ang lumalabas, iyon ang laman.

Marahil ang nangyayari sa iyo ay hindi kakulangan sa disiplina kundi kalayuan sa tubig. Nagsisimba ka, nakikinig ka ng mga sermon, sumasali ka sa mga gawain, ngunit ilang linggo nang hindi ka nakausap ang Diyos nang tapat. Hindi ka namumunga hindi dahil masama kang tao kundi dahil natuyo ang ugat mo, at ang mga tuyong ugat ay walang ibang naibibigay kundi tuyong salita.

O baka naman ang problema ay galit ka sa sarili mo. Ilang taon nang buhay mong Kristiyano, at inaasahan mong hindi na dapat masaktan ang damdamin mo ng ganito, hindi na dapat maalala ang lumang bisyo, hindi na dapat maging maiksi ang pasensiya sa mga anak. Ang bunga ay hinog nang unti-unti, hindi sa isang gabi. Ang punong may dalawang taon ay hindi punong bagsak; punong bata pa lamang. Ang naghahalaman ay hindi minumura ang usbong dahil hindi pa prutas.

Pero itanong ko rin ito: may bahagi ba ng buhay mo na sadya mong itinatago mula sa Panginoon dahil ayaw mong pakialaman? Iyong pinto na hindi mo binubuksan sa panalangin? Alam mo, doon nagpuputol ang Magsasaka, hindi dahil galit siya kundi dahil ang sanga sa dilim ay hindi kayang mamunga. Ang pinakamabuting bagay na puwedeng mangyari sa iyo ngayon ay ang lumapit at buksan ang pintong iyon.

Ang mananatili, mamumunga. Ang lalayo, matutuyo.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Ang paksang ito ay isa sa pinakamadaling ipaliwanag sa mga bata, dahil ang larawang ginamit ni Jesus ay mula sa hardin at hindi sa aklat ng teolohiya. Maaari kang magsimula sa isang tunay na bagay na kayang hawakan: isang mangga, saging, o kahit dahon ng halaman sa bakuran. Itanong mo, "Nakita mo na bang nagsusumikap ang mangga para maging mangga?" Tatawa siya. Wala. Namumunga ito dahil nakakabit sa puno, at ang puno ay may tubig at ugat.

Pagkatapos, ipaliwanag mo nang simple: Ang Espiritu Santo ay ang Diyos na nananahan sa loob ng mga sumasampalataya kay Jesus. Kapag nananatili tayong nakakabit kay Jesus, siya ang naglalagay sa loob natin ng pagmamahal, kagalakan, kapayapaan, at kabaitan, gaya ng dagta ng puno na dumadaloy sa sanga. Hindi natin ito ginagawa para mahalin tayo ng Diyos; ito ang nangyayari dahil mahal na niya tayo. At kung minsang mainit ang ulo natin, hindi ibig sabihin ay iniwan tayo ng Diyos. Ibig sabihin lamang ay maliit pa ang puno at patuloy pa itong pinapalago niya.

Iwasan ang paggawa nitong sistema ng gantimpala at parusa, dahil doon nagsisimula ang takot. Ituro na ang bunga ay regalo ng pananatili, hindi bayad sa mabuting asal.

Sa Faith.network ay may mga hiwalay na paliwanag para sa iba't ibang edad, upang hindi mo na kailangang hulaan ang tamang antas ng pananalita: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, may kwento at larawang napakasimple; para sa mga batang pito hanggang labindalawa, may mas malalim na paliwanag na may aktibidad; at para sa mga teenager na labindalawang taong gulang pataas, may mga tanong tungkol sa presyon ng mga kaibigan, galit, at pagpipigil sa sarili na tapat at hindi mapangaral.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Ang bunga ng Espiritu Santo ay hindi siyam na medalyang dapat mong ipagtagumpay. Isang bunga ito, at ang lasa nito ay si Jesus. Kaya ang buong pagsisikap ng buhay Kristiyano ay hindi paglalagay ng prutas sa mga sangang tuyot, kundi pananatili sa Puno na may buhay. Iyan ang ipinangako sa Juan 15:5, ipinaliwanag sa Roma 8:5-6, isinabuhay sa Colosas 3:12-14, at pinatunayan sa Mateo 7:16-20. Ang pagbabago ay galing sa loob palabas, at ang Diyos mismo ang nagsisimula at nagtatapos nito.

Kung may isang bagay na dadalhin mo mula sa gabay na ito, hayaan mong ito na lang: hindi ka pinapanood ng Diyos na parang inspektor na naghahanap ng bagsak. Siya ang Magsasaka na nagdidilig, nagpupungos, at nagtitiyaga, dahil siya ang unang nagtanim sa iyo.

Para sa susunod mong pag-aaral, iminumungkahi kong basahin nang buo ang Galacia 5, pagkatapos ay ang Juan 15:1-17, at panghuli ang Colosas 3. Isulat mo ang pangalan ni Jesus sa tabi ng bawat katangian at manalangin nang isa-isa. Hindi ka lalabas doon na may bagong listahan. Lalabas ka na may bagong pagmamahal sa kanya, at doon nagsisimula ang bunga.