Si Juan Bautista: Ang Tinig na Naghanda sa Daan ng Panginoon

Panimula

Isipin mo ang isang lalaking nakatayo sa gilid ng Ilog Jordan. Wala siyang templo, walang plataporma, walang tanggapan sa Jerusalem. Ang damit niya ay gawa sa balahibo ng kamelyo, ang pagkain niya ay balang at pulot-pukyutan. Walang kasangkapan siya kundi ang lakas ng kanyang tinig. Gayunman, umalis ang buong Judea sa kanilang mga bahay at lumusong sa tubig dahil sa kanyang sinabi. Mga heneral ng kasalanan, mga kolektor ng buwis, mga sundalo, mga religiosong lider: lahat sila nakarating sa pampang na iyon.

Pagkatapos, nang dumating na ang Isa na hinihintay niya, isa lamang ang ginawa niya. Itinuro siya. At pagkatapos, tumahimik.

Sa gabay na ito, susundan natin ang buong buhay ni Juan Bautista mula sa hindi inaasahang pagbubuntis ng kanyang matandang ina hanggang sa madilim na selda sa Macaerus. Makikita mo kung bakit sinabi ni Jesus na wala nang mas dakila pa sa kanya, at kung bakit ang kadakilaang iyon ay nagmula, hindi sa pagsikat niya, kundi sa pagliit niya.

Ang tuon ng gabay na ito

Marami nang nakasulat tungkol kay Juan Bautista bilang "ang mangangaral ng pagsisisi." Sa gabay na ito, isang salita ang gagamitin nating susi: tinig. Ganoon ang tawag ni Juan sa sarili niya nang tanungin siya kung sino ba talaga siya. Hindi propeta lamang, hindi Mesiyas, hindi Elias: tinig. At may tatlong bagay ang tinig na naglalarawan sa buong buhay niya. Ang tinig ay laging nakaugnay sa isang Salitang hindi sa kanya. Ang tinig ay pansamantala; nawawala ito kapag naunawaan na ang mensahe. At ang tinig ay maaaring manginig. Susundan natin ang tatlong ito, kasama ang isang katotohanang bihirang pag-usapan: nanginig nga ang tinig ni Juan sa bilangguan, at hindi ito ikinahiya ni Jesus.

Ang tinig ay para sa Salita, hindi ang Salita para sa tinig.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Juan Bautista?

Kakaiba si Juan Bautista sa mga tauhan ng Bibliya dahil lahat ng apat na Ebanghelyo ay nagsisimula sa kanya. Hindi kay Jesus, kundi kay Juan. Bago pa man magsalita si Jesus ng kahit isang salita sa Marcos, naroon na ang tinig sa ilang. (Ang mga sipi sa gabay na ito ay mula sa Magandang Balita Biblia.)

Nagsimula ang kanyang kuwento sa isang mag-asawang matagal nang huminto sa pag-asa. Si Zacarias ay pari, si Elisabet ay mula sa lipi ni Aaron, at wala silang anak, at matanda na sila. Sa loob ng Templo, habang nag-iisa siya sa harap ng altar ng insenso, sinabi ng anghel na si Gabriel kay Zacarias na magkakaanak sila ng lalaki, at Juan ang ipapangalan sa kanya. Ang pangalang iyon ay nangangahulugang "ang Diyos ay mapagbiyaya," at iyon na agad ang unang pahayag ng buhay niya: hindi ito produkto ng tao, kundi kaloob.

Sinabi rin ng anghel ang gagawin ng batang ito: "Mangunguna siya sa Panginoon, taglay ang espiritu at kapangyarihan ni Elias, upang pag-isahin ang mga magulang at mga anak, at upang ibalik sa tamang pag-iisip ang mga suwail; sa ganito'y maihahanda niya ang mga tao sa pagdating ng Panginoon" (Lucas 1:17). Pansinin ang mga pandiwa. Mangunguna. Maghahanda. Walang salitang nagsasabing siya mismo ang tunguhin. Bago pa man siya isinilang, tinukoy na siya bilang tagapagbukas ng pinto para sa iba.

Nang magsimula ang kanyang gawain, mga tatlumpung taon ang lumipas, sa ilang siya lumitaw at hindi sa lungsod. Ganito ang salaysay ni Marcos: "Dumating nga si Juan sa ilang, nangangaral at nagbabautismo. Sinabi niya sa mga tao, 'Pagsisihan ninyo at talikuran ang inyong mga kasalanan, at magpabautismo kayo upang kayo'y patawarin ng Diyos'" (Marcos 1:4). May tatlong bahagi ang mensahe: pagsisisi, pagbabautismo, kapatawaran. Ang bautismo ni Juan ay hindi sakramento ng bagong pananampalataya; ito ay isang malinaw na pahayag na kailangan ng Israel ng paglilinis, gaya ng isang paganong bagong sasama sa bayan ng Diyos. Nakakabigla ang pahiwatig: hindi sapat ang pagiging anak ni Abraham.

Sa Mateo, ganito ang buod ng kanyang pangaral: "Magsisi kayo at talikuran ang inyong mga kasalanan, sapagkat malapit na ang paghahari ng Diyos!" (Mateo 3:2). Mahalagang tandaan na ang parehong pangungusap ang unang ipangangaral ni Jesus sa Mateo 4:17. Hindi nagbago ng mensahe ang tinig kaysa sa Salita. Nagsalita lamang siya nang mas maaga.

At ang pinakatanyag na sandali. Nang makita niya si Jesus na lumalapit sa Jordan: "Tingnan ninyo, siya ang Kordero ng Diyos na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan!" (Juan 1:29). Nasa isang pangungusap na iyon ang buong ebanghelyo. Hindi sinabi ni Juan, "Tingnan ninyo, siya ang bagong hari na magpapalayas sa mga Romano," kahit iyon ang inaasahan ng nakikinig. Sinabi niyang Kordero: alay, dugo, Paskuwa, Isaias 53. Ang tinig ay tumatawag ng pansin sa isang bagay na hindi pa kayang tanggapin ng kanyang panahon.

At nang magsimulang dumami ang mga alagad ni Jesus at mag-alala ang sariling mga alagad ni Juan, ganito ang tugon niya: "Kailangang maging dakila siya at maging aba naman ako" (Juan 3:30). Iyon ang pinakamatapang na pangungusap sa kanyang buong ministeryo, at ito rin ang pinakamahirap.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Hindi biglang sumulpot si Juan sa kasaysayan. Siya ang katuparan ng isang tinig na mahigit pitong daang taon nang naghihintay sa mga pahina ng Lumang Tipan.

Nang mabihag ang Israel sa Babilonia at masira ang Jerusalem, sumulat si Isaias tungkol sa isang aliw na darating: "Isang tinig ang sumisigaw: Ipaghanda ninyo ng daan ang Panginoon sa ilang, ihanda ang isang malawak na lansangan sa disyerto para sa ating Diyos" (Isaias 40:3). Ang larawan ay mula sa mundo ng kaharian sa Silangan. Kapag may haring bibisita, may nagpapauna upang patagin ang lubak, alisin ang bato, at ituwid ang daan. Ang tinig ay hindi ang hari. Ang tinig ay ang tagapagbalita na nag-uutos na ilinis ang daan dahil paparating na ang mas dakila.

Pinili ni Juan mismo ang tekstong iyon nang tanungin siya ng mga awtoridad sa Juan 1:19-23. Hindi siya nagsabi ng titulo o pedigri. Sinabi niya na siya ang tinig ng isang sumisigaw sa ilang. Kapansin-pansin: ipinakilala niya ang sarili sa pamamagitan ng isang bahagi lamang ng talata, at iniwan sa iba ang mas mahalagang kalahati na tungkol sa Panginoon.

May pangalawang ugat naman sa hulihan ng Lumang Tipan. Sinabi ng Panginoon sa Malakias 3:1 na magpapadala siya ng sugo na maghahanda ng kanyang daan, at sa Malakias 4:5-6 na darating si Elias bago sumapit ang dakilang araw ng Panginoon upang ibalik sa isa't isa ang mga magulang at mga anak. Kaya nang sabihin ni Gabriel na darating si Juan "taglay ang espiritu at kapangyarihan ni Elias," ang naghihintay na Israel ay agad makakaalam ng kahulugan: nagbubukas na ang huling kabanata. Hindi kataka-taka na inihalintulad ni Juan ang sarili sa isang propetang naninirahan sa disyerto, nakadamit ng balahibo, at hindi natitinag sa harap ng mga hari.

Ang buong Kasulatan ay may hugis ng pangako at katuparan, at ang gitna ng dalawang ito ay si Juan. Sa kanya nagtatapos ang mahabang panahon ng paghihintay: sinabi ni Jesus na ang Kautusan at ang mga Propeta ay hanggang sa panahon ni Juan, at mula noon ay ipinangangaral na ang Magandang Balita ng paghahari ng Diyos (Lucas 16:16). Siya ang huling propeta ng lumang panahon at ang unang saksi ng bago. Nakatayo siya sa pintuan, hawak ang hawakan, ngunit hindi siya ang nakaupo sa loob.

Ito ang dahilan kung bakit tumutungo sa Kristo ang bawat linya sa buhay niya. Ang bautismo niya ay naghahanda para sa isang mas dakilang bautismo: "Babautismuhan naman niya kayo sa Espiritu Santo at sa apoy," sabi niya sa Mateo 3:11. Ang pagsisisi na ipinangaral niya ay naghahanda ng puso para sa Isang makapagpapatawad. Ang tubig ay nakatuon sa dugo ng Kordero. Ang tinig ay nakatuon sa Salitang naging tao. Hindi mababasa nang tama si Juan kung siya ang sentro ng kuwento, sapagkat siya mismo ang unang tututol.

Ang puso ng kanyang buhay

Tatlong sandali ang naglalatag ng lahat sa buhay ni Juan, at ang tatlo ay tungkol sa tinig: ang pagtaas nito, ang paghina nito, at ang panginginig nito.

Ang unang sandali ay ang pagbautismo kay Jesus. Buwan-buwan siyang tumatawag ng mga tao sa tubig, at bawat isang lumusong ay kumukumpisal ng kasalanan. Pagkatapos, dumating ang Isang walang ikukumpisal. Tumutol si Juan: "Ako po ang dapat mong bautismuhan, at bakit ikaw pa ang lumalapit sa akin?" (Mateo 3:14). Ngunit pinilit siya ni Jesus. Sa pagpayag niya, gumawa siya ng isang bagay na mas malalim pa kaysa sa naunawaan niya: hinayaan niyang tumayo ang Anak ng Diyos sa hanay ng mga makasalanan. Iyon ang unang pampublikong pahayag ng krus. Nang lumitaw ang Espiritu na parang kalapati at nagsalita ang Ama mula sa langit, naganap ang pinakamataas na nota ng ministeryo ni Juan. At sa sandaling iyon mismo, wala nang kailangang gawin ang tinig kundi bigkasin ang salitang "Kordero" at umatras.

Ang ikalawang sandali ay ang krisis sa Juan 3. Nagreklamo ang mga alagad ni Juan dahil mas maraming tao ang pumaparoon kay Jesus. Ito ang bahagi ng kuwento na hindi napag-uusapan nang sapat, sapagkat dito nasusubok ang bawat lider, magulang, at manggagawa ng Panginoon. Ganito ang tugon niya: siya ang abay, hindi ang lalaking ikakasal; ang tungkulin niya ay makinig sa tinig ng nobyo at magalak. At pagkatapos ang pangungusap na hindi na mababawi: "Kailangang maging dakila siya at maging aba naman ako" (Juan 3:30). Hindi ito pagpapakumbabang pilit o pagkamartir. Kagalakan iyon. Nakita ni Juan na ang tagumpay ng iba ang katuparan ng sariling gawain.

Ang ikatlong sandali ay sa bilangguan. Sinaway ni Juan si Herodes Antipas dahil kinuha nito si Herodias, ang asawa ng kanyang kapatid. Hindi tumahimik ang tinig kahit sa harap ng trono, at doon ito nakulong. At sa dilim ng selda, nangyari ang isang bagay na kadalasang tinatakpan sa mga kuwento tungkol sa kanya: nag-alinlangan siya. Nagpadala siya ng mga tanong kay Jesus, "Ikaw na ba ang aming inaasahang darating, o mag-aantay pa kami ng iba?" (Mateo 11:3). Ang lalaking nagsabing "Tingnan ninyo, siya ang Kordero ng Diyos" ay nagtatanong ngayon kung tama ba siya.

Hindi siya sinaway ni Jesus. Ibinalik siya sa Kasulatan: nakakakita ang mga bulag, nakakalakad ang mga pilay, nakakarinig ang mga bingi, at nakakarating ang Magandang Balita sa mga dukha, gaya ng ipinangako sa Isaias. At pagkatapos umalis ang mga sugo, ito ang sinabi ni Jesus sa mga tao: "Sinasabi ko sa inyo, sa lahat ng taong isinilang sa mundo, walang hihigit pa kay Juan na Tagapagbautismo. Gayunman, ang pinakaaba sa mga pinaghaharian ng Diyos ay higit pa sa kanya" (Mateo 11:11). Sa mismong linggo ng kanyang pinakamalaking pagkabagabag, ibinigay sa kanya ng Panginoon ang pinakamataas na papuri.

Namatay siya nang walang himala, nang walang pagpapalaya, sa isang selda, dahil sa isang pangako ng lasing na hari sa isang piging. Wala nang mas hindi maluwalhating katapusan. Ngunit hindi nagtatapos ang mga tinig sa selda.

Nanginig ang tinig, ngunit hindi ito pinatahimik ni Jesus.

Ano ang matututuhan natin kay Juan Bautista

Ang unang aral ay tungkol sa pagkakakilanlan. Nang tanungin si Juan kung sino siya, hindi siya nagbigay ng listahan ng nagawa niya. Sinabi niyang tinig siya. Marami sa atin ang buong buhay na sinusubukang pigilan ang sarili na maging pansamantala. Gusto nating maalala, madama, mabilang. Ipinapakita ni Juan ang ibang paraan ng pamumuhay: ang tumayo lamang sa espasyo na ibinigay ng Diyos, gawin ang gawain na ipinagkatiwala, at malugod na tumabi. Ang taong nakakaalam na hindi siya ang sentro ay malaya sa isang paghihirap na hindi kayang tapusin ng tagumpay.

Ang ikalawang aral ay tungkol sa katapatan na may halaga. Hindi lamang mga makasalanan sa labas ang sinaway ni Juan; sinabi niya sa mga religiosong lider na huwag silang umasa sa lahi nila, at sinabi niya sa hari na mali ang ginawa niya sa kanyang asawa. Ang bunga ng katapatang iyon ay bilangguan at kamatayan. Sa panahong pinipili natin ang mga salita para hindi masaktan ang sinuman, may kabanalang matigas kay Juan na hindi natin dapat gawing kagandahang-asal. Ngunit pansinin: hindi galit ang pinagmulan ng kanyang tapang, kundi paniniwalang malapit na ang paghahari ng Diyos. Nagsasalita ang taong nakakaalam na may Hari na darating.

Ang ikatlong aral ay tungkol sa pag-aalinlangan. Kung may isang taong may karapatang huwag mag-alinlangan, si Juan iyon; nakita niya ang bumukas na langit at narinig niya ang tinig ng Ama. Gayunman, sa selda, nabagabag siya. At hindi nagbago ang pagtingin ni Jesus sa kanya. Hindi binawi ang papuri, hindi tinanggal ang kanyang tungkulin. Kung ang isang lingkod na kasinglakas ni Juan ay maaaring manginig, hindi ka rin dapat mag-akalang huli na para sa iyo dahil isang gabi kang nahirapang manalig. Ang tanong ni Juan ay ipinadala kay Jesus, hindi itinago. Iyon ang pinakamalinaw na modelo para sa atin: dalhin mo ang alinlangan mo sa Panginoon at hindi sa kalayuan.

At isang pahabol na aral: sa pinakamadilim na parte ng kuwento, ang tugon ni Jesus sa alinlangan ay Kasulatan, hindi damdamin. Hindi niya sinabi kay Juan, "Damhin mo na lang." Sinabi niya, tingnan mo ang ginagawa ko at ihambing mo sa ipinangako.

Ang Salamin

Maaaring hindi ka naman naglalakad sa ilang na may balat ng kamelyo. Ngunit alam ko ang isang bahagi ng buhay ni Juan na malamang ay pamilyar sa iyo: ang sandaling nalampasan ka.

May kasamahan kang nakuha ang posisyong pinaghirapan mo. May kapatid o pinsan na kumikita ng doble sa iyo. May mas batang tao sa simbahan na mas nasusundan ang sinasabi kaysa sa iyo, gayong ikaw ang nagturo sa kanya noon. May kaibigan kang ipinanalangin mo sa mahabang taon, at ngayon ay siya na ang nagbibigay ng payo sa iyo. Ang pangungusap sa Juan 3:30 ay hindi magandang tatak sa isang tasa; ito ay isang kutsilyo. Sa tunay na buhay, ang "maging aba naman ako" ay nangangahulugang matulog na kaya mong ipagpasalamat ang biyaya ng iba.

At may pangalawang salamin. Ang pinakamatinding sandali ni Juan ay hindi ang plataporma kundi ang selda. Baka doon ka ngayon. Nasa isang gabi ka ng katahimikan ng Diyos: ang resulta ng biopsy, ang trabahong hindi dumarating, ang anak na hindi na tumatawag, ang kama na kalahati na lang ang laman, ang panalanging paulit-ulit na parang tumatalbog sa kisame. At ang tanong na lumalabas sa lalamunan mo ay hindi kagandahang-asal kundi ganito: Ikaw pa rin ba? O naghintay ako ng mali?

Tingnan mong mabuti ang inabot na tugon kay Juan. Hindi paliwanag. Hindi pagpapalaya. Isang listahan ng mga ginagawa ni Jesus para sa mga bulag, sa mga pilay, at sa mga dukha, at pagkatapos ay ang pangungusap: "Mapalad ang taong hindi nawawalan ng pananalig sa akin" (Mateo 11:6). Hindi tinanggal ang selda, ngunit ipinaalala kung sino ang nasa labas at kung ano ang ginagawa niya.

Hindi lahat ng tinig sa Kasulatan ay nauuwi sa tagumpay sa mundong ito. Namatay si Juan sa bilangguan, at gayunman ay ipinahayag siyang dakila. Kung ang buhay mo ay hindi hugis-tagumpay, hindi iyon nangangahulugang hindi ka nagtagumpay.

Ipinaliwanag para sa mga bata

May isang paraan na madaling maunawaan ng mga bata ang kuwento ni Juan Bautista: gamitin ang larawan ng isang tagapaghatid ng balita. Bago dumating ang isang mahalagang panauhin, may nagpapauna para sabihing "Malapit na siya, maghanda na kayo!" Ganoon si Juan. Hindi siya ang bida; siya ang tagatawag ng pansin. At nang dumating na si Jesus, itinuro niya ito at sinabi, "Tingnan ninyo, siya na!"

Sa mas maliliit na bata, mabuting tumuon sa tatlong simpleng bagay: si Juan ay isang sagot sa panalangin ng dalawang matandang tao na nag-akalang wala nang mangyayari; nanirahan siya sa ilang at hindi nangailangan ng maraming gamit; at ang pinakamasayang araw ng buhay niya ay nang makita niyang si Jesus ang sinusundan ng mga tao at hindi na siya. Sa mas malalaki, maaari nang ipakilala ang mahihirap na bahagi: ang tapang niyang magsabi ng totoo sa hari, ang bilangguan, at ang tanong niya sa dilim. Marami sa mga kabataan ang nakakaramdam na masama ang pagtatanong tungkol sa Diyos. Ang kuwento ni Juan ang isa sa pinakamabuting balita sa kanila: nagtanong siya, at hindi siya itinakwil ni Jesus.

Iwasan lamang ang paggawa kay Juan na simpleng "sumisigaw na propeta na galit." Ang pagsisisi sa kanyang pangaral ay hindi tungkol sa takot kundi sa paglilinis ng daan para sa isang Kaibigan na darating. Ang paghahanda ng lugar sa loob ng tahanan para sa isang mahal na bisita: iyon ang tono.

Sa Faith.network ay may mga hiwalay na paliwanag na inihanda ayon sa edad, para sa mga batang tatlo hanggang anim na taon, para sa mga elementarya na pito hanggang labindalawa, at para sa mga kabataang labindalawang taon pataas, kasama ang mga tanong na maaari mong pag-usapan kasama nila pagkatapos.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Ang buhay ni Juan Bautista ay maaaring sukatin sa isang salita: tinig. Isang tinig na malakas sa ilang, isang tinig na nagturo sa Kordero, isang tinig na malugod na humina nang dumating na ang Salita, at isang tinig na nanginig sa dilim ng selda nang hindi na maliwanag ang lahat. Sa pinakamalungkot na katapusan ng kanyang kuwento ay nanatiling nakatayo ang pinakamatapang na papuri sa Ebanghelyo: walang isinilang sa mundong ito na mas dakila kaysa sa kanya, at ang kadakilaang ito ay hindi nabuo sa pagsikat kundi sa pagliit.

Kung may isang bagay na dadalhin mo mula sa gabay na ito, hayaan mong ito na lamang: hindi mo kailangang maging sentro para maging mahalaga. May kagalakan sa pagiging tinig na nagtuturo sa isang Salitang hindi galing sa iyo. At kung nasa selda ka ngayon, huwag mong itago ang tanong mo. Ipadala mo iyon sa Panginoon, gaya ng ginawa ni Juan.

Para sa susunod na hakbang, subukan mong basahin ang Juan 1:19-34 at ang Mateo 11:1-19 nang magkasunod, sa isang upuan. Doon mo makikita nang buo ang tinig sa pinakamataas at pinakamahinang punto nito, at ang isang Panginoong pinahahalagahan ang kanyang lingkod sa dalawang sandaling iyon.

Ang dakila ay ang tumatabi nang may kagalakan.