Ano ang Sabi ng Bibliya Tungkol sa Pag-aalala at Takot?

Panimula

Alas-dos ng umaga. Tulog na ang buong bahay, pero bukas ang mata mo sa dilim, at ang kisame ay naging screen kung saan pinapalabas ng isip mo ang lahat ng posibleng masamang mangyayari. Ang resulta ng lab. Ang bayarin sa Lunes. Ang anak na nasa ibang bansa at dalawang araw nang hindi nagre-reply. Ang trabaho na hindi mo alam kung hanggang kailan. Naidasal mo na ito, minsan pa nga nang nakaluhod, pero pagsapit ng gabi ay bumabalik pa rin ang kabag sa dibdib.

Kung nakikilala mo ang gabing iyon, hindi ka nag-iisa, at hindi ka rin masamang Kristiyano. Ang Bibliya ay puno ng mga taong nanginginig: mga propeta, hari, mangingisda, ina, at kahit ang Anak ng Diyos sa isang hardin. Ang tinatalakay ng gabay na ito ay hindi kung paano magkunwaring matapang, kundi kung paano tinutugunan ng Diyos ang takot, at bakit ang paraan niya ay hindi kailanman nagsimula sa iyong pagsisikap.

Ang tuon ng gabay na ito

Kapag sinasabi ng Bibliya na "huwag kang matakot," halos hinding-hindi ito naiwang nakatayong mag-isa. Laging may kasunod: sapagkat ako'y kasama mo, sapagkat pinapakain ng Ama ang mga ibon, sapagkat siya ang nagmamalasakit sa iyo. Iyan ang tuon ng gabay na ito: ang gramatika ng "sapagkat." Hindi utos na kumuha ka ng lakas sa loob ng dibdib mo ang inaalok ng Diyos, kundi isang pangako na inilalagay niya sa harap mo bago pa man siya humingi ng anuman. Mahalaga ito dahil marami sa atin ang nagdadasal na maging matapang; ang Bibliya naman ay nag-aanyaya tayong tumingin sa Isang laging naroroon.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa pag-aalala at takot?

Sa Bibliya, ang pag-aalala ay hindi kalokohan ng isip; ito ay tunay na pasanin ng tunay na tao sa isang mundong tunay na sira. Kaya hindi nanunuya ang Kasulatan sa mga nangangamba. Ang ginagawa nito ay mas radikal: inililipat nito ang timbang ng pasanin sa ibang balikat.

Tingnan ang pinakamalinaw na pagtuturo ni Jesus. Sa Mateo 6:25-27 ay sinabi niya, "huwag kayong mabalisa tungkol sa inyong kakainin o iinumin upang mabuhay, o tungkol sa susuotin ng inyong katawan." Kung dito lang siya tumigil, isang mabigat na utos ito na walang lakas. Pero agad siyang nagbigay ng dahilan: "Tingnan ninyo ang mga ibon: hindi sila naghahasik ni nag-iimbak sa kamalig, ngunit pinapakain sila ng inyong Amang nasa langit." Hindi siya nangangaral tungkol sa optimismo; itinuturo niya ang katangian ng Ama. Pagkatapos ay tinanong niya kung sino sa atin ang nakapagpahaba ng buhay kahit isang oras dahil sa pagkabalisa. Walang sinuman. Ang pag-aalala ay nagsusunog ng lakas na hindi naman nakakabago ng kinabukasan.

Ganito rin ang hugis ng Filipos 4:6-7. "Huwag kayong mabalisa tungkol sa anumang bagay. Sa halip, hingin ninyo sa Diyos ang inyong kailangan sa pamamagitan ng panalanging may pasasalamat." Pansinin: hindi sinabi ni Pablo na "huwag mag-isip." Sinabi niya na may lalagyan ang iyong iniisip, at ang lalagyang iyon ay ang tainga ng Diyos. At may pangakong kasama: "ang kapayapaan ng Diyos na hindi kayang unawain ng tao ang mag-iingat sa inyong isip at damdamin." Ang salitang "mag-iingat" ay larawan ng sundalong nakatayo sa pintuan. Hindi ka pinapangakuan ng maayos na sitwasyon, kundi ng bantay sa puso habang hindi pa maayos ang sitwasyon.

Mas maikli pero mas matalim ang 1 Pedro 5:7: "Ipagkatiwala ninyo sa kanya ang lahat ng inyong kabalisahan sapagkat siya ang nagmamalasakit sa inyo." Naroon na naman ang salitang "sapagkat." Ang batayan ng pagbibitiw ay hindi ang lakas ng pananampalataya mo kundi ang pagmamalasakit ng Diyos. Kung wala siyang malasakit, ang pag-aalala ay magiging katungkulan natin; dahil mayroon siya, ito ay naging pasaning maaari nang ibigay.

Matagal nang alam ito ng Mga Awit. Sa Mga Awit 55:22 ay isinulat ni David sa gitna ng pagtataksil ng kaibigan, "Ipagkatiwala mo sa Panginoon ang iyong mga suliranin," at idinagdag na hindi hahayaan ng Diyos na tuluyang mabuwal ang taong tapat sa kanya. Kaya hindi pagtatago ng takot ang panalangin sa Bibliya; ito ay paglalabas ng takot sa liwanag, kung saan ito nawawalan ng bisa.

Isang huling bagay tungkol sa katangian ng pag-aalala: sa Kasulatan, ito ay laging may kaugnayan sa oras. Nakatira ang pagkabalisa sa kinabukasan, sa mga bagay na hindi pa nangyayari. Kaya nagtapos si Jesus sa Mateo 6 ng paalalang sapat na ang bawat araw sa sariling problema nito. Ang biyaya ng Diyos ay dumarating na sinasabayan ng araw, hindi nauuna.

Ang utos ay laging may kasamang pangako.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Ang unang naitalang emosyon ng tao pagkatapos ng kasalanan ay takot. Nagtago si Adan at sinabi, "natakot ako," sa Genesis 3:10. Sabihin natin ito nang malinaw: ang pag-aalala ay isa sa mga sugat ng pagkakawatak-watak ng tao at ng Diyos. At kaagad, ang unang tugon ng Diyos ay hindi pagbibigay ng lakas kundi ng presensya at pangako.

Kaya nang lumabas si Abram na walang anak, walang lupa, at puno ng agam-agam, ang sinabi ng Panginoon sa Genesis 15:1 ay "Huwag kang matakot," at ang dahilan ay ang Diyos mismo ang kalasag niya. Nang nakakubli ang Israel sa pagitan ng dagat at ng mga karwahe ng Ehipto, sinabi ni Moises sa Exodo 14:13-14 na huwag matakot at tumayong tahimik, sapagkat ang Panginoon ang lalaban para sa kanila. Nang mamatay si Moises at napunta sa balikat ni Josue ang isang imposibleng gawain, sinabi ng Diyos sa Josue 1:9 na "magpakatatag ka at lakasan mo ang iyong loob," at ang batayan ay hindi ang talino ni Josue: "akong Panginoon mong Diyos ay sasaiyo saan man ikaw pumaroon." Ang tapang sa Bibliya ay hindi katangian ng personalidad; ito ay bunga ng pinaniniwalaang presensya.

Sa mga propeta, ang tema ay lumalim tuwing pinakamadilim ang panahon. Sa Isaias 41:10, sa mga taong pauwi mula sa pagkabihag, dumaraing ang bayan na sila ay maliit at walang kaya. Ang sagot: "Huwag kang matakot, sapagkat ako'y kasama mo," at kasunod ang pangako ng pagpapalakas at pag-alalay. Hindi tinanggihan ng Diyos ang kanilang kahinaan; hinawakan niya ang kamay nila sa gitna nito.

Pagkatapos ay dumating ang Isa na naglalakad sa dagat sa gitna ng bagyo at nagsabi sa mga nasisindak na alagad na huwag matakot. Sa Marcos 4:40 ay tinanong ni Jesus ang mga natulog-na-ang-Panginoon na alagad kung bakit sila natatakot, at ang usapin ay hindi ang laki ng alon kundi kung sino ang nasa bangka. Sa Lucas 12:32 ay tinawag niya ang kanyang mga tagasunod na "munting kawan" at sinabihang huwag matakot, sapagkat ipinasiya na ng Ama na ibigay sa kanila ang kaharian.

At narito ang sentro ng lahat. Sa gabi bago siya mamatay, sa Getsemani, si Jesus mismo ay "nabagabag at nangamba" ayon sa Marcos 14:33, at nanalangin nang may pawis at pagsusumamo. Dinala niya ang takot ng sanlibutan sa isang lugar na kaya niyang tawaging "Ama." Sa Juan 14:27 ay ipinamana niya sa atin ang bungang bunga nito: "Kapayapaan ang iniiwan ko sa inyo," at "Huwag kayong mabalisa; huwag kayong matakot." Ang kapayapaan niya ay hindi produkto ng magandang kalagayan; ito ay isang pamanang naabot sa krus.

Sinasabi ng Hebreo 2:14-15 na dumating siya upang palayain ang mga naging alipin sa buong buhay nila dahil sa takot sa kamatayan. At sa dulo ng Bibliya, nang mabuwal si Juan na parang patay sa harap ng kaluwalhatian, ang unang salita ng nabuhay na Kristo sa Apocalipsis 1:17 ay "Huwag kang matakot," na may dahilan: siya ang nauna at ang huli, at siya ang may hawak ng mga susi ng kamatayan. Sa Apocalipsis 21:4 ay papahirin niya ang lahat ng luha. Ang kuwento ng pag-aalala sa Bibliya ay nagsisimula sa pagtatago sa mga puno at nagtatapos sa isang lungsod na wala nang dahilan para matakot.

Mga karaniwang maling akala

"Kung nag-aalala ako, mahina ang pananampalataya ko." Ito ang pinakamabigat na sinturon na ipinapataw natin sa isa't isa. Pero si Elias, matapos ang pinakadakilang tagumpay ng kanyang buhay, ay tumakbo sa disyerto at hiniling na mamatay na siya sa 1 Hari 19:4. Isinulat ni Pablo sa 2 Corinto 11:28 na bukod sa lahat ng hirap ay may bumibigat pa sa kanya araw-araw, ang pag-aalala sa mga iglesya. At si Jesus mismo ay nangamba sa Getsemani. Ang tanong ng Bibliya ay hindi "nag-aalala ka ba?" kundi "saan mo dinadala ang pag-aalala mo?" Ang pananampalataya ay hindi kawalan ng nararamdaman; ito ang pagpasok sa panalangin nang taglay ang nararamdaman.

"Ang huwag mabalisa ay pagwawalang-bahala sa buhay." May mga nagbabasa ng Mateo 6 at naiisip na ang pagiging espirituwal ay hindi na pagpaplano, hindi na pag-iimpok, hindi na pagsipag. Pero ang mga ibon na tinutukoy ni Jesus ay abala buong araw sa paghahanap ng pagkain; ang punto ay hindi sila nag-iimbak ng agam-agam. Pinapapunta pa nga tayo ng Kawikaan 6:6-8 sa langgam para mag-aral ng maagang paghahanda. Ang pinapatay ng Diyos ay hindi ang responsibilidad kundi ang pag-akala na kaya nating kontrolin ang kinabukasan. Nagtatrabaho ka nang mabuti; hindi mo kayang hawakan ang bukas. Ang totoong ipinagbabawal sa atin ay ang pagpapasan ng trabahong hindi naman sa atin ibinigay.

"Kapag nanalangin ako nang tama, mawawala agad ang takot." Hindi ito ang pangako ng Filipos 4:7. Ang sinasabi ay may bantay na ilalagay ang Diyos sa pintuan ng iyong isip at damdamin. Maaaring nasa labas pa rin ang bagyo. Tatlong beses nanalangin si Pablo tungkol sa kanyang tinik at hindi ito inalis, kundi binigyan siya ng sapat na biyaya, ayon sa 2 Corinto 12:8-9. Kaya sa Mga Awit ay paulit-ulit ang parehong hinaing: hindi dahil hindi effective ang panalangin, kundi dahil ang panalangin ay pakikipag-usap sa isang Persona, hindi paglagay ng barya sa makina.

"Ang takot ay laging kasalanan o palaging gawa ng demonyo." May takot na mabuti: ang paggalang sa Diyos na tinatawag na simula ng karunungan sa Kawikaan 9:10. May takot ding likas at nagpoprotekta; kaya ka umiilag sa mabilis na sasakyan. At may pagkabalisang may kinalaman sa katawan: kulang na tulog, sakit, pagod, lungkot, trauma. Nang bumagsak si Elias, hindi siya sinermunan ng anghel; pinakain siya at pinatulog. Ang paglapit sa doktor, sa gamot, sa pagpapayo, sa pagpapagaling ng katawan ay hindi kawalan ng pananampalataya. Ito ay pagtanggap na hinugis ka ng Diyos na buo: espiritu, isip, at laman.

Isabuhay ito ngayon

Ang unang praktikal na hakbang ay ang pagpapangalan. Karamihan sa pag-aalala natin ay malabo, isang ulap ng "paano kung." Sinasabi ng Filipos 4:6 na "hingin ninyo sa Diyos ang inyong kailangan," at ang paghingi ay nangangailangan ng pagtukoy. Sa halip na "Panginoon, tulungan mo ako sa lahat," subukan ang "Panginoon, natatakot ako na hindi kayanin ng sinseldo ko ang matrikula sa Hunyo." Ang pagpapangalan ay nagpapaliit sa ulap sa tunay na sukat nito, at doon lang nagiging kongkreto ang panalangin.

Pangalawa, ang pagbibigay ng pasanin ay isang gawain, hindi lamang damdamin. Sabi ng Mga Awit 55:22, ilagay mo, ipagkatiwala mo. Sa praktika, ito ay pisikal: ang pagsusulat sa kuwaderno ng mga alalahanin mo tuwing gabi at ang paglalagay ng petsa; ang pagsasabi nang malakas ng pangalan ng anak mo sa harap ng Diyos; ang pagbukas ng kamay sa panalangin, palad paitaas, dahil ang gustong gawin ng takot ay kumuyom. Marami sa ating pag-aalala ay hindi nararanasang ipinasa dahil hindi tayo kailanman gumawa ng aktong pagpapasa.

Pangatlo, palitan ang pinapakain mo sa isip pagsapit ng gabi. Kung ang huling bagay na hinahawakan mo bago matulog ay isang screen na puno ng balita at kumpetisyon, huwag ka nang magtaka kung bakit hindi ka mapakali. Isaulo ang isang pangako, hindi para maging pormula kundi para may mahawakan ang isip sa dilim. Sapat ang isang linya ng Isaias 41:10 na "ako'y kasama mo," o ang Mga Awit 56:3 na kapag natatakot ay sa Diyos siya nagtitiwala. Sa gabi, ang mga maiikling talata ay parang kapit sa hawakan ng hagdan.

Pang-apat, huwag kang mag-isa. Sinabi ni Jesus sa Getsemani sa mga kaibigan niya na manatili at manalanging kasama niya. Hindi ito kahinaan; ito ay disenyo. Ang pag-aalala ay lumalaki sa lihim at lumiliit sa pagsasalita. Magsabi sa isang taong tapat sa iglesya, sa isang mature na kapatid, sa asawa. Kung tinatawagan mo ang Diyos nang labingwalong buwan tungkol sa isang bagay at hindi mo pa nabanggit sa kahit isang tao, malamang ay may bahagi ka pa ring iniingatan.

Panlima, gawing kongkreto ang pasasalamat. Sinabi ni Pablo na ang panalangin ay may kasamang pasasalamat, at hindi ito palamuti. Ang pasasalamat ay nagsasalita tungkol sa nakaraan: ang mga panahong dumaan ka sa hindi mo inaasahang paraan. Ang takot ay nagsasalita tungkol sa haka-hakang kinabukasan; ang pasasalamat ay nagsasalita tungkol sa naitalang katapatan. Kapag naririnig ng isip mo ang dalawa, ang isa ay may ebidensya.

Hindi ka inutusang lumakas nang mag-isa.

Ang Salamin

Gusto kong tanungin ka ng isang bagay, at huwag kang magmadali sa sagot. Ano ang eksaktong hawak mo ngayon na hindi mo pa naiaabot sa Diyos dahil sa lihim na kaisipan na kung bibitiwan mo, wala nang mag-iingat dito?

Nakikita ko ang mukha nito sa iba't ibang tao. Sa amang tatlong trabaho ang kinakapitan hindi dahil ambisyoso kundi dahil natatakot siyang mahiya sa harap ng pamilya niya. Sa nanay na tinitingnan ang online banking ng lima o anim na beses sa isang araw, na parang ang pagtitig ang magdadagdag sa balanse. Sa dalagang tumatanggi sa pagsusuri ng doktor dahil kung hindi malalaman, hindi rin magiging totoo. Sa taong hindi na nakakatawag sa kaibigan dahil pagod na siyang mag-explain, at ngayon ay may kalungkutang kasama sa hapag gabi-gabi. Sa iyo na kaya mong mangaral tungkol sa Filipos 4:6-7 tuwing Linggo pero hindi mo pa ito nasabi sa sarili mo tuwing Martes ng gabi.

Narito ang bahaging nakakakalmot: sa likod ng maraming pag-aalala ay may isang tahimik na pananampalataya sa ating sarili. Nag-aalala ako dahil sa palagay ko ako ang huling linya ng depensa. Kapag inako natin ang trabahong hindi natin kayang gampanan, ang bunga ay pagod na walang katapusan. Iyan ang dahilan kung bakit hindi lang paalala kundi kalayaan ang "sapagkat" ng Diyos. Sinasabi ng 1 Pedro 5:7 na siya ang nagmamalasakit sa iyo. Hindi ka niya iniwan sa loob ng bahay na siya ang may susi sa labas. Nasa loob siya kasama ka.

Kaya hindi kita hinihimok na pilitin ang sarili mong maging matapang. Hinihimok kitang tumingin. Ang mga ibon sa labas ng bintana mo, na hindi kailanman nag-alala sa insurance, ay pinapakain ngayong umaga. At ikaw, sabi ni Jesus, ay mas mahalaga sa kanya kaysa sa kanila.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Alam ng mga bata ang takot bago pa nila alam ang salitang "pag-aalala." Natatakot silang mag-isa sa dilim, sa unang araw ng klase, sa pagkakagalit ng mga magulang, sa pagpasok sa ospital ng lolo. Ang pinakamalaking pagkakamaling maaari nating gawin ay ang pagsasabi ng "huwag kang matakot" nang walang kasamang "sapagkat." Iyon ay parang paglalagay ng pinto na walang bahay sa likod.

Ganito ang mas mabuting paraan: ipaliwanag na ang mga alalahanin ay parang mabibigat na bag na dinadala natin, at may Isang malakas na Ama na nakatayo sa tabi natin at nagsasabing, "Iabot mo sa akin. Ako na ang magbibitbit." Sabihin ang kuwento ng bangka sa bagyo kung saan tulog si Jesus, at kung paanong ang tunay na kapayapaan ng mga alagad ay hindi dumating nang tumigil ang bagyo kundi nang naalala nila kung sino ang kasama nila sa bangka. Puwede rin ang mga ibon sa Mateo 6:26. Pumunta sa labas, tumingin sa mga maya, at magtanong: "Sino kaya ang nagpapakain sa kanila? Mahal ka niya nang higit pa."

At huwag ninyong ipagpilitang mawala agad ang takot ng bata. Manalangin kasama nila nang eksakto, gamit ang tunay na pangalan ng kinakabahan nila. Ang batang nakakita ng magulang na naglalapag ng pasanin sa Diyos ay may naaalalang larawan sa buong buhay niya.

Sa Faith.network ay mayroon ding mga bukod na paliwanag para sa iba't ibang edad: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taon, para sa mga elementarya na pito hanggang labindalawa, at para sa mga teenager na labindalawang taon pataas, kung saan mas malalim na tinutugunan ang presyon ng paaralan, ang social media, at ang tanong kung bakit hindi laging nagbabago ang mga kalagayan kahit nagdadasal.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung may isang bagay na iuuwi mo sa pahinang ito, sana ito na: hindi kailanman iniwang mag-isa ng Diyos ang salitang "huwag kang matakot." Laging may kasunod na "sapagkat." Sapagkat ako'y kasama mo, sabi niya kay Josue at sa Israel na dumadaan sa apoy. Sapagkat pinapakain ng Ama ang mga ibon, sabi ni Jesus sa mga taong nag-aalala sa ulam. Sapagkat siya ang nagmamalasakit sa inyo, sabi ni Pedro sa mga inuusig na Kristiyano. Ang pananampalataya ay hindi paghila ng tapang mula sa isang tuyong balon; ito ang pagbubukas ng kamay sa Isang nagsasalita bago pa tayo humingi.

Ang pag-aalala ay pasanin, hindi katungkulan.

Kaya huwag kang mag-antay ng araw na wala nang kaba bago ka lumapit. Buksan ang Mga Awit at hanapin kung paanong ang mga tunay na tao ay nagreklamo, umiyak, at pagkatapos ay bumitiw. Balikan ang Mateo 6 nang mabagal at basahin ito habang nakatingin sa labas ng bintana. Pagkatapos ay pangalanan sa Diyos ang eksaktong bagay na nagpapagising sa iyo sa gabi, at ilagay iyon sa kanyang mga kamay ngayon. Kung mabawi mo bukas, ilapag mo muli. Ganoon ang lakad ng pagtitiwala, at ganoon ang pagbabantay ng kapayapaan.