Ano ang Espirituwal na Digmaan Ayon sa Bibliya?
Panimula
Alas-dos ng madaling araw. Gising ka pa rin, nakatitig sa kisame, at paulit-ulit sa isip mo ang isang bulong: wala ka nang pag-asa, hindi ka nagbabago, tapos ka na. Hindi ito boses ng Diyos. Pero pamilyar ito, at masakit, at parang totoo.
O kaya naman, nasa opisina ka at may kasamahang walang tigil sa paninira sa iyo. O may anak kang unti-unting lumalayo sa pananampalataya. O may tukso kang matagal mo nang nilalabanan, at pagod ka na.
Madalas nating isipin na ang espirituwal na digmaan ay tungkol sa mga dramatikong eksena ng pagpapalayas ng demonyo. Pero sa karamihan ng araw ng buhay mo, ibang-iba ang hitsura nito. Sa pahinang ito, titingnan natin kung ano talaga ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa labanang ito, saan ito nagsimula, paano ito natapos sa krus, at bakit ang pinakamahalagang utos sa iyo ngayon ay hindi "sumalakay" kundi "tumindig."
Ang tuon ng gabay na ito
Karamihan sa mga tinuturo tungkol sa espirituwal na digmaan ay nakatuon sa teknik: anong idadasal, anong sasabihin, paano "babawiin" ang teritoryo. Iba ang tuon ng gabay na ito. Babasahin natin ang paksa mula sa isang punto de bista: hindi tayo nakikipaglaban para sa tagumpay, nakikipaglaban tayo mula sa tagumpay na tapos na. Sa Efeso 6, apat na beses sinabi ni Pablo ang salitang "tumindig," hindi "sumugod." Ibig sabihin, ang posisyon mo sa labanan ay hindi ng isang sundalong desperadong manalo, kundi ng isang nakatayo sa lupang naipanalo na ni Cristo. Nagbabago ang lahat kapag nauunawaan mo iyon: ang iyong takot, ang iyong panalangin, ang iyong pang-araw-araw na pagsunod.
Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa espirituwal na digmaan?
Hindi kailanman ginamit ng Bibliya ang eksaktong pariralang "espirituwal na digmaan," pero puno ito ng wika ng labanan. Totoo ang kalaban, totoo ang panganib, at totoo ang mga sandata. Ang tanong ay kung anong klaseng digmaan ito.
Nagsisimula ang lahat sa isang pangungusap ni Pablo na dapat na binabasa nang mabagal: "Sapagkat ang ating kalaban ay hindi mga tao, kundi mga pinuno, mga maykapangyarihan, at mga tagapamahala ng kadilimang namamayani sa mundong ito, ang mga hukbong espirituwal ng kasamaan sa himpapawid." Iyan ang Efeso 6:12. Ang unang ginagawa ng talatang ito ay inaalis ang mukha ng tao sa listahan ng mga kaaway mo. Ang asawa mong mainitin ang ulo, ang amo mong mapang-api, ang kapatid mong nandaya sa mana: hindi sila ang tunay na kalaban. May mas malalim na kadiliman na gumagamit ng mga sitwasyong iyon. Kapag nakalimutan mo ito, lalaban ka sa maling direksyon, at madalas, ang nasasaktan ay ang mga taong dapat sana ay mahalin mo.
Pagkatapos, sinabi kung paano tumayo: "Isuot ninyo ang buong kagayakang pandigma na kaloob ng Diyos upang malabanan ninyo ang mga pakana ng diyablo." Iyan ang Efeso 6:11. Pansinin ang dalawang bagay. Una, ang baluti ay "kaloob ng Diyos," hindi gawa ng tao. Hindi ito kolektahan ng mga espirituwal na kasanayan na iyong naipon. Ito ay si Cristo mismo na isinusuot mo. Pangalawa, ang kaaway ay gumagamit ng "pakana," ng panlilinlang. Hindi siya nakikipagsuntukan nang harapan. Nandadaya siya, nambabaluktot ng katotohanan, nagtatanim ng duda, at naglalagay ng maskara sa kasalanan para magmukhang kaligayahan.
Kaya ganito rin ang uri ng armas natin: "Ang mga sandatang ginagamit namin sa pakikipaglaban ay hindi makalupa kundi makapangyarihan ng Diyos na kayang magwasak ng mga kuta." Iyan ang 2 Corinto 10:4. At napakahalaga ng konteksto nito. Hindi nagsasalita si Pablo tungkol sa mga demonyo sa himpapawid. Nagsasalita siya tungkol sa mga argumento, sa mga maling paratang, sa mga kaisipang ipinipilit laban sa pagkakilala sa Diyos. Ang "kuta" sa teksto ay ang mga ideyang nagkukutang matigas sa isip ng tao. Ibig sabihin, malaking bahagi ng espirituwal na digmaan ay nangyayari sa pagitan ng dalawang tainga mo.
Dahil dito, hindi tayo dapat maging walang malay: "Maging mapagbantay kayo at maging handa, sapagkat ang inyong kaaway na diyablo ay parang leong umuungal na aali-aligid na naghahanap ng masisila." Ito ang 1 Pedro 5:8. Isang pangungusap na nagtuturo ng dalawang bagay nang sabay: totoo ang panganib, pero hindi sinabi ni Pedro na magtago ka. Sinabi niyang magbantay ka. Sa konteksto, ang paksa ni Pedro ay pagpapakumbaba at ang pagdadala ng iyong mga alalahanin sa Diyos. Ang gutom ng leon ay hindi lamang sa mga malalaking kasalanan; nilalamon din niya ang mga taong pinabayaan ang kanilang sarili sa pagmamataas, sa pag-aalala, at sa pag-iisa.
At ganito ang paraan ng pagtindig: "Kaya't pasakop kayo sa Diyos. Labanan ninyo ang diyablo at lalayuan niya kayo." Iyan ang Santiago 4:7. Dalawang kilos sa isang talata, at hindi mo maaaring baligtarin ang pagkakasunod. Ang paglaban ay bunga ng pagpapasakop. Ang taong hindi nagpapasakop sa Diyos pero sumisigaw sa diyablo ay sumisigaw na walang awtoridad sa likod ng kanyang boses.
Ang pagsuko sa Diyos ang simula ng tunay na paglaban.
Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya
Sa Genesis 3, nagsimula ang labanan hindi sa isang espada kundi sa isang tanong: "Totoo bang sinabi ng Diyos?" Ganyan talaga ang estilo ng kaaway mula pa noong una. Pinagdududahan niya ang salita ng Diyos at ang kabutihan ng Diyos. At sa gitna ng hatol, nagsalita ang Diyos ng unang pangako ng ebanghelyo sa Genesis 3:15: may binhi ng babae na dudurog sa ulo ng ahas, kahit masusugatan ang kanyang sakong. Mula sa talatang ito, bawat pahina ng Kasulatan ay tumatakbo patungo sa isang direksyon.
Sa aklat ni Job, nakikita natin na may hangganan ang kalaban. Hindi siya makagalaw nang walang pahintulot. Sa Zacarias 3, nakatayo si Satanas sa kanan ng saserdoteng si Josue para magparatang, at sinaway siya ng Panginoon. Pansinin ang padron: palaging tagapagparatang ang papel niya, at palaging ang Diyos ang nagsasalita ng huling salita.
Sa Exodo, ang labanan laban kay Faraon ay hindi lamang pampulitika; ang bawat salot ay paghatol sa mga diyos ng Ehipto. Nang tumayo si David laban kay Goliat, sinabi niyang ang labanan ay sa Panginoon. Nang mapalibutan ng hukbo ang lungsod sa 2 Hari 6, nanalangin si Eliseo na mabuksan ang mga mata ng kanyang alipin, at nakita nitong mas marami ang kasama nila kaysa sa kalaban. Sa Daniel 10, may mga espirituwal na pwersang humahadlang sa sagot ng panalangin, pero hindi nila ito napigilan.
Pagdating sa Bagong Tipan, lumabas na ang digmaan sa liwanag. Dinala ng Espiritu si Jesus sa ilang para tuksuhin ng diyablo, at ang sandata niya ay isinulat na salita ng Diyos. Nagpalayas siya ng mga demonyo at sinabing kung sa pamamagitan ng Espiritu ng Diyos ay nangyayari ito, dumating na ang kaharian. Ipinaliwanag niya na kailangan munang gapusin ang malakas na tao bago masamsam ang kanyang mga ari-arian.
Pagkatapos ay dumating ang krus. Ito ang pinakakakaibang tagumpay sa kasaysayan: tila natalo, pero doon natapos ang labanan. Sabi ng Colosas 2:15, hinubaran ng Diyos ang mga pinuno at maykapangyarihan at ipinahiya sila nang hayagan, ipinagwagi sila sa pamamagitan ng krus. Sabi ng Hebreo 2:14, dumaan si Jesus sa kamatayan upang wasakin ang may kapangyarihan sa kamatayan, ang diyablo, at palayain ang mga naalipin ng takot.
Kaya nga, pagkabalik ng pitumpu't dalawang alagad, sinabi ni Jesus: "Binigyan ko kayo ng kapangyarihang yumurak sa mga ahas at mga alakdan, at kapangyarihang higit kaysa kapangyarihan ng kaaway, at hindi kayo mapapahamak." Iyan ang Lucas 10:19. Pero agad niyang itinama ang pokus nila: huwag kayong magalak dahil sumusunod sa inyo ang mga espiritu, kundi dahil nakasulat ang inyong pangalan sa langit. Ang awtoridad ay totoo; hindi lang ito ang sentro ng kagalakan.
Nagtatapos ang Bibliya sa Apocalipsis, kung saan nakikita natin ang parehong digmaan mula sa taas. Tinawag doon si Satanas na tagapagparatang ng ating mga kapatid, at sinabing nagtagumpay ang mga mananampalataya "sa pamamagitan ng dugo ng Kordero at ng salita ng kanilang patotoo." At ang huling kabanata ng kalaban ay hindi pagtakas kundi paghatol. Ang ahas ng Genesis 3 ay ang dragon ng Apocalipsis 20, at ang ulo niya ay dinurog na.
Mga karaniwang maling akala
Una, na ang bawat problema ay atake ng demonyo. Nagkakasakit tayo, nawawalan ng trabaho, nagkakasakitan sa pamilya, at hindi lagi itong demonyo. Tinuturo ng Bibliya ang tatlong pinagmumulan ng ating pakikibaka: ang sanlibutan, ang laman, at ang diyablo. Kapag ang lahat ay isinisisi mo sa demonyo, dalawang bagay ang nangyayari. Humihinto ka sa pagsisisi, dahil wala ka na palang kasalanan, nabiktima ka lang. At nawawalan ka ng pagkakataong hubugin ng Diyos ang karakter mo sa pamamagitan ng mga ordinaryong paghihirap. May mga gabing ang kailangan mo ay hindi pagsaway sa diyablo kundi pagtulog, pagpapatawad, o paghingi ng tawad.
Pangalawa, na ang espirituwal na digmaan ay nangangahulugan ng pakikipag-usap sa diyablo. May mga nagtuturo na dapat kausapin, utusan, at pagalitan natin ang kaaway nang mahaba at malakas. Pero walang modelo nito sa Kasulatan para sa ordinaryong mananampalataya. Sa Judas 9, kahit ang arkanghel na si Miguel ay hindi naglakas-loob na humatol nang may panlalait kundi sinabing "Saway ka ng Panginoon." Ang itinuturo ng Santiago 4:7 ay simple at maikli: pasakop, lumaban, at tatakas siya. Hindi kailangan ng mahabang talumpati ang isang kaaway na natalo na.
Pangatlo, na kayang kontrolin ng demonyo ang isang tunay na anak ng Diyos nang walang pahintulot nito. Marami ang namumuhay sa takot na baka may "kapangyarihan" na pumasok sa kanila, dahil sa isang panaginip, isang kasalanan, o isang bagay sa nakaraan. Sa 1 Juan 4:4 nakasulat: "Mga anak, kayo'y sa Diyos at napagtagumpayan na ninyo ang mga bulaang propeta, sapagkat ang Espiritung nasa inyo ay higit na makapangyarihan kaysa espiritung nasa mga makasanlibutan." Ang Espiritu Santo ay hindi nakikipagpalitan ng puwesto sa anumang espiritu. Mas makapangyarihan siya, hindi medyo mas malakas. At ayon sa Roma 8, walang anumang kapangyarihan ang makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig ng Diyos kay Cristo Jesus.
Pang-apat, na ang digmaan ay tungkol sa pagkuha ng tagumpay na wala pa tayo. Ito ang pinakamalalim na maling akala, at dito bumabalik ang tuon ng gabay na ito. Ang utos sa Efeso 6 ay tumindig, manindigan, huwag matinag. Ang isang sundalong sumasalakay ay naghahabol ng lupaing hindi pa kanya. Ang sundalong tumitindig ay nagtatanggol ng lupaing naipanalo na. Hindi mo pinaglalabanan ang kaaway para patunayang mahal ka ng Diyos; lumalaban ka dahil mahal ka na niya at pinatunayan na niya iyon sa krus. Kapag nabaliktad mo ito, magiging mabigat ang bawat laban, dahil ang pananampalataya mo ay nakasalalay sa iyong tagumpay at hindi sa kanya.
Isabuhay ito ngayon
Ganito ang hitsura ng digmaan sa totoong buhay.
Sa iyong isipan: may mga bulong na paulit-ulit na dumarating. Walang nagmamahal sa iyo. Palpak ka. Hindi ka na mapapatawad. Ayon sa 2 Corinto 10:4 at sa sumunod na talata, ang gawain natin ay bihagin ang bawat isipan upang sumunod kay Cristo. Sa praktika, ibig sabihin nito ay hindi mo kailangang pakinggan ang bawat pangungusap na dumarating sa utak mo. Pwede mong subukin ito sa salita ng Diyos. Kung ito ay paratang na walang pag-asa, hindi iyon galing sa Espiritu. Ang Espiritu ay nagtuturo ng tiyak na kasalanan at itinuturo ang krus. Ang kaaway ay nagbibigay ng malabong kahihiyan at itinuturo ka sa iyong sarili.
Sa iyong pamilya: kapag nasa gitna ka ng matinding away sa bahay, ang Efeso 6:12 ang nagpapabago ng tono. Hindi mo kalaban ang nasa harap mo. Subukan mong manalangin para sa kanya bago ka sumagot. Maraming digmaan ang natatalo dahil sa isang pangungusap na sinabi nang hindi iniisip.
Sa iyong trabaho at pera: doon nangyayari ang malaking bahagi ng digmaan, sa mga maliliit na kompromiso. Isang pagsisinungaling sa resibo. Isang hindi tapat na ulat. Isang pagnanasang mapansin na kumakain sa iyong kapayapaan. Ang baluti sa Efeso 6 ay nagsisimula sa sinturon ng katotohanan at baluti ng katuwiran, na ibig sabihin ay ang pamumuhay nang tapat at malinis sa harap ng Diyos. Ito ay hindi kapana-panabik, pero ito ang totoong larangan.
Sa iyong katawan at oras: kapag kulang ka sa tulog, nag-iisa, at pagod, mas madali kang mabiktima. Alam ito ni Pedro. Kaya nga ang 1 Pedro 5:8 ay nasa gitna ng talata tungkol sa pagpapakumbaba at pagsalig sa Diyos. Minsan ang pinakaespirituwal na hakbang mo sa linggong ito ay ang humingi ng tulong, magpahinga, at bumalik sa kapatiran ng iglesya.
At sa lahat ng ito, ang mga sandata ay karaniwan at tahimik: panalangin, Kasulatan, pagsamba, pagsisisi, pagpapatawad, at pamumuhay kasama ng ibang mananampalataya. Walang sikreto. Ang nakakagulat sa baluti ni Pablo ay kung gaano ito ka-ordinaryo.
Ang Salamin
Tapatin kita. Mas madaling pag-usapan ang espirituwal na digmaan kaysa tumayo sa gitna nito.
Alam ko kung bakit ka napunta sa pahinang ito. Baka may isang bagay sa buhay mo na matagal mo nang ipinapanalangin at wala pa ring nagbabago. Baka pagod ka na sa parehong kasalanan, at nagsimula ka nang maniwala na ganito ka na talaga. Baka may galit ka sa isang tao sa trabaho o sa pamilya mo na matagal mo nang pinagyayaman, at tinawag mo itong katarungan.
Tanungin kita nang diretso. Sino ba talaga ang nilalabanan mo? Kung ang lahat ng lakas mo ay napupunta sa pagpapatunay na mali ang kapatid mo, nanalo na ang kaaway nang hindi ka man lang niya ginalaw. Kung ang buong gabi mo ay inuubos sa pag-scroll hanggang mawalan ka ng pagnanasa sa Diyos, hindi iyon maliit na bagay. Iyon ay pagsuko nang paunti-unti.
Pero narito ang mas mabigat na tanong. Naniniwala ka ba talaga na tapos na ang labanan? Dahil ang paraan ng pagdadasal mo ay nagsasabi ng totoo. Kapag nananalangin ka na parang kailangan mo pang pilitin ang Diyos na mahalin ka, nabubuhay ka bilang sundalong desperado, hindi bilang anak na nasa panig ng nagwaging Hari. Nakatayo ka sa lupang binili ng dugo ni Jesus. Hindi mo kailangang ipanalo ang isang bakuran na kanya na.
Hindi ka lumalaban para mahalin; lumalaban ka dahil mahal ka na.
Kaya huwag mong isuko ang lugar na pinagtayuan sa iyo ng Diyos. Hindi dahil malakas ka. Dahil mas dakila siyang nasa iyo kaysa sa nasa sanlibutan, at hindi niya iyon binabawi tuwing nadadapa ka.
Ipinaliwanag para sa mga bata
Kailangan ng mga bata ang katotohanang ito, pero kailangan nila itong marinig nang hindi natatakot sa gabi. Ang susi ay pareho pa rin: hindi tayo nagsisimula sa kaaway, nagsisimula tayo sa Hari.
Sa simpleng wika, maaari mong sabihin: "May kaaway ang Diyos na gustong masira ang mga magagandang bagay at gustong magsinungaling sa atin tungkol sa Diyos. Pero mas malakas si Jesus. Noong namatay siya sa krus at nabuhay muli, tinalo niya ang kaaway. Kaya hindi tayo kailangang matakot. Ang ginagawa natin ay manatiling malapit kay Jesus, maniwala sa sinasabi niya sa Bibliya, at magsabi ng totoo kahit mahirap."
Mahalagang hindi naging sentro ng usapan ang demonyo. Ang mas malaking larawan ay ito: may Tagapagligtas tayong mas malakas kaysa anumang kadiliman, at ligtas tayo sa kanyang kamay. Para sa mga bata, ang "baluti ng Diyos" ay maaaring ipakita bilang larawan ng pagiging ligtas: ang katotohanan na nakabalot sa atin, ang pananampalataya na parang kalasag, ang Bibliya na parang espada.
Mahalaga rin ang tono ng magulang. Kung nagsasalita ka tungkol sa paksang ito nang kalmado at may tiwala, matututo ang anak mo ng kapayapaan kasabay ng katotohanan. Kung puno ka ng takot, iyon ang mamanahin niya.
Sa Faith.network ay may mga tiyak na paliwanag para sa iba't ibang edad: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, para sa mga batang elementarya na pito hanggang labindalawa, at para sa mga tinedyer na labindalawa pataas. Iba ang tanong ng isang limang taong gulang sa tanong ng isang labing-apat na taong gulang na nakakakita ng madilim na nilalaman sa internet, at kailangan ng bawat isa ng sagot na akma sa kanilang mundo.
Mga madalas itanong
Ano ba talaga ang ibig sabihin ng espirituwal na digmaan?
Ito ang tunay na labanan sa pagitan ng kaharian ng Diyos at ng kaharian ng kadiliman, at ang bahagi natin dito bilang mga tagasunod ni Cristo. Hindi ito tungkol sa paglusob sa hindi nakikitang mundo, kundi sa pananatiling tapat sa katotohanan ng Diyos habang sinusubukan tayong linlangin, paratangan, at pahinain ng kaaway. Ayon sa Efeso 6:11, ang pangunahing utos ay isuot ang baluting kaloob ng Diyos upang manindigan laban sa mga pakana ng diyablo. Ang digmaan ay totoo, pero natapos na ang mapagpasyang labanan sa krus ni Jesus.
Totoo bang hindi tao ang ating kalaban?
Sinasabi ng Efeso 6:12 na ang ating kalaban ay hindi mga tao kundi ang mga espirituwal na kapangyarihan ng kasamaan. Hindi ibig sabihin nito na walang responsibilidad ang mga taong nananakit sa atin; may pananagutan pa rin sila sa Diyos. Ang ibig sabihin ay hindi sila ang ugat ng problema, at hindi sila ang dapat na pokus ng iyong puso. Kapag naintindihan mo ito, magbabago ang paraan ng pakikipag-usap mo sa taong nakasakit sa iyo, dahil sa halip na sirain siya, ipapanalangin mo siya.
Paano ko malalaman kung demonyo ang pinagmumulan ng problema ko o ako lang talaga?
Karaniwang mas mahalaga ang tamang tugon kaysa sa tamang diagnosis. Sinasabi ng Bibliya na ang ating pakikibaka ay nanggagaling sa tatlong dako: ang sanlibutan, ang sarili nating laman, at ang diyablo, at madalas magkakasalikop ang mga ito. Ang tugon ay pareho: pagsisisi, pagpapasakop sa Diyos, pananampalataya sa salita niya, at pagiging bukas sa pamilya ng Diyos. Ayon sa Santiago 4:7, ang paglaban sa diyablo ay sumusunod sa pagpapasakop sa Diyos, kaya kahit anong pinagmulan, ang unang hakbang ay palaging bumalik sa Panginoon.
Puwede bang mapasukan ng demonyo ang isang Kristiyano?
Ang itinuturo ng Kasulatan ay nananahan ang Espiritu Santo sa bawat tunay na mananampalataya, at hindi siya nakikibahagi ng trono sa sinuman. Ayon sa 1 Juan 4:4, ang Espiritung nasa iyo ay higit na makapangyarihan kaysa espiritung nasa sanlibutan. Hindi ibig sabihin nito na hindi ka maaapektuhan, matutukso, o maaatake. Maaaring magkaroon ng malalim na espirituwal na impluwensya ang matagal na kasalanan o trauma, at kailangan iyon ng panalangin, pagsisisi, at tulong ng iglesya. Pero ang pagmamay-ari sa iyo ay hindi na mapag-uusapan; kay Cristo ka na.
Kailangan ko bang sawayin nang malakas ang diyablo?
Hindi nakasalalay ang bisa ng paglaban sa lakas ng boses mo kundi sa awtoridad ni Cristo. Maikli lang ang sinabi ng Santiago 4:7: labanan ninyo ang diyablo at lalayuan niya kayo. Sa Judas 9, kahit si Miguel ay nagsabi lamang ng "Saway ka ng Panginoon." Kaya hindi natin kailangan ng mahabang talumpati o pormula. Ang mahalaga ay nakapasakop ka sa Diyos, nananalig sa natapos na gawa ni Jesus, at tumatangging sumang-ayon sa kasinungalingan. Ang tahimik na pananampalataya ay mas malakas kaysa maingay na takot.
Ano ang ibig sabihin ng "mga kuta" sa 2 Corinto 10:4?
Sa konteksto ni Pablo, ang "kuta" ay tumutukoy sa mga argumento at pagmamataas na nakatayo laban sa pagkakilala sa Diyos. Sinasabi ng 2 Corinto 10:4 na ang mga sandata natin ay hindi makalupa kundi makapangyarihan ng Diyos na kayang magwasak ng mga kuta. Ibig sabihin, maraming espirituwal na laban ang nagaganap sa antas ng paniniwala: ang kumbinsyon na hindi ka mahalaga, na hindi ka kayang patawarin ng Diyos, o na mas maaasahan ang pera kaysa sa kanya. Ang sandata laban dito ay ang katotohanan ng Kasulatan, na inilalapat nang paulit-ulit.
Ano ang buong baluti ng Diyos at paano ko ito isinusuot?
Ang baluti sa Efeso 6 ay binubuo ng katotohanan, katuwiran, ang ebanghelyo ng kapayapaan, pananampalataya, kaligtasan, ang salita ng Diyos, at panalangin. Hindi ito ritwal na binibigkas tuwing umaga kundi paraan ng pamumuhay. Isinusuot mo ang katotohanan sa pamamagitan ng pagiging tapat; ang katuwiran sa pamamagitan ng pagsunod; ang pananampalataya sa pamamagitan ng pagtitiwala kahit madilim. At higit sa lahat, si Cristo mismo ang baluti, dahil lahat ng bahaging iyon ay matatagpuan sa kanya at hindi sa lakas natin.
Bakit sinabi ni Jesus sa Lucas 10:19 na mayroon tayong kapangyarihan sa ahas at alakdan?
Ang Lucas 10:19 ay nagsasabing binigyan niya tayo ng kapangyarihang yumurak sa mga ahas at mga alakdan, at kapangyarihang higit kaysa kapangyarihan ng kaaway. Ito ay larawan ng tunay na awtoridad na ibinigay ni Jesus sa kanyang mga alagad sa kanilang misyon, hindi pangako na hindi ka na magkakasakit o maghihirap. Pansinin ang sumunod na talata: sinabi ni Jesus na huwag magalak sa pagsunod ng mga espiritu kundi sa katotohanang nakasulat ang kanilang pangalan sa langit. Totoo ang awtoridad, pero ang kaligtasan ang mas malalim na dahilan ng kagalakan.
Nangangahulugan ba ang pagiging mapagbantay sa 1 Pedro 5:8 na dapat akong matakot?
Hindi. Sinasabi ng 1 Pedro 5:8 na maging mapagbantay at handa dahil ang kaaway ay parang leong umuungal na naghahanap ng masisila, pero ang sumunod na talata ay nag-uutos na labanan siya nang matatag sa pananampalataya. Ang pagbabantay ay gawain ng taong nakatayo, hindi ng taong nagtatago. Mahalaga rin ang konteksto: ang kabanata ay tungkol sa pagpapakumbaba at pag-aabot ng mga alalahanin sa Diyos. Kadalasan, ang pinakamainam na depensa laban sa leon ay isang pusong nagtitiwala, hindi isang pusong kabado.
Ano ang pagkakaiba ng espirituwal na digmaan at pagpapalayas ng demonyo?
Ang pagpapalayas ng demonyo ay isang partikular at bihirang pangyayari sa pang-araw-araw na buhay ng karamihan sa mga mananampalataya. Ang espirituwal na digmaan ay ang mas malawak na realidad na kinalalagyan ng bawat Kristiyano tuwing siya ay sumusunod sa Diyos sa isang mundong hindi sumusunod. Ang karamihan sa inilarawan ni Pablo sa Efeso 6 ay hindi dramatiko: katotohanan, katuwiran, pananampalataya, Kasulatan, at panalangin. Kung ikaw ay tumatangging magsinungaling sa trabaho ngayong araw, nasa larangan ka na ng digmaan.
Bakit parang hindi sinasagot ang mga panalangin ko kung tapos na ang labanan?
May pagkakaiba ang natapos na tagumpay at ang ganap nang pagsasakatuparan nito. Natalo na ang kaaway sa krus, pero hindi pa siya ganap na nawawasak hanggang sa pagbabalik ni Cristo, kaya nananatili tayo sa panahon ng pakikibaka. Sa Daniel 10, nakita nating may pagkaantala sa sagot pero hindi pagtanggi. Dahil dito, ang pagtitiyaga sa panalangin ay bahagi ng digmaan mismo. Ang tanong ay hindi kung malakas ang Diyos kundi kung magtitiwala ka sa kanya habang naghihintay, at doon mismo hinuhubog ang pananampalataya.
Mapanganib bang masyadong pag-isipan ang espirituwal na digmaan?
Oo, kung mawawala ang balanse. May dalawang pagkakamali: ang balewalain ang kaaway, at ang maging obsesyon sa kanya. Ang una ay nag-iiwan sa iyong walang bantay; ang pangalawa ay naglilipat ng iyong atensyon mula kay Cristo patungo sa kadiliman. Ang gabay ng Bibliya ay malinaw: alamin mo ang mga pakana ng kaaway ayon sa Efeso 6:11, pero ilagay ang iyong mata kay Jesus. Ang tamang tuon ay hindi kung gaano kalakas ang kalaban kundi kung gaano kadakila ang Panginoon na nasa iyo.
Bilang pagtatapos
May dalawang paraan ng pagharap sa espirituwal na digmaan. Ang isa ay nagsisimula sa kaaway: gaano siya kalakas, gaano siya katuso, gaano karaming bagay ang maaaring magkamali. Nagtatapos iyon sa takot, sa pagkahumaling sa teknik, at sa pagod. Ang isa naman ay nagsisimula sa krus: natapos na ang mapagpasyang labanan, hinubaran na ang mga kapangyarihan, dinurog na ang ulo ng ahas, at ikaw ay nasa panig ng nagwaging Hari.
Doon nagsisimula ang buong gabay na ito, at doon rin ito nagtatapos. Kaya nga ang utos sa iyo ay tumindig. Hindi ka naglalakad patungo sa isang labanang hindi mo alam ang kalalabasan. Naglalakad ka sa lupang binili na ng dugo ni Jesus, at ang tanging tanong ay kung mananatili ka doon.
Kung gusto mong lumalim pa, basahin nang buo at mabagal ang Efeso 6, pagkatapos ay ang Colosas 2, at huminto sa bawat salitang nagsasabi kung ano na ang ginawa ni Cristo para sa iyo. Pagkatapos, ipanalangin ang isang partikular na laban sa buhay mo ngayon: isang tukso, isang galit, isang takot. Hindi mo kailangang magsimula nang malakas. Kailangan mo lang magsimulang nakatayo.
