1 Wakorintho 10:1

Maandiko

Paulo anasimama mbele ya kanisa la Korintho na kusema jambo ambalo lazima liliwashtua: "Nataka ninyi mjue kaka na dada zangu, ya kuwa baba zetu walikuwa chini ya wingu na wote walipita katika bahari." Anawakumbusha tukio la kale kabisa, lile wingu la utukufu lililowaongoza Waisraeli jangwani na ile bahari waliyoivuka wakitoka Misri. Lakini hasemi "baba zao"; anasema "baba zetu," akiwaunganisha Wakorintho, wengi wao wakiwa watu wa Mataifa, na historia ya Israeli kama vile ni historia yao wenyewe. Na neno "wote" linarudiwa kwa makusudi: hakuna aliyeachwa nyuma, wote walishiriki wingu, wote walipita majini. Hapo ndipo hoja nzima ya sura hii inapoanzia.

Kiini

Mstari huu unafungua mlango wa kweli nzito: neema inayoshirikiwa na wote si hakikisho la kuvumilia hadi mwisho. Wingu lilikuwa uwepo halisi wa Mungu, ulinzi wake juu yao mchana na mwanga wao usiku; bahari ilikuwa wokovu uliotendeka mbele ya macho yao, adui akizama nyuma yao. Hapakuwa na Mwisraeli aliyejipatia haya kwa juhudi zake. Yote yalikuwa zawadi. Na bado, kama Paulo atakavyosema baadaye, "maiti zao zilisambazwa jangwani." Hapa ndipo agano na hukumu vinapokutana bila kupingana: Mungu anawaokoa watu wake kwa rehema tupu, naye huyo huyo hudai utakatifu kwa wale aliowaokoa. Kuwa ndani ya kundi lililobarikiwa si sawa na kuwa salama. Hii ndiyo onyo lenye upendo la mtume kwa kanisa lililojiona limekomaa kiroho.

Uzi Unaopita

Paulo hakuchagua wingu na bahari kwa bahati mbaya. Hizi ni alama mbili kuu za Kutoka, tukio ambalo Israeli iliona kuwa ni kuzaliwa kwake kama taifa: Mungu akishuka kuwaongoza, na maji yakigawanyika mbele yao. Lakini mtume anasoma tukio hilo kwa macho ya Kikristo. Katika mstari unaofuata anasema "wote walibatizwa wawe wa Musa," na punde kidogo anathubutu kusema juu ya ule mwamba, "na mwamba ule ulikuwa ni Kristo." Yaani, yule aliyewashibisha na kuwanywesha jangwani si mgeni kwetu. Kristo hakuanza kazi yake Bethlehemu; alikuwa akiandamana na watu wake tangu zamani. Hivyo kanisa halianzi upya historia, bali linaingia ndani ya safari ile ile: limevuka bahari kwa ubatizo, linakula chakula cha roho, na bado liko jangwani, kati ya ukombozi uliotendeka na nchi ya ahadi isiyoonekana bado.

Kioo

Swali gumu la mstari huu ni hili: unategemea nini kwa usalama wako wa kiroho? Wakorintho walitegemea uzoefu wao, karama zao, maarifa yao, na ukweli kwamba walikuwa wamebatizwa na kushiriki meza ya Bwana. Sisi tuna matoleo yetu: miaka thelathini ya uaminifu kanisani, jina lililo kwenye daftari la washirika, watoto waliobatizwa, zaka inayotolewa bila kukosa, kikundi cha Biblia unachokiongoza. Yote haya ni baraka halisi, kama vile wingu lilivyokuwa halisi. Lakini Paulo anasema wote walikuwa chini ya wingu, na kisha anatuambia yaliyowapata wengi wao. Baraka ya pamoja haijalishi kama moyo umegeukia sanamu nyingine kimya kimya: pesa, kazi, heshima, mwili.

Leo, chukua dakika tano: andika kwenye karatasi tukio moja ambalo ulionja wazi rehema ya Mungu, kisha sema kwa sauti, "Nilivuka bahari, lakini bado niko jangwani," na umwombe Mungu akuonyeshe mahali unapotegemea kumbukumbu badala yake.

Mazingira

Korintho lilikuwa bandari yenye pesa, watu wa mataifa mengi, na mahekalu yaliyokuwa pia kumbi za karamu. Kula nyama iliyotolewa sadaka kwa sanamu halikuwa swali la kidini tu; lilikuwa swali la biashara, urafiki, na nafasi katika jamii. Ukikataa mwaliko, unapoteza wateja na heshima. Ndani ya kanisa kulikuwa na kundi lililojivuna kwa "maarifa": sanamu si kitu, basi hakuna hatari. Paulo amemaliza sura ya tisa akizungumzia nidhamu ya mkimbiaji asitupiliwe mbali, kisha anageuka ghafla jangwani. Anawaambia Wakorintho wa Mataifa kwamba Israeli ni "baba zetu," jambo ambalo lilikuwa la kushangaza kwa Myunani yeyote. Kwa kufanya hivyo anawaweka ndani ya agano na ndani ya onyo lake kwa wakati mmoja.

Mhusika Mkuu

Ingawa Paulo anataja baba zetu, mhusika mkuu wa mstari huu ni Mungu. Yeye ndiye aliyeweka wingu juu yao bila kuombwa, na yeye ndiye aliyepasua bahari wakati walipokuwa wamekwama kati ya jeshi na maji. Hakuna sehemu yoyote ya wokovu ule iliyotoka kwa Israeli. Lakini huyu Mungu wa ukarimu ndiye yule yule ambaye baadaye Paulo anamweleza kwa swali kali, "Au twamtia Bwana wivu?" Wivu wake si udhaifu; ni uzito wa upendo wa agano usiovumilia kugawanywa. Ndiyo maana mstari wa kumi na tatu unapotuambia kuwa Mungu ni mwaminifu na hutupa mlango wa kutokea, hiyo si laini iliyoongezwa kupunguza ukali, bali ni tabia yake ile ile: anayeongoza kwa wingu ndiye anayeendelea kuandaa njia.

Mwangwi wa Maandiko

Kutoka sura ya kumi na tatu na kumi na nne ndiko mstari huu unapotoka: nguzo ya wingu mchana, nguzo ya moto usiku, na bahari iliyogawanyika. Paulo hakuvumbua chochote; alichokifanya ni kusoma habari ile kama onyo kwa kanisa lake. Mwangwi wa pili uko katika Waebrania sura ya tatu na nne, ambapo mwandishi anatumia kizazi kile kile cha jangwani kuonya wasomaji wasiifanye mioyo yao migumu wasije wakakosa raha ya Mungu. Vitabu viwili tofauti kabisa, hadhira tofauti, lakini hoja moja: Israeli jangwani si hadithi ya watu wengine, ni kioo cha kanisa. Paulo mwenyewe anakiri hivyo akisema mambo hayo yaliandikwa "ili kutuonya sisi."

Tafakari

Ni "wingu" gani la neema uliloliona maishani mwako ambalo sasa unalitumia kama kisingizio cha kutojichunguza?

Kama wote walipita baharini na bado wengi hawakufika, hii inabadilishaje jinsi unavyoliombea na kuliangalia kundi lako la imani?