Ano ang Sabi ng Bibliya Tungkol sa Pera at Kayamanan?

Panimula

Alas-dose na ng hatinggabi at gising ka pa rin, nakatitig sa cellphone, kinakalkula kung aabot ba hanggang sweldo. O baka naman kabaligtaran: tumaas ang kita mo ngayong taon, nakabili ka ng bagong gamit, pero may kakaibang kabang hindi mo maipaliwanag. Bakit ganito? Bakit ang isang bagay na dapat ay kasangkapan lang ay parang may kapangyarihang magdikta ng iyong tulog, ng iyong relasyon, ng iyong pakiramdam tungkol sa sarili mo?

Mahigit dalawang libong talata sa Kasulatan ang may kinalaman sa pera, pag-aari, utang, pagbibigay, at katarungan sa ekonomiya. Hindi ito dahil obsessed ang Diyos sa pera. Ito ay dahil alam niya kung gaano kadali tayong maakit nito. Sa pahinang ito, makikita mo kung bakit hindi kailanman tinrato ng Bibliya ang pera bilang neutral na bagay, at kung paano ka palalayain ng katotohanang iyon.

Ang tuon ng gabay na ito

Hindi sinabi ni Jesus na "hindi kayo makapaglilingkod sa Diyos at sa kagamitan." Sinabi niya na hindi kayo makapaglilingkod sa dalawang panginoon. Sa Mateo 6:24, binigyan niya ng mukha at pangalan ang pera, inilagay niya ito sa tabi ng Diyos bilang karibal na among may sariling pangako, sariling ebanghelyo, sariling hinihinging sakripisyo. Iyan ang anggulo ng gabay na ito: ang pera ay hindi lamang bagay, kundi kapangyarihan. Kaya hindi tamang tanong ang "magkano ang sapat?" Ang tamang tanong ay "sino ang panginoon ko?" Kapag nabago ang tanong, nagbabago ang lahat: ang pagbibigay, ang pag-iimpok, ang takot, at maging ang gabing walang tulog.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa pera at kayamanan?

Magsimula tayo sa pinakamalinaw na pahayag ni Jesus. Sa Mateo 6:24 ay sinabi niya: "Sinoman ay hindi makapaglilingkod sa dalawang panginoon: sapagka't kapopootan niya ang isa, at iibigin ang ikalawa: o kaya'y magtatapat siya sa isa, at pawawalang halaga ang ikalawa. Hindi kayo makapaglilingkod sa Dios at sa mga kayamanan."

Pansinin ang istruktura. Hindi niya inihambing ang Diyos sa kahirapan o sa trabaho o sa ambisyon. Inihambing niya ang Diyos sa isang karibal na panginoon. Sa orihinal na wika, ginamit dito ang salitang "mammon," isang katawagang halos personal, na parang pangalan ng isang diyos-diyosan. Ang punto ni Jesus ay hindi na masama ang salapi, kundi na ang salapi ay may kakayahang mag-utos. Nag-aalok ito ng seguridad, pagkakakilanlan, respeto, at kalayaan, mga bagay na ang Diyos lamang ang tunay na makapagbibigay.

Kaya sinundan ito ni Lucas 12:15: "At sinabi niya sa kanila, Mangagmasid kayo, at kayo'y mangagingat sa lahat ng kasakiman: sapagka't ang buhay ng tao ay hindi sa kasaganaan ng mga bagay na tinatangkilik niya." Dalawang beses siyang nagbabala sa isang talata, tila alam niyang hindi natin naaamoy ang sarili nating kasakiman. Walang nagsasabing "sakim ako." Ang sinasabi natin ay "nagpa-plano lang ako," "responsable lang ako." Ang panukat ni Jesus ay simple: inaakala mo bang nadaragdagan ang iyong buhay kapag dumarami ang iyong pag-aari?

Sa 1 Timoteo 6:10 ay naging mas matalas pa si Pablo: "Sapagka't ang pagibig sa salapi ay ugat ng lahat ng uri ng kasamaan; na sa pagnanasa ng iba ay nangasinsay sa pananampalataya, at tinuhog ang kanilang sarili ng maraming mga kalumbayan." Hindi ang salapi ang ugat, kundi ang pag-ibig dito. At tingnan ang imahe: "tinuhog ang kanilang sarili." Hindi biktima ang tinutukoy niya; mga taong kusang sumuot sa bitag.

Ngunit hindi dito nagtatapos ang Kasulatan, dahil kung masama ang pera, wala sanang maiaalay. Sa Kawikaan 3:9 ay nakasulat: "Parangalan mo ang Panginoon ng iyong tinatangkilik, at ng mga unang bunga ng lahat mong ani." Ang kayamanan ay maaaring maging instrumento ng pagsamba. Ang susi ay ang salitang "unang bunga": hindi ang natira, kundi ang una. Kapag inuuna mo ang Diyos sa iyong pinansya, inaamin mo kung sino talaga ang Panginoon.

At may pangako sa kabila ng babala. Sa Hebreo 13:5: "Mangilag kayo sa pagibig sa salapi; mangagkasiya kayo sa inyong tinatangkilik: sapagka't siya rin ang nagsabi, Sa anomang paraan ay hindi kita papagkukulangin, sa anomang paraan ni hindi kita pababayaan." Pansinin ang lohika. Ang lunas sa pag-ibig sa pera ay hindi disiplina, kundi presensya. Nakokontento ang puso hindi kapag sapat na ang laman ng bangko, kundi kapag sigurado itong hindi siya iiwan ng Diyos.

At sa Eclesiastes 5:10 ay ibinubuko ng matandang pantas ang matematika ng kasakiman: "Siyang umiibig sa pilak ay hindi masisiyahan sa pilak; o siya mang umiibig sa kasaganaan ng pakinabang: ito man ay walang kabuluhan." Walang halagang sapat para sa pusong sumasamba sa pera.

Hindi kulang ang pera mo. Kulang ang kayang ibigay ng pera.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Nagsisimula ang kuwento sa isang hardin kung saan sagana ang lahat at walang nagmamay-ari ng kahit ano sa paraang eksklusibo. Lahat ay bigay. Ang unang tukso ay hindi tungkol sa ginto kundi tungkol sa pagnanasang magkaroon ng isang bagay na hindi ipinagkaloob, at iyan ang hugis ng bawat kasakiman mula noon.

Pagdating sa Exodo, nilaya ng Diyos ang Israel mula sa isang imperyong itinayo sa dugo at gawa, at halos agad silang gumawa ng gintong guya. Ang unang idolo ng bayan ng Diyos ay literal na metal na pera na hinubog upang maging panginoon. Hindi nagbago ang pattern.

Sa batas ni Moises, inayos ng Diyos ang buong ekonomiya ng Israel laban sa pag-iimbak: taon ng Jubileo, pagkansela ng utang, pagbabawal sa patubo sa kapwa Israelita, pagtitira ng ani sa gilid ng bukid para sa dukha. Sa Deuteronomio 8:17-18 ay binalaan sila: "At baka iyong sabihin sa iyong puso, Ang aking kapangyarihan at ang lakas ng aking kamay ang siyang nagbigay sa akin ng kayamanang ito; Kundi iyong aalalahanin ang Panginoon mong Dios, sapagka't siya ang nagbibigay sa iyo ng kapangyarihan upang magkamit ng kayamanan." Ang panganib ng kasaganaan ay hindi ang ginhawa kundi ang amnesia.

Sa mga propeta, laging may kasamang ekonomiya ang pagsamba. Isinisigaw ni Amos at Isaias na walang halaga ang mga handog kung ang pinagkukunan ng pera ay pagsasamantala sa dukha. Sa mga Kawikaan naman, binabalanse ang larawan: pinupuri ang sipag, binabatikos ang katamaran, binabalaan ang utang, at dinadasal ang gitna. Hiningi ni Agur na huwag siyang bigyan ng karalitaan o kayamanan, baka magnakaw siya o kaya ay itatwa ang Diyos.

Pagkatapos ay dumating ang Panginoon sa isang sabsaban at umalis sa isang hiram na libingan. Ang pinakamalalim na pahayag ng Bibliya tungkol sa kayamanan ay nasa 2 Corinto 8:9: "Sapagka't nalalaman ninyo ang biyaya ng ating Panginoong Jesucristo, na, bagaman siya'y mayaman, gayon ma'y nagpakadukha dahil sa inyo, upang kayo'y magsiyaman dahil sa kaniyang karukhaan." Ito ang sentro. Sa krus, binaligtad ni Cristo ang ekonomiya ng sanlibutan. Hindi siya umakyat sa pamamagitan ng pag-ipon; bumaba siya sa pamamagitan ng pagbibigay hanggang sa wala nang natira.

Sa aklat ng Mga Gawa, nakita agad ang bunga: nagbebenta ang mga mananampalataya ng ari-arian upang walang magkulang. Hindi ito batas na ipinataw; bunga ito ng isang pusong tinubos. At sa dulo ng Kasulatan, sa Apocalipsis, bumagsak ang Babilonia, ang simbolo ng sistemang pang-ekonomiya na nagbebenta ng lahat hanggang sa "mga kaluluwa ng mga tao," at ang mga mangangalakal ay umiiyak hindi dahil sa mga namatay kundi dahil wala nang bibili ng kanilang paninda. Isang panginoon na bumagsak. At sa Apocalipsis 3:17 ay sinabi ni Jesus sa isang mayamang iglesya: "Sapagka't sinasabi mo, Ako'y mayaman, at nagkamit ng kayamanan, at hindi ako nangangailangan ng anoman; at hindi mo nalalamang ikaw ang aba at maralita at dukha at bulag at hubad."

Mga karaniwang maling akala

"Masama ang pera." Ito ang pinakamadalas na maling sipi ng 1 Timoteo 6:10. Hindi sinabi ni Pablo na ugat ng kasamaan ang salapi, kundi ang pag-ibig sa salapi. Ilang talata lamang ang layo, sa 1 Timoteo 6:17, inutusan niya ang mayayaman na huwag umasa sa kayamanan kundi sa "Dios na nagbibigay sa ating sagana ng lahat ng mga bagay upang ating ikagalak." Hindi tinawag ni Pablo na makasalanan ang pagiging mayaman; tinawag niya itong mapanganib. Ang pera ay magandang lingkod at malupit na panginoon, at ang linyang naghahati sa dalawa ay dumadaan sa iyong puso, hindi sa iyong bank statement.

"Kung tapat ako sa Diyos, yayaman ako." Ito ang pinakamabentang kasinungalingan sa maraming pulpito. Ginagamit nito ang Filipos 4:19 bilang garantiya: "At pupunan ng aking Dios ang bawa't kailangan ninyo ayon sa kaniyang mga kayamanan sa kaluwalhatian kay Cristo Jesus." Pero basahin kung sino ang nagsulat at kanino. Nasa bilangguan si Pablo, nagpapasalamat sa isang mahirap na iglesya na nagpadala sa kanya ng tulong. Ilang talata ang nauuna rito, sinabi niyang natutuhan niyang masiyahan sa kagutuman at sa kabusugan. Ang pangako ay hindi kasaganaan kundi sapat, at ang panukat ng "kailangan" ay hindi ang listahan mo kundi ang karunungan ng Diyos. Ang sukat ng kanyang pagbibigay ay ang kanyang kayamanan sa kaluwalhatian, hindi ang kayamanan sa iyong pitaka.

"Mas banal ang mahirap." May romansa tayo sa kahirapan na wala sa Kasulatan. Oo, pinagpala ni Jesus ang dukha at binalaan ang mayaman, ngunit hindi kailanman itinuring ng Bibliya na birtud ang kawalan. Si Abraham, si Job, si Boaz, at ang mga babaeng sumuporta kay Jesus ay may kaya, at ginamit nila ito. Ang kasakiman ay walang pinipiling antas ng kita. Kayang sumamba sa pera ng taong walang pera, at ito ang pinakamapait na ironya: maaari kang magutom at sumamba pa rin sa tinapay na wala sa iyo.

"Pribado ang usapang pera ko." Sa buong Kasulatan, ang pinansya ay usaping espirituwal at komunal. Sinabi ni Jesus sa Mateo 6:21: "Sapagka't kung saan naroon ang iyong kayamanan, doon naman doroon ang iyong puso." Hindi sinusundan ng puso ang pera; sinusundan ng puso ang pera. Ang statement ng iyong gastos ay mas tapat na dokumento ng iyong pananampalataya kaysa sa anumang testimonya. At dahil tayo ay isang katawan, ang mga desisyon mo sa pagbibigay ay may kinalaman sa kung may kakain ba ang kapatid mo bukas.

Isabuhay ito ngayon

Magsimula sa isang mahirap ngunit nakapagpapalayang tanong bago ang bawat malaking desisyon: ano ang hinahanap kong makuha dito na ang Diyos lamang ang makapagbibigay? Kung ang sagot ay seguridad, respeto, o katiyakan tungkol sa bukas, hindi ikaw ang bumibili. Ikaw ang binibili.

Sa praktika, nangangahulugan ito ng pagbibigay nang maaga at hindi nang huli. Iyan ang buong puntos ng salitang "unang bunga" sa Kawikaan 3:9. Kapag ang pagbibigay ay nasa dulo ng listahan, lagi itong matatalo ng mga bagay na mukhang mas kagyat. Kapag inuna mo ito, bawat buwan ay nagiging maliit na deklarasyon: hindi ikaw ang panginoon ko. Hindi ito negosasyon kasama ang Diyos upang pumasok ang biyaya. Pasasalamat ito sa biyayang nauna na.

Pangalawa, maglagay ka ng bubong, hindi lamang sahig. Halos lahat tayo ay may target na pinakamababang kita. Kakaunti ang may hangganang itinakda sa itaas. Subukan mong sabihin, pagdating ng ganitong antas, ang sobra ay ibibigay, hindi dadagdagan ang pamumuhay. Doon mismo napuputol ang tanikala ng Eclesiastes 5:10, dahil ang taong walang itinakdang sapat ay habambuhay na nagpapakapagod sa isang linyang laging umaatras.

Pangatlo, harapin mo ang utang nang walang kahihiyan ngunit may kaseryosohan. Hindi ipinagbabawal ng Bibliya ang panghihiram, ngunit binalaan ito: ang manghihiram ay alipin ng nagpapahiram, ayon sa Kawikaan 22:7. Kung may utang ka, hindi ka mas mababang Kristiyano. May kadena ka lang na dapat kalagin, isang hakbang sa bawat buwan, nang may tulong at pananagutan.

Pang-apat, gawing nakikita ang hindi nakikita. Isulat mo kung saan napunta ang pera mo nitong nakaraang buwan at basahin mo iyon na parang talambuhay. Sino ang pinaglilingkuran ng taong ito? Ano ang kanyang pinakamamahal? Madalas ay mas malinaw ang sagot kaysa sa gusto natin.

At panlima, magbigay nang personal. Hindi lang padala sa account kundi pagkain para sa kapitbahay, ambag sa gamot, tulong sa matrikula ng pamangkin. Sa 2 Corinto 9:7 ay sinabi ni Pablo: "Magbigay ang bawa't isa ayon sa ipinasiya ng kaniyang puso: huwag mabigat sa loob, ni dahil sa kailangan: sapagka't iniibig ng Dios ang nagbibigay na masaya." Ang kagalakan ang palatandaan na hindi utang ang binabayaran mo kundi panginoon ang binibitawan mo.

Ang Salamin

Hayaan mong tanungin kita nang diretso. Kapag pumapasok ang sweldo mo, ano ang unang damdamin mo? Pasasalamat, o ginhawa na nakaligtas ka ulit sa isa pang buwan? At kapag may hiningi sa iyo, ano ang unang galaw ng puso mo? Pagkabukas, o pagsasara?

Alam ko kung gaano ito kahirap sa totoong buhay. Baka ikaw ang panganay na buhat ang buong pamilya. Baka ikaw ang nasa ibang bansa, tatlong taon nang hindi nakakauwi, at ang pakiramdam mo ay ATM ka na lang at hindi na anak o magulang. Baka ikaw naman ang matagumpay sa trabaho pero hindi na alam kung paano makipag-usap sa asawa mo nang walang pinag-uusapang bayarin. Hindi kathang-isip ang Mateo 6:24 para sa iyo. Araw-araw mong nararamdaman ang dalawang kamay na humihila.

Pero narito ang nais kong marinig mo. Sinabi ni Jesus na hindi ka makapaglilingkod sa dalawang panginoon hindi upang hiyain ka, kundi upang palayain ka. Dahil kung ang pera ang panginoon mo, hindi ito kailanman masisiyahan. Kailangan nitong mas marami, mas maaga, mas mabilis. Hindi ka nito mahahalikan kapag ikaw ay may sakit. Hindi ka nito yayakapin sa libingan ng iyong magulang. Hindi ka nito sasabihan na mahal ka.

Ang Panginoong hindi ka iiwan, ayon sa Hebreo 13:5, ay hindi naghihintay na kumita ka muna bago ka tanggapin. Binili ka niya nang hindi ka pa kumikita ng kahit ano. Hindi mo kailangang bilhin ang iyong halaga; binayaran na ito.

Kaya hindi ko sinasabi sa iyong magdamot nang higit, o mag-alala nang higit, o magsikap nang higit. Sinasabi ko lang: ilipat mo ang tiwala mo. Isang desisyon, isang bukas na kamay, isang pagbibigay na hindi mo talaga kaya sa papel pero kaya mo sa pananampalataya. Doon mo matutuklasan na buhay ang Diyos, at ang pera ay bagay lamang pala.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Mas maaga nilang natututuhan ito kaysa sa inaakala natin. Nakikita nila kung kailan tayo nag-aalala sa grocery, naririnig nila ang mga usapan sa likod ng pinto, at natututo silang i-sukat ang kanilang halaga sa laki o liit ng regalo nila sa kaarawan.

Simple ang puso ng mensahe para sa kanila: lahat ng pera at gamit natin ay galing sa Diyos, parang hiram na laruan na binigay niya sa atin para gamitin at ibahagi. Hindi masama ang pera. Pero may isang bagay na hindi kayang bilhin ng pera, at iyon ay pag-ibig. Mahal na mahal tayo ng Diyos kahit wala tayong maibigay, at dahil doon, puwede tayong maging bukas-palad nang hindi natatakot. Maganda ring ikuwento kung paanong si Jesus, na siyang pinakamayaman sa lahat, ay naging mahirap para tayo ay maging mayaman sa pag-ibig ng Diyos.

Pangalawa, turuan sila sa gawa at hindi lang sa salita. Kapag may natanggap silang pera, tulungan silang hatiin ito sa tatlo: ibabahagi, iipunin, gagastusin. Ipaalam sa kanila kung kailan kayo nagbibigay bilang pamilya at bakit. Tahimik na katekismo ang mga ganitong sandali.

At huwag matakot na aminin sa kanila na kung minsan ay nag-aalala rin kayo. Mas mabigat sa isang bata ang perpektong magulang kaysa sa isang nagdarasal na magulang.

Sa Faith.network ay may handa kaming mga partikular na paliwanag ayon sa edad: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taon, para sa mga batang pito hanggang labindalawa, at para sa mga tin-edyer na labindalawang taon pataas. Piliin ang angkop sa iyong anak at basahin ninyo itong magkasama.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Isang bagay lamang ang hiniling ni Jesus na piliin natin: kung sino ang Panginoon. Hindi niya tayo tinawag na kamuhian ang pera o katakutan ito, kundi ilagay ito sa tamang lugar, sa ilalim ng ating mga paa at hindi sa trono ng ating puso. Doon nagsasalubong ang Kawikaan 3:9 at ang Hebreo 13:5. Pinarangalan natin ang Diyos ng ating unang bunga dahil siya ang nagsabing hindi tayo pababayaan. Ang pagbibigay ay hindi panganib kapag sigurado ka sa Nagbibigay.

Kung may isang bagay kang gagawin pagkatapos basahin ito, huwag itong maging bagong sistema ng badyet. Hayaan mong maging isang panalangin: Panginoon, ipakita mo sa akin kung saan ako sumasamba sa pera nang hindi ko namamalayan. Pagkatapos, bumuksan ka ng Lucas 12 at basahin mo ang buong talinghaga ng mayamang mangmang, hanggang sa pangakong huwag matakot, maliit na kawan, dahil kaluguran ng Ama na ibigay sa inyo ang kaharian.

Hindi ka kailanman mapagkakakitaan ng pera ng kahariang iyon. Ibinigay na ito sa iyo.