Mwanzo 50:1

Maandiko

Yakobo amekwisha kunyamaza. Maneno ya baraka yamekwisha, pumzi imekoma, na katika chumba kile kuna mwanamume mwenye mamlaka juu ya Misri yote ambaye ghafla si kitu ila mwana. "Yusufu akahuzunika sana hata akauangukia uso wa baba yake, akamlilia, na kumbusu." Mstari mmoja tu, matendo matatu: kuanguka, kulia, kubusu. Kisha sura nzima itasonga mbele kwa matabibu, wafalme, misafara na maagizo. Lakini kwanza, kimya hiki cha mwili juu ya mwili.

Kiini

Kuna kitu cha kushangaza katika jinsi Biblia inavyoshughulikia kifo cha baba wa taifa. Hakuna maelezo ya roho yake ilipokwenda, hakuna faraja ya haraka, hakuna mtu anayemwambia Yusufu asilie. Neno la Kiebrania hapa ni nafal, kuanguka, neno lilelile linalotumika kwa mtu anayeangushwa vitani. Yusufu haitegemei mwili wa baba yake; anaangukia juu yake, kama mtu aliyepigwa. Na Mungu hasemi neno. Hii ndiyo kweli ngumu na tamu ya mstari huu: Maandiko hayaharakishi huzuni. Yanaiacha ipumue. Mungu anayeongoza historia yote kupitia njaa, mashimo na magereza pia ni Mungu anayeruhusu machozi yasiyoelezwa kuwa sehemu halali ya imani, si udhaifu wa kusahihishwa.

Uzi Unaopita

Yakobo alikuwa amebeba ahadi: nchi, uzao, baraka kwa mataifa. Sasa mbeba ahadi amekufa katika nchi ya kigeni, na mrithi wake analia juu ya uso wake. Kila kifo katika Mwanzo ni kikumbusho kwamba ahadi bado haijatimia. Kuanzia Adamu, kitabu hiki kinapiga mdundo mmoja: "akafa… akafa… akafa." Lakini ahadi haifi pamoja na mtu. Ndiyo maana Yusufu baadaye anasisitiza mifupa yake ichukuliwe: kuna kesho anayoiamini asiyoiona. Na tunapofika kwa Yesu akilia kaburini mwa Lazaro, hatuoni Mungu aliyebadilika, bali Mungu yuleyule aliyekuwa amejificha katika machozi ya Yusufu, sasa akiwa amevaa mwili, akilia mbele ya kifo kabla ya kukishinda.

Kioo

Wengi wetu tumefundishwa kwamba imani inamaanisha kupona haraka. Unazikwa jumamosi, unaimba jumapili, na ifikapo jumatatu unatarajiwa kuwa "umepokea faraja." Mstari huu unavunja mzunguko huo. Yusufu ni waziri mkuu; ana majukumu, ana ratiba, ana Farao anayemsubiri. Lakini kwanza anaanguka. Labda unakumbuka mazishi uliyoyapitia ukiwa umesimama imara, ukiwapa wengine nguvu, na machozi yako bado hayajatoka miaka mitatu baadaye. Au labda unaogopa kwamba ukianza kulia hutasimama tena. Nakuambia kwa upole: maandiko yanakupa nafasi. Leo, chukua dakika tano ukiwa peke yako, sema kwa sauti jina la mtu uliyempoteza, kisha sema neno moja ambalo hukupata nafasi ya kumwambia. Sema tu. Mungu anasikia yasiyokamilika.

Mhusika Mkuu

Yusufu wa sura hii si yule kijana mwenye ndoto wala yule mtawala mwenye hekima. Ni mtoto mwenye umri wa miaka karibu sitini akiaga baba yake. Fikiria uzito wa historia yao: miaka ishirini na miwili ambayo Yakobo alimhesabu kuwa amekufa, kanzu iliyorudishwa ikiwa na damu, halafu ule mkutano huko Gosheni ambapo mzee alisema hana haja tena ya kuishi kwa kuwa amemwona mwanawe (Mwanzo 46). Kila mwaka waliopewa baadaye ulikuwa zawadi ya ziada. Sasa zawadi imekwisha. Busu lile ni la nini? Shukrani? Msamaha? Utoto uliopotea? Maandiko hayasemi. Lakini yanatuonyesha mtu ambaye mamlaka yake yote ya kisiasa hayakumfanya kuwa mgumu. Alibaki na moyo wenye uwezo wa kuvunjika, na hiyo ndiyo alama ya utakatifu wake.

Wasikilizaji wa Kwanza

Wasikilizaji wa kwanza wa habari hii walikuwa Waisraeli wanaokumbuka Misri, watu waliozaliwa katika utumwa au katika jangwa, watu waliokuwa wamewazika wazee wao katika nchi isiyo yao. Waliposikia habari za Yusufu akianguka juu ya uso wa Yakobo, hawakusikia tukio la kihistoria tu; walisikia hadithi yao wenyewe. Kwao, kufa mbali na nchi ya ahadi ilikuwa hofu halisi. Na desturi za Wamisri katika mistari inayofuata, matabibu, dawa, siku sabini za maombolezo, zote zilisisitiza jambo lilelile: mzee huyu alikufa ugenini. Kwa hiyo mstari huu haukuwa tu huzuni ya familia moja. Ulikuwa maombolezo ya taifa lisilo na makazi, likishikilia ahadi ya nchi ambayo bado ilikuwa mbali.

Mwangwi wa Maandiko

Sikiliza mwangwi kati ya mstari huu na ule mkutano wa Gosheni. Pale Yusufu alianguka shingoni mwa baba yake akilia kwa furaha ya kumpata; hapa anaanguka usoni mwake akilia kwa uchungu wa kumpoteza. Machozi yaleyale, mwili uleule, mtu yuleyule, lakini upande wa pili wa maisha. Hivyo ndivyo upendo ulivyo: bei ya kukutana ni kuagana. Na mwangwi wa pili ni Yesu kaburini mwa Lazaro, akilia ingawa anajua atamwita atoke ndani ya dakika chache. Machozi yake hayakuwa ya kutokuamini; yalikuwa ya kupinga. Mungu hakubaliani na kifo. Machozi ya Yusufu, bila kujua, ni sauti ya kwanza katika kwaya ndefu inayoishia katika ahadi kwamba machozi yote yatafutwa.

Maswali ya Kutafakari

Ni huzuni gani uliyoifunga haraka mno kwa sababu ulidhani imani inahitaji utabasamu, na ingekuwaje ukiiruhusu leo mbele za Mungu bila maneno ya kujitetea?

Yusufu alishikilia ahadi ya nchi asiyoiona akiwa amelala juu ya mwili wa baba yake. Ni ahadi gani unayoishikilia sasa ambayo bado haijatimia, na inaonekanaje kuiamini ukiwa unalia?