Si Lazaro: Ang Kaibigang Binuhay ni Jesus

Panimula

May amoy ang kamatayan. Alam iyon ni Marta, kaya nang iutos ni Jesus na alisin ang bato sa libingan ng kanyang kapatid, siya mismo ang tumutol: apat na araw na ang nakalipas. Hindi na ito tungkol sa pag-asa; tungkol na ito sa pagkabulok. At doon, sa harap ng isang nakaawang na libingan sa Betania, sa harap ng mga taong umiiyak at ng ilang nanlilibak, sumigaw ang Anak ng Diyos ng isang pangalan.

Ang pangalang iyon ay Lazaro.

Karaniwang naririnig natin ang kuwentong ito bilang isang himala ng pagpapagaling. Pero may isang bagay sa buhay ni Lazaro na madalas nating nalalampasan, at iyon ang pinakamalakas na bahagi ng kanyang kuwento. Sa gabay na ito, susundan natin ang buong buhay niya mula sa bahay sa Betania hanggang sa libingan, mula sa libingan hanggang sa hapag-kainan, at mula sa hapag-kainan hanggang sa listahan ng mga target ng mga pinuno ng relihiyon. At makikita mo kung bakit ang isang taong walang kahit isang naitalang salita sa Bibliya ay naging isa sa pinakamalakas na saksi ni Cristo.

Ang tuon ng gabay na ito

Hindi tayo titigil sa himala. Ang tuon ng gabay na ito ay ito: si Lazaro ang alagad na walang naitalang salita, pero ang mismong katawan niya ang naging ebanghelyo. Wala ni isang pangungusap mula sa kanya sa buong Kasulatan. Walang testimonya tungkol sa nakita niya sa kabilang buhay. Ang tanging ginawa niya ay lumabas sa libingan at pagkatapos ay umupo sa hapag kasama ni Jesus. Iyon lang. At iyon ang sapat na dahilan para gustuhin siyang ipapatay ng mga pangulong saserdote. Tatanungin tayo nito: kung ang buhay mo lang ang magsasalita tungkol kay Cristo, may masasabi ba ito?

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Lazaro?

Apat na kabanata lamang ang pinagmumulan ng lahat ng alam natin tungkol kay Lazaro: Lucas 10, Juan 11, Juan 12, at ang mga pahiwatig sa paligid ng mga ito. Pero sapat na iyon para makilala natin siya.

Nagsisimula ang lahat sa isang bahay. Sinasabi sa Lucas 10:38, "Sa pagyaon nila sa kanilang lakad ay pumasok siya sa isang nayon: at isang babaing nagngangalang Marta, ay tinanggap siya sa kaniyang bahay." Hindi pa binabanggit si Lazaro sa talatang ito, pero ito ang bahay na kalaunan ay makikilala natin bilang tahanan nina Marta, Maria, at Lazaro sa Betania, halos tatlong kilometro mula sa Jerusalem. Mahalaga ang detalyeng ito: bago naging tanyag si Lazaro dahil sa isang himala, siya ay bahagi muna ng isang pamilyang nagbukas ng pinto para kay Jesus. Ang libingan sa Juan 11 ay hindi basta libingan ng isang estranghero. Ito ay libingan ng isang taong kilala ng Panginoon sa pangalan, isang taong marahil ay kasalo niya sa maraming hapunan.

Pagkatapos ay dumating ang sakit. "Nagpasugo nga sa kaniya ang mga kapatid na babae, na nagsasabi, Panginoon, narito, siya na iyong iniibig ay may-sakit" (Juan 11:3). Pansinin kung paano nila binanggit ang kanilang kapatid. Hindi nila sinabi, "Si Lazaro na matapat na lingkod mo." Sinabi nila, "siya na iyong iniibig." Doon nila inilagay ang buong bigat ng kanilang pag-asa: hindi sa kabutihan ni Lazaro kundi sa pag-ibig ni Jesus. At sa mismong puntong iyon, nasagot na ang isa sa pinakamasakit nating tanong.

Ang minamahal ng Diyos ay maaaring magkasakit at mamatay.

Hindi agad dumating si Jesus. Nanatili pa siya ng dalawang araw, at nang dumating siya, apat na araw nang nakalibing si Lazaro. Sa pakikipag-usap kay Marta, binitawan ni Jesus ang isa sa pinakadakilang pahayag sa buong Kasulatan: "Sinabi sa kaniya ni Jesus, Ako ang pagkabuhay na maguli, at ang kabuhayan: ang sumasampalataya sa akin, bagama't siya'y mamatay, gayon ma'y mabubuhay siya" (Juan 11:25). Hindi sinabi ni Jesus na mayroon siyang kapangyarihang bumuhay. Sinabi niyang siya mismo ang pagkabuhay na muli. Hindi ito isang doktrinang hawak niya; isa itong Persona na dapat kilalanin.

Bago ang himala, may luha. Dalawang salita lang ang buong Juan 11:35: "Tumangis si Jesus." Ang pinakamaikling talata sa Bibliya ay isa ring pinakamalalim. Ang Isa na may buong kakayahang baguhin ang sitwasyon sa loob ng ilang segundo ay umiyak muna kasama ng mga nagluluksa. Hindi siya nagmadaling turuan sila ng teolohiya tungkol sa pag-asa. Tumayo muna siya sa gitna ng kanilang hapdi.

At pagkatapos, ang utos. "At nang masabi niya ang gayon, ay sumigaw siya ng malakas na tinig, Lazaro, lumabas ka" (Juan 11:43). Isang pangalan at dalawang salita. Walang ritwal, walang mahabang panalangin sa harap ng libingan, walang pakikipagtawaran sa kamatayan. Ganoon kadali para sa kanya. At lumabas si Lazaro na nakabalot pa rin sa mga telang panglibing, kaya kinailangan pang sabihin ni Jesus sa mga tao, "Siya'y inyong kalagan, at bayaan ninyo siyang yumaon" (Juan 11:44).

Ang huling dalawang sulyap natin kay Lazaro ay magkasunod. Sa Juan 12:2, siya ay nasa hapag: "Kaya't iginawa siya roon ng isang hapunan: at si Marta ay naglilingkod; datapuwa't si Lazaro ay isa sa nangakaupo sa pagkain na kasalo niya." At sa Juan 12:10, siya ay nasa listahan ng mga papatayin: "Datapuwa't nangagsanggunian ang mga pangulong saserdote upang kanilang maipapatay pati si Lazaro." Isang tao, isang hapunan, at isang sabwatan. Hindi siya nagtalumpati. Umupo lang siya, at iyon ay sapat na para maging banta.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Matagal nang pinag-uusapan ng Kasulatan ang kamatayan bago pa man sumigaw si Jesus sa Betania. Sa Genesis, nilikha ang tao mula sa alabok at hiningahan ng Diyos ng buhay; at matapos ang pagsuway, ang alabok ang naging destinasyon. Mula noon, ang buong kuwento ng Bibliya ay kuwento ng isang Diyos na hindi tinatanggap ang alabok bilang huling salita.

Nakita natin ang mga maliliit na bukang-liwayway sa Lumang Tipan. Ibinalik ni Elias ang anak ng babaing balo sa Sarepta. Ibinalik ni Eliseo ang anak ng babaing taga-Sunem. May isang lalaking nabuhay nang madikit ang kanyang bangkay sa mga buto ni Eliseo. Pero ang lahat ng ito ay mga pahiwatig lamang, mga kislap sa dilim. Ang pinakamalinaw na larawan ay nasa Ezekiel 37, kung saan dinala ang propeta sa isang libis na puno ng tuyong buto at tinanong ng Diyos, "Anak ng tao, maaari bagang mabuhay ang mga butong ito? At ako'y sumagot, Oh Panginoong Dios; ikaw ang nakakaalam" (Ezekiel 37:3). Iyon mismo ang tanong na nakatayo sa harap ng libingan ni Lazaro. Maaari bang mabuhay ang patay? Ang sagot ng Lumang Tipan ay palaging, "Ikaw ang nakakaalam, Panginoon." Ang sagot ng Juan 11 ay may mukha at pangalan.

Ipinangako ni Isaias ang araw na ito: "Sasakmalin niya ang kamatayan magpakailan man; at papahirin ng Panginoong Dios ang mga luha sa lahat ng mga mukha" (Isaias 25:8). Ang Betania ay naging maliit na pagsulyap sa araw na iyon. Nang umiyak si Jesus sa Juan 11:35, ang mga luhang pinangakong papahirin ay dumaloy muna sa kanyang sariling mukha. Hindi inalis ng Diyos ang kalungkutan natin mula sa malayo. Pumasok siya rito.

Pero may mahalagang kaibahan na hindi dapat nating palampasin. Lumabas si Lazaro na nakabalot pa sa telang panglibing at kinailangan pang kalagan ng ibang tao. Nang bumangon si Jesus, iniwan niya ang mga telang panglibing sa loob ng libingan, maayos na nakatiklop. Si Lazaro ay nabuhay upang mamatay uli. Si Jesus ay bumangon upang hindi na kailanman mamatay. Kaya hindi muling pagkabuhay sa ganap na kahulugan ang nangyari kay Lazaro; isa itong pansamantalang pagbabalik, isang paunang panlasa, isang karatula na nakaturo sa Linggo ng Pagkabuhay.

Doon humahantong ang lahat. Isinulat ni Pablo na "Ang kahulihulihang kaaway na lilipulin ay ang kamatayan" (1 Corinto 15:26). Ang pagbuhay kay Lazaro ang naging dahilan upang pagpasyahan ng Sanedrin na patayin si Jesus; sa madaling salita, ang pagbibigay-buhay ang nagdala sa kanya sa krus. Ipinagpalit niya ang kanyang libingan sa libingan ni Lazaro. At sa huling pahina ng Kasulatan, inaasahan natin ang pangakong "hindi na magkakaroon ng kamatayan" (Apocalipsis 21:4). Ang sigaw sa Betania ay magiging sigaw sa buong sanlibutan.

Ang puso ng kanyang buhay

Tatlong sandali ang bumubuo sa buhay ni Lazaro, at bawat isa ay may itinuturo sa atin tungkol sa kung ano talaga ang biyaya.

Una, ang sandali ng kawalan ng magagawa. Noong nagkasakit siya, walang naitala si Juan na sinabi o ginawa ni Lazaro. Hindi siya nanalangin nang malakas, hindi siya nagpahayag ng pananampalataya, hindi siya naghintay nang matapang. Nagkasakit siya, humina, at namatay. Ito ang pinakamalaking kahinaan niya at ito rin ang pinaka-totoong bahagi ng kanyang kuwento: wala siyang naiambag sa sarili niyang kaligtasan. Hindi siya lumabas sa libingan dahil gusto niya. Lumabas siya dahil tinawag siya. Bawat nasa labas ng libingan ay tinawag lamang doon.

Pangalawa, ang sandali ng pagtawag. "Lazaro, lumabas ka," sabi ni Jesus sa Juan 11:43. May lumang obserbasyon ang mga mangangaral na kung hindi binanggit ni Jesus ang pangalan, baka nawalan ng laman ang lahat ng libingan sa paligid. Mapagbiro man iyon, totoo ang punto: personal ang tawag. Ang kapangyarihang bumuhay ay dumating sa pamamagitan ng isang pangalan. Bago pa man nito, ipinakita ni Jesus kay Marta na hindi lamang ito teknikal na kapangyarihan. Nang sabihin niyang "Ako ang pagkabuhay na maguli, at ang kabuhayan" (Juan 11:25), inilipat niya ang pag-asa ni Marta mula sa isang pangyayari sa hinaharap tungo sa isang Persona sa harap niya. Hindi sinasabi ng ebanghelyo, "Darating ang buhay balang-araw." Sinasabi nito, "Narito ang Buhay, ngayon."

Pangatlo, ang sandali ng hapag at ng panganib. Ito ang pinakakakaiba at pinakamadalas na nalilimutan. Anim na araw bago ang Paskuwa, nasa hapunan si Lazaro: "si Lazaro ay isa sa nangakaupo sa pagkain na kasalo niya" (Juan 12:2). Walang pagmamalabis dito. Hindi siya nagtayo ng ministeryo mula sa kanyang karanasan. Kumakain lang siya kasama ng Panginoon. Pero ang simpleng larawang iyon ay naging dahilan upang maraming Judio ang lumapit at sumampalataya kay Jesus, at kaya naman "nangagsanggunian ang mga pangulong saserdote upang kanilang maipapatay pati si Lazaro" (Juan 12:10).

Ang buhay na buhay na saksi ang hindi kayang pabulaanan ng kahit sino.

Nandoon ang buong tuon ng gabay na ito. Hindi kinailangan ni Lazaro ng talumpati. Ang pagkakaroon niya ng pulso ay sapat nang ebidensya, at sapat na ring banta. Ang presensya ng isang taong binuhay ni Jesus ay hindi matatanggihan sa pamamagitan ng argumento; ang tanging paraan ay ang tanggalin siya. Iyon mismo ang sinubukan nilang gawin.

Ano ang matututuhan natin kay Lazaro

Una, ang pagkaantala ng Diyos ay hindi pagkakait ng Diyos. Narinig ni Jesus ang balita sa Juan 11:3 at sinadya niyang manatili pa ng dalawang araw. Para sa dalawang magkapatid, parang kapabayaan iyon. Sinabi pa nga ni Marta, "Panginoon, kung ikaw sana'y narito, disin ang kapatid ko ay hindi namatay" (Juan 11:21). Pero ang pagkaantala ay hindi dahil kulang ang pag-ibig; ito ay dahil mas malaki ang balak. Kung dumating si Jesus noong may sakit pa si Lazaro, isa sana itong mabuting kuwento ng pagpapagaling. Dahil dumating siya noong apat na araw nang patay, naging kuwento ito ng kaluwalhatian. May mga panalangin kang hindi pa nasasagot ngayon hindi dahil nakalimutan ka, kundi dahil may mas malalim na gawaing nagaganap sa oras na iyon.

Pangalawa, ang Diyos na umiiyak ay Diyos na nakakaunawa. "Tumangis si Jesus" (Juan 11:35). Alam na alam niyang babangon si Lazaro sa loob ng ilang minuto, pero umiyak pa rin siya. Ibig sabihin, hindi niya ipinagwawalang-bahala ang hapdi mo kahit alam niyang may kalutasan na. Hindi mo kailangang pigilin ang luha mo sa harap niya para lang mapatunayan na malakas ang pananampalataya mo. Umiyak na ang Panginoon sa harap ng libingang kanya mismong bubuksan.

Pangatlo, ang buhay mo ang pinakamahirap pabulaanang patotoo. Hindi natin alam kung ano ang hitsura ni Lazaro pagkalabas niya, kung paano siya sumagot sa mga tanong ng mga kapitbahay, kung ano ang naramdaman niya tuwing dumaraan siya sa libingang iyon. Ang alam lang natin ay nandoon siya sa hapag kasama ni Jesus, at ang pagiging naroon niya ay nagdala ng marami sa pananampalataya. Marami sa atin ang naghihintay ng tamang salita bago magsalita tungkol kay Cristo. Baka ang kailangan munang makita ng pamilya mo, ng katrabaho mo, ng kapitbahay mo, ay isang taong dating patay sa kasalanan at ngayon ay umuupo kasama ng Panginoon sa pang-araw-araw na buhay: matiisin, mapagpatawad, hindi mapanghusga, hindi sakim. Hindi iyon kayang itanggi ng kahit anong argumento.

Ang Salamin

May bahagi ba ng buhay mo na apat na araw nang nakalibing?

Baka isang relasyon na matagal mo nang isinuko. Baka isang pangarap na pinatay ng kahihiyan. Baka ang pagpapakumbaba na dati mong taglay bago ka naging matigas sa trabaho. Baka ang gana mong manalangin, na unti-unting naglaho hanggang sa hindi mo na napansing wala na pala. Alam mo kung ano ang pakiramdam ng pagtayo sa harap ng bato at pagsasabi kay Marta, "Panginoon, sa ngayon ay nabubulok na." Tapos na. Huli na. Bakit pa buksan?

Hindi hiniling ni Jesus kay Marta na gawing buhay ang patay. Hiniling lang niyang alisin ang bato. Minsan iyon ang buong papel natin: ang itigil ang pagtatago sa kung ano ang namatay na sa atin at ilantad ito sa harap ng Panginoon, kasama ng amoy at lahat. Ang pagbubukas ng libingan ay nakakahiya. Ang hindi pagbubukas nito ay panghabang-buhay.

At narito ang bahaging mas mahirap. Nang mabuhay si Lazaro, hindi gumaan ang buhay niya. Naging target siya. Kapag totoo at nakikita ang pagbabago sa iyo, may mga taong mailalagay sa alanganin. Ang katrabahong sanay sa dating kasinungalingan mo. Ang kaibigang komportable sa dati mong pagkakaganid. Ang bahagi ng pamilya mong mas gusto ka noong hindi ka pa seryoso sa Diyos. Hindi laging pinagdiriwang ang bagong buhay. Minsan, ito ay sinasalungat.

Pero isipin mo ang hapag sa Juan 12:2. Hindi si Lazaro ang nagtanggol sa sarili niya. Umupo lang siya kasama ni Jesus habang pinagpaplanuhan siya ng iba sa labas. Iyon ang alok sa iyo ngayon. Hindi ka ipinangakuan ng buhay na walang banta. Ipinangako sa iyo ang isang hapag, isang Panginoon na nakaupo sa tabi mo, at isang tinig na kayang tumawag sa pangalan mo sa gitna ng anumang dilim. Narinig mo na ba iyong tinig? Nakalabas ka na ba?

Ipinaliwanag para sa mga bata

Ang kuwento ni Lazaro ay isa sa mga unang kuwentong tumatatak sa mga bata, pero madali rin itong maging nakakatakot kung hindi maingat ang paglalahad. Ang susi ay ilagay ang tuon hindi sa libingan kundi sa pagkakaibigan.

Puwede mong simulan nang ganito: may tatlong magkakapatid na si Marta, Maria, at Lazaro, at sila ay matalik na kaibigan ni Jesus. Palagi silang nagluluto para sa kanya at natutulog siya sa bahay nila. Isang araw, nagkasakit nang malubha si Lazaro at namatay. Umiyak ang mga kapatid niya. Nang dumating si Jesus, umiyak din siya kasama nila, dahil mahal na mahal niya ang kaibigan niya. Pagkatapos ay pumunta siya sa libingan at tinawag ang kaibigan niya sa pangalan, at lumakad palabas si Lazaro na buhay. Ipinakita ni Jesus na mas malakas siya kaysa kamatayan.

Dalawang bagay ang dapat sumama sa kuwento. Una, totoo ang lungkot, at hindi masama ang umiyak, dahil umiyak mismo si Jesus. Pangalawa, hindi kailangang maging perpekto si Lazaro para mahalin siya ni Jesus; mahal na mahal siya nito bago pa man ang himala.

Para sa iba't ibang edad, mayroon kaming hiwalay na mga pagpapaliwanag ng kuwento ni Lazaro: isang napakasimple at banayad na bersyon para sa mga batang tatlo hanggang anim na taong gulang, isang mas detalyadong bersyon na may mga tanong para sa pitong taong gulang hanggang labindalawa, at isang bersyon para sa mga tinedyer na labindalawa pataas na humaharap sa mas mabibigat na tanong tungkol sa kamatayan, pagdadalamhati, at pag-asa. Piliin ang angkop sa edad ng anak mo at basahin ninyo itong magkasama.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Mahirap maging si Lazaro sa isang mundong nagsusukat ng pananampalataya sa dami ng naipahayag. Hindi siya nangaral. Hindi siya nagsulat ng liham. Walang kabanata sa Bibliya na naglalaman ng kanyang mga salita. Ang ginawa lamang niya ay lumabas sa libingan nang tawagin siya, at pagkatapos ay umupo sa hapag kasama ng Panginoon habang pinagtatalunan ng mga tao kung totoo nga ba ang nangyari sa kanya. Pero iyon mismo ang naging pinakamalakas na pangangaral sa Betania.

Ganyan din ang maraming buhay-Cristiyano. Hindi lahat ay bibigyan ng plataporma. Pero bawat isang tinawag ni Cristo mula sa kamatayan tungo sa buhay ay nagdadala ng ebidensyang hindi mapapabulaanan ng argumento, dahil ang ebidensya ay ang buhay mismo.

Kung gusto mong palalimin pa ito, basahin ang buong Juan 11 nang dahan-dahan at pansinin kung gaano karaming beses binanggit ang pag-ibig ni Jesus bago pa man ang himala. Pagkatapos ay basahin ang Juan 12:1 hanggang 11 at tingnan kung ano ang nangyari sa isang taong ang tanging kasalanan ay ang pagiging buhay. At sa huli, tanungin ang sarili mo sa harap ng Panginoon: anong bahagi ng buhay ko ang matagal nang nakalibing, at handa na ba akong alisin ang bato?