Zaburi 103

Maandiko

"Kama vile mashariki ilivyo mbali na magharibi, hivi ndivyo ameondoa hatia zetu za dhambi zetu mbali nasi." Mstari huo ndio kitovu cha wimbo mzima. Daudi anaanza akijiamuru mwenyewe: "Nitamsifu Yahwe maisha yangu yote," kisha anaorodhesha sababu, si hisia bali matendo: msamaha, uponyaji, ukombozi kutoka shimoni, taji ya uaminifu wa agano, chakula kinachofanya ujana uwe mpya kama tai. Kutoka kwenye shukrani binafsi anapanuka kwenda kwa taifa, akikumbuka jinsi Mungu alivyojifunua kwa Musa, kisha anaelezea tabia ya Mungu: mwenye huruma, mvumilivu, asiyetulipa kadiri ya dhambi zetu. Mwishoni mwimbaji anaita mbingu nzima, malaika, majeshi, viumbe vyote, viingie kwenye wimbo huo. Anaanza peke yake na kumalizia akiwa ameupanua wimbo hadi mipaka ya ufalme.

Kiini

Zaburi hii haieleza hisia za Daudi kuhusu Mungu; inaeleza jina la Mungu. Mstari wa nane, "Yahwe ni wa huruma na neema; ni mvumilivu; ana agano kuu la uaminifu," ni nukuu ya moja kwa moja kutoka Kutoka 34, pale Mungu alipojitangaza mwenyewe kwa Musa baada ya ng'ombe wa dhahabu. Ndiyo maana mstari wa saba unamtaja Musa kabla ya tangazo hilo: Daudi anatuambia alipoyapata maneno haya. Hapa ndipo kiini kinapoumia vizuri: rehema hii ilitamkwa si kwa watu wema, bali kwa taifa lililokuwa limevunja agano wiki chache tu baada ya kuliweka. Msamaha wa Mungu si kusahau; ni kuchukua hatia na kuipeleka mbali, mashariki na magharibi, umbali usio na kipimo. Na sababu yake si ustahili wetu bali ujuzi wake: "anajua kuwa tu mavumbi."

Uzi Unaounganisha

Daudi anasimama katikati ya historia ndefu. Nyuma yake yupo Musa aliyeomba kuona utukufu wa Mungu na badala yake akapewa tangazo la jina; mbele yake yupo Yesu, ambaye ndani yake tangazo hilo linakuwa mwili. Fikiria mstari wa kumi: "Hatushughulikii sisi kama dhambi zetu zinavyostahili." Zaburi haielezi jinsi hilo linavyowezekana. Mungu hawezi kuwa mwenye haki, akitenda "hukumu ya haki kwa ajili ya wote walio onewa" (mstari 6), na wakati huo huo asiiangalie hatia. Agano la Kale linaishi na mvutano huo bila kuusuluhisha, likisubiri. Msalaba ndipo mashariki na magharibi zinapogawanyika kweli: hatia haikufutwa hewani, ilibebwa. Na picha ya baba mwenye huruma katika mstari wa kumi na tatu inapata uso wake pale Yesu anaposimulia habari za baba anayekimbia kumlaki mwana aliyepotea.

Kioo

Mstari wa kumi na tano haujui adabu: siku zako ni kama majani, upepo hupita, "hakuna hata mmoja awezaye kuelezea mahali lilipokua." Hii inagusa mahali tunapopajali zaidi. Kazi uliyoijenga kwa miaka ishirini, jina lako shuleni au kanisani, mwili wako unaoanza kukuangusha, akaunti unayoilinda ili uzee usikukute mtupu. Zaburi haikatai kwamba vitu hivi ni halisi; inakataa kwamba ni vya kudumu. Lakini kinachotuliza si kukumbushwa udhaifu wetu, bali jinsi Mungu anavyouchukua: "anajua tulivyo umbwa." Hamshangai mtu anayechoka. Hakasiriki kwa sababu umepungukiwa tena.

Leo, chukua dakika tano, andika kwenye karatasi dhambi moja inayokurudia akilini mara kwa mara, kisha isome kwa sauti pamoja na mstari wa kumi na mbili, halafu ichane ile karatasi.

Muktadha

Zaburi hii imeandikwa na mtu anayeishi kwenye ulimwengu ambapo miungu ilipimwa kwa nguvu, si kwa huruma. Mfalme wa Mashariki ya Kale alitarajiwa kuadhibu haraka; neema ilikuwa dalili ya udhaifu. Hapa tunaambiwa Mungu "hataadhibu siku zote; hakasiriki siku zote," na hiyo ilikuwa kauli ya kushtua. Zaidi, mstari wa sita unamweka Mungu upande wa "wote walio onewa," si upande wa wenye nguvu. Katika jamii ambayo mfalme ndiye aliyeamua haki, hili lilikuwa tamko la kisiasa. Na mstari wa kumi na tisa unakamilisha: kiti cha enzi kiko mbinguni, "na ufalme wake watawala juu ya kila mtu." Hata Daudi, mfalme mwenyewe, anaimba kama mtumishi anayetambua kuwa taji lake ni la mkopo.

Mhusika Mkuu

Mhusika hapa si Daudi bali Yahwe, na picha tunayopewa ni ya mtawala mwenye kumbukumbu. Anakumbuka tulivyoumbwa; hakumbuki dhambi zetu. Tabia hii ya kuchagua anachokikumbuka ndiyo inayotengeneza tumaini letu. Pia ni Mungu anayejifunua kwa njia mbili: kwa Musa alionesha "njia zake," yaani tabia na mantiki yake ya ndani, wakati kwa Israeli alionesha "matendo yake," yaani matokeo ya nje. Wengi wetu tunamjua Mungu kwa kiwango cha pili tu, tukihesabu aliyoyafanya bila kuelewa kwa nini. Zaburi hii inatualika kwenye kiwango cha kwanza. Na huruma yake inaelezwa kwa neno la kibaba, si la kihakimu: anayeinama, si anayesimama juu akihesabu makosa.

Mwingiliano wa Maandiko

Mstari wa kumi na tano unasikika tena kwa Isaya, pale nabii anapotangaza kwamba binadamu wote ni nyasi zinazonyauka wakati neno la Mungu linasimama milele; Petro anainukuu akiihusisha na Injili inayodumu. Hivyo "majani" ya Daudi yanakuwa hoja ya uinjilisti, si ya huzuni. Mika anamalizia unabii wake kwa picha ya ndugu: dhambi zikitupwa vilindini mwa bahari, sauti ileile ya Zaburi 103 ikisemwa na taifa lililoadhibiwa. Na kuna mvutano wa kweli: Nahumu anainukuu Kutoka 34 vilevile, lakini akisisitiza sehemu ambayo Daudi anaiacha, kwamba Mungu hamhesabu mwenye hatia kuwa hana hatia. Maandiko hayajifichi. Zaburi hii siyo picha kamili ya Mungu; ni upande wake ambao Israeli ilihitaji kuusikia, na ambao msalaba unauthibitisha kuwa si upole wa kupuuza haki.

Tafakari

Je, unamjua Mungu kwa "matendo yake" tu, yale uliyoyaona akikufanyia, au umewahi kujifunza "njia zake," yaani tabia yake inayotangulia matendo hayo?

Ni hatia gani unayoendelea kuishika karibu, ingawa mstari wa kumi na mbili unasema Mungu ameikwisha ipeleka mbali, na kwa nini inakugumu kuiachia?