Wahebrania 10:25

Maandiko

Mwandishi hatoi ushauri wa upole hapa; anatoa amri iliyofungamana na onyo: "Na tusiache kukusanyika pamoja, kama wafanyavyo wengine." Wengine tayari wameacha. Si dhana, ni ukweli unaojulikana ndani ya jamii ile. Badala ya kutoweka kimya kimya, anasema, fanyeni kinyume: "kutiana moyo kila mmoja zaidi na zaidi, kama muonavyo siku inakaribia." Mstari huu ni tone la tatu la mfululizo ulioanza mstari wa 22: tumkaribie Mungu, tushikilie tumaini, tupendane kwa vitendo. Kukusanyika si nyongeza kwa imani; ni namna imani inavyoendelea kuwa hai.

Kiini

Neno la Kiyunani hapa ni episynagōgē, yaani "kukusanywa pamoja." Halimaanishi tu mkutano wa kidini; ni neno lililotumika kwa ule mkusanyiko wa mwisho wakati Kristo atakapowakusanya walio wake. Kwa hiyo kila mara tunapokutana, tunafanya mazoezi madogo ya jambo kubwa linalokuja. Hoja ya mwandishi ni ya kitheolojia, si ya kimahudhurio. Kwa sababu Kristo alitoa dhabihu "mara moja kwa nyakati zote" (10:10) na pazia limepasuka, sasa tunayo ruhusa ya kuingia mahali patakatifu. Lakini ruhusa hiyo hakuna anayepewa peke yake. Damu moja iliyotutakasa imetufanya kuwa nyumba moja, na kuhani mkuu mmoja anasimamia "nyumba ya Mungu," si vyumba vilivyotawanyika. Kujitenga si udhaifu wa tabia tu; ni kukataa kimya kimya matunda ya msalaba.

Uzi Unaounganisha

Tangu mwanzo, wokovu wa Mungu umeunda watu, si watu binafsi waliokusanyika kwa bahati. Mungu alimtoa Israeli Misri kama taifa, akawakusanya mlimani, akaweka hema katikati ya kambi ili makazi yake yawe kati ya wengi. Kule ndani, ni kuhani mkuu peke yake aliyeingia nyuma ya pazia, mara moja kwa mwaka, na watu wakisubiri nje. Kristo alibadilisha jiografia hiyo: alifungua "njia… mpya na hai inayopitia kwenye pazia," na sasa umati mzima unaingia pamoja naye. Ndiyo maana mwandishi hasemi "acheni kila mmoja aende kwa Mungu"; anasema tumkaribie, wingi. Ile siku inayokaribia ni siku ya kukusanyika kwa mwisho. Mkutano wa Jumapili ni tone la kwanza la mvua ya siku ile.

Kioo

Sababu zetu za kutokwenda huwa hazina sura ya uasi. Zina sura ya uchovu: wiki ilikuwa ndefu, mtoto hakulala, mkutano ule ulikuwa mrefu na wimbo ulikuwa mbaya. Au zina sura ya jeraha: mtu fulani alisema neno lililokuumiza na hujui utakaaje mbele yake tena. Au sura ya kiburi kilichojificha kama ukomavu: nasoma Biblia zaidi nikiwa peke yangu, watu wale hawanilishi. Mwandishi hakatai kwamba sababu zako ni za kweli. Anasema tu kwamba zimeanza kuwa "kama wafanyavyo wengine," yaani zoea, na zoea huchukua mahali pa uamuzi. Na tazama kile anachokitaka: si upokee kitu, bali "kutiana moyo kila mmoja." Umeacha kwenda ukifikiri hakuna anayekukosa; ukweli ni kwamba kuna mtu ambaye moyo wake ulitegemea uwepo wako na hukujua.

Leo, andika jina la mtu mmoja ambaye umeona hayupo tena katikati yenu, kisha mtumie ujumbe mfupi wa maneno matatu tu: nimekukumbuka, njoo tuonane.

Wasikilizaji wa Kwanza

Hawa walikuwa Wakristo waliokwisha lipia imani yao. Mwandishi anawakumbusha, mistari michache mbele: walidhihakiwa, walipata mateso, mali zao zilinyang'anywa, wakawatembelea wafungwa. Sasa miaka imepita, moto wa mwanzo umepoa, na wengine wameanza kupotea polepole. Kwa wengi wao, kutokwenda hakukuwa uvivu bali usalama: mkutano wa Wakristo ulikuwa mahali pa kutambuliwa, kuandikwa, kuhesabiwa. Ukikaa nyumbani, unaishi. Ukikaa nyumbani, pia unarudi taratibu kwenye dini ya zamani iliyoheshimika, ile ya dhabihu za mwaka baada ya mwaka. Kwa hiyo onyo hili si kuhusu nidhamu ya kanisa; ni kuhusu kutorudi nyuma. Kwao, kuingia mlangoni pale kulikuwa ni kukiri hadharani: bado ni wa Yesu.

Mazingira

Waraka huu uliandikwa kwa jamii inayojua vizuri hekalu, makuhani, damu na moshi wa sadaka. Mwandishi ametumia sura tisa kuonyesha kwamba yote yale yalikuwa "kivuli cha mambo mema yajayo." Sasa amefika mahali pa matumizi. Mikutano ya wakati ule haikuwa katika majengo makubwa bali nyumbani: watu ishirini au thelathini, chakula, maombi, barua ikisomwa kwa sauti kama hii. Hakukuwa na jina la kupanda au sifa ya kupata; kulikuwa na hatari. Katika utamaduni uliopima utu wa mtu kwa heshima ya jamii yake, kujiondoa katika kundi lililodharauliwa lilikuwa jambo la busara kabisa. Mwandishi anavunja busara hiyo kwa kutaja "siku," yaani siku ya Bwana, inayokaribia na kubadili hesabu zote.

Maandiko Yanayoitikia

Mapema katika waraka huu, sura ya tatu, mwandishi alisema jambo lile lile kwa maneno mengine: tiane moyo kila siku, wakati bado inaitwa Leo, ili asiwepo yeyote atakayeshupazwa moyo kwa udanganyifu wa dhambi. Hapo tunaona kwa nini kukusanyika ni suala la uzima na kifo: moyo hushupaa gizani, ukiwa peke yake, bila sauti ya mwingine ikiuita. Na nabii Malaki alichora picha ya wale waliomcha Bwana wakizungumza kila mmoja na mwenzake, huku Mungu akisikiliza na kuandika kitabu cha ukumbusho mbele zake. Mazungumzo ya kawaida ya waaminifu, yale ya baada ya ibada mlangoni, yanasikika mbinguni. Hilo ndilo linalowekwa hatarini unapoamua kubaki nyumbani tena wiki hii.

Tafakari

Ni nani katika kundi lenu ambaye uwepo wake unakutia moyo bila yeye kujua, na ni lini mara ya mwisho ulimwambia?

Ukijichunguza kwa unyofu, kutokwenda kwako kunatokana na uchovu, jeraha, au na imani iliyoanza kupoa? Jibu lako linabadilisha nini leo?