Kuabudu Katika Roho na Kweli: Ibada Inayompendeza Mungu
Utangulizi
Fikiria chumba fulani siku ya Jumapili asubuhi. Gitaa linapigwa vizuri, sauti zinaungana, mtu anainua mikono na machozi yanamtoka. Baada ya saa mbili, mtu huyo huyo anarudi nyumbani, anagombana na mke wake kwa sababu ya pesa, anamdharau mfanyakazi aliyemkosea, na jioni analalamika kwamba Mungu yuko mbali. Je, alikuwa anaabudu asubuhi?
Swali hili si la kuhukumu mtu yeyote. Ni swali ambalo Yesu mwenyewe alilileta mezani alipokutana na mwanamke Msamaria kando ya kisima, akiweka wazi kwamba zama zinakuja ambapo swali kuu si "mlima gani" au "jengo lipi," bali moyo wa aina gani. Katika ukurasa huu tutachimba kwa kina: maana ya kuabudu kwa mujibu wa Maandiko, jinsi uzi huu unavyopita kutoka Mwanzo hadi Ufunuo, makosa manne yanayotuchosha bure, na jinsi ibada inavyoonekana siku ya Jumanne saa tisa alasiri, mahali pa kazi.
Mtazamo wa mwongozo huu
Hatuanzi na muziki. Tunaanza na madhabahu. Kila mara Biblia inapozungumza juu ya kuabudu, karibu kila wakati kuna kitu kinachotolewa: mnyama, mazao, ubani, damu, sauti, mwili. Ibada ya kibiblia si hisia inayotokea ndani yetu; ni dhabihu inayotoka kwetu kwenda kwa yule anayestahili. Na hapa ndipo habari njema inashtua: Kristo alipotoa dhabihu ya mwisho, madhabahu haikufutwa, ilihamishwa. Haipo tena katika hekalu la mawe; inapatikana katika mwili wako ulio hai. Tutasoma kuabudu kwa mtazamo huu wa madhabahu inayotembea, kwa sababu mtazamo huu unaondoa ibada kutoka saa moja ya Jumapili na kuiweka katika maisha yako yote.
Biblia inasema nini kuhusu kuabudu?
Neno la Kiebrania linalotumika mara nyingi kwa kuabudu linamaanisha kuinama, kujitupa chini, kusujudu. Kwa Kiyunani, neno moja kuu linamaanisha kubusu mkono kwa heshima, na lingine linamaanisha kutoa utumishi wa mtumishi. Tukiyaweka pamoja, kuabudu ni kuinama mbele ya yule aliye mkuu kuliko sisi, na kumtumikia kwa kile tulicho nacho. Kwa hiyo kuabudu kuna mwili, kuna moyo, na kuna maisha yote ndani yake.
Msingi wa kwanza unapatikana pale Mungu anapotoa amri zake kwa taifa alilolikomboa: "Usiwe na miungu mingine ila mimi" (Kutoka 20:3). Angalia kwamba amri ya kwanza kabisa haihusu mwenendo, bali inahusu mwelekeo wa ibada. Kabla Mungu anasema lolote juu ya kuua, kuiba au kuzini, anasema juu ya nani anapaswa kupokea kuinama kwako. Hii inatufundisha kitu la msingi: mwanadamu si kiumbe kinachoweza kuchagua kuabudu au kutoabudu. Sisi sote tunaabudu. Swali ni nini kinapokea dhabihu ya muda wetu, pesa zetu, mawazo yetu na nguvu zetu. Amri hii haikuja kuzima uhuru, ilikuja kuponya moyo ambao kwa asili huwa unatafuta kitu cha kuinamia.
Zaburi zinaongeza mwili katika jambo hili. "Njoni, tusujudu, tuiname, tupige magoti mbele za Bwana aliyetuumba" (Zaburi 95:6). Mstari huu unatukumbusha kwamba ibada ya kibiblia haikuwa ya kiakili tu. Watu walipiga magoti, waliinama, waliinua mikono, walicheza, walilia. Na sababu inatolewa wazi: "mbele za Bwana aliyetuumba." Tunainama kwa sababu yeye ni Muumba na sisi ni viumbe. Ibada ni kukubali ukweli huu kwa mwili wote, sio kujifanya wadogo kwa unyonge, bali kutulia katika nafasi yetu halisi mbele za Mungu.
Lakini ibada ya kibiblia pia ina sauti ya furaha, haikuwa ya huzuni na woga tu. "Mtumikieni Bwana kwa furaha; njoni mbele zake kwa kuimba" (Zaburi 100:2). Hapa utumishi na kuimba yameunganishwa katika kifungu kimoja. Kumtumikia Mungu si kazi tofauti na kumwimbia; ni kitu kile kile kikionekana kwa namna mbili. Zaburi hii inaondoa wazo kwamba Mungu anatuhitaji tukimnung'unikie huduma. Yeye anataka watu wanaokuja mbele zake kwa shangwe, kwa sababu wanajua wanakutana na nani.
Kisha Yesu anaingiza mabadiliko makubwa. Kando ya kisima, anamwambia mwanamke wa Samaria: "Lakini saa inakuja, na sasa ipo, ambayo waabuduo halisi watamwabudu Baba katika roho na kweli. Kwa maana Baba awatafuta watu wa namna hii wamwabudu" (Yohana 4:23). Mwanamke alikuwa anauliza swali la jiografia: ni Gerizimu au Yerusalemu? Yesu anageuza mazungumzo kutoka mahali kwenda kwa mtu. Ibada ya kweli haipatikani kwa kupanda mlima sahihi, bali kwa kukutana na Baba kwa njia ya Roho na kwa msingi wa kweli aliyojifunua. Na kifungu kinachogusa moyo zaidi ni kile cha mwisho: Baba anawatafuta waabuduo. Mungu si mtu anayesubiri kwa ubaridi tusije tukamsumbua; yeye ni mtafutaji wa watu wa kumwabudu.
Na Paulo anakamilisha picha ya madhabahu kwa maneno ambayo yanastahili kuandikwa ndani ya moyo: "Basi, ndugu zangu, nawasihi, kwa huruma zake Mungu, mtoe miili yenu iwe dhabihu iliyo hai, takatifu, ya kumpendeza Mungu, ndiyo kuabudu kwenu kwa akili" (Warumi 12:1). Angalia maneno "miili yenu." Sio hisia zenu, sio mawazo yenu matakatifu tu, bali miili, yenye mikono inayofanya kazi, midomo inayosema, nyayo zinazotembea. Angalia pia neno "iliyo hai." Dhabihu za Agano la Kale ziliuawa; hii inaendelea kuishi, kumaanisha kwamba ibada haina mwisho wa dakika sitini.
Ibada haikufutwa pale Kristo alipofa; ilihamishwa.
Uzi unaopita katika Biblia yote
Uzi wa madhabahu unaanza mapema sana. Kaini na Abeli walileta matoleo yao mbele za Mungu, na tofauti kati yao haikuwa kiwango cha bidii bali hali ya moyo na imani, kama Waebrania 11 inavyoeleza. Baada ya hapo, Mwanzo inatuambia kwamba siku za Enoshi watu walianza kuliitia jina la Bwana. Noa anatoka safinani na jambo la kwanza analolifanya si kujenga nyumba, ni kujenga madhabahu. Ibrahimu anatembea katika nchi ya ahadi akiacha madhabahu kama nyayo nyuma yake, na anapoenda mlimani Moria anatumia neno hili wazi: tunakwenda kuabudu. Ibada yake ilikuwa na ladha ya kupoteza kitu ambacho alikipenda sana. Hapo tunaanza kuona kwamba ibada ya kweli haiwi rahisi kila mara; mara nyingine inagusa kile tunachoshikilia zaidi.
Kutoka kwa familia, uzi unaenda kwa taifa. Mungu anawatoa Israeli Misri, na sababu anayoitoa mara kwa mara kwa Farao ni kwamba watu wake waende wamtumikie, wamwabudu. Uhuru wao ulikuwa na lengo: ibada. Kisha nusu ya kitabu cha Kutoka inatumika kuelezea hema, sanduku, madhabahu, mavazi ya kuhani na sadaka. Mungu alichukua muda mrefu kufundisha taifa lake jinsi ya kumkaribia, kwa sababu kumkaribia Mungu mtakatifu si jambo dogo. Lakini manabii wanakuja na kuonyesha hatari iliyojificha ndani ya mfumo huo: watu wanaweza kuwa makini kabisa katika taratibu na wakati huo huo kuwa wakatili kwa wajane na wanyonge. Samweli alikuwa wa kwanza kuliweka wazi, kwamba kutii ni bora kuliko dhabihu, na Amosi, Isaya na Mika waliendeleza kelele hiyo: Mungu alichoka na sadaka za mikono inayomwaga damu ya wasio na hatia.
Katika Agano Jipya, uzi huu unakutana na mtu. Yesu anakuja hekaluni na kusema kwamba yeye mwenyewe ni hekalu, na kwamba hekalu hili likibomolewa litasimamishwa katika siku tatu. Pazia linapopasuka pale msalabani, ujumbe ni wazi: njia ya kuingia mbele za Mungu haifungwi tena. Kwa hiyo Waebrania inatuonyesha kile kinachobaki kwa watu waliokombolewa kwa damu ya Mwana: "Basi, kwa yeye, tumpeleke Mungu dhabihu ya kusifu daima, yaani, tunda la midomo iliyokiri jina lake" (Waebrania 13:15). Maneno "kwa yeye" ni muhimu zaidi kuliko tunavyofikiri. Hatufikii Mungu kwa ubora wa nyimbo zetu wala kwa usafi wa maisha yetu, bali kwa Kristo. Na dhabihu yetu si mnyama; ni midomo inayokiri jina lake, pamoja na matendo mema na ukarimu ambao mstari unaofuata unauita dhabihu zinazompendeza Mungu.
Mwisho wa Biblia unafungua pazia la mbinguni, na kile tunachoona huko si mkutano wa kujadili bali ni ibada. Wazee ishirini na wanne wanaanguka mbele za kiti cha enzi na kusema: "Umestahili wewe, Bwana wetu na Mungu wetu, kuupokea utukufu na heshima na uweza; kwa kuwa wewe uliviumba vitu vyote, na kwa sababu ya mapenzi yako vilikuwa, na vikaumbwa" (Ufunuo 4:11). Neno kuu ni "umestahili." Ibada haianzii na mahitaji yetu; inaanzia na thamani yake. Na katika Ufunuo 5, wimbo unaongezeka: Mwana-Kondoo aliyechinjwa anastahili pia, kwa sababu aliwanunua watu kutoka kila kabila na lugha. Madhabahu ya Abeli, madhabahu ya Ibrahimu, hema la Musa, hekalu la Sulemani, msalaba wa Golgotha na kiti cha enzi cha mbinguni: yote ni sehemu za uzi mmoja mrefu, na uzi huo unaishia kwa watu wanaoinama kwa furaha mbele ya Mwana-Kondoo.
Kutokuelewana kwa kawaida
Kwanza, kwamba kuabudu ni muziki. Katika mazungumzo ya kawaida tunasema "ibada ilikuwa tamu leo," tukimaanisha nyimbo. Nyimbo ni sehemu nzuri na ya kibiblia ya kuabudu; Zaburi 100:2 inasema wazi "njoni mbele zake kwa kuimba." Lakini ukiangalia mistari yote ya msingi, hakuna mahali kuabudu kunapofafanuliwa kama muziki. Yesu anasema roho na kweli. Paulo anasema miili. Waebrania inasema midomo inayokiri na matendo ya ukarimu. Tukichanganya ibada na muziki, tunaishia kupima ukaribu wetu na Mungu kwa kipimo cha hisia zilizochochewa na sauti nzuri, na tunaweza kuwa watu wanaolia kwa wimbo lakini hawabadiliki kwa Neno. Muziki ni gari; ibada ni safari.
Pili, kwamba ibada ni kitu tunachokipa Mungu kwanza, naye akilipa baadaye. Hii ni dini ya kubadilishana, na iko kila mahali. Paulo anaondoa wazo hili kwa maneno matatu: "kwa huruma zake Mungu" (Warumi 12:1). Dhabihu zetu si malipo ya kumshawishi Mungu kutenda; ni jibu kwa rehema aliyokwisha itoa. Sura kumi na moja za Warumi zinaelezea neema, na baadaye ndipo madhabahu inasimamishwa. Tukibadilisha mpangilio huu, ibada inakuwa mzigo wa kutafuta kibali ambacho tunacho tayari katika Kristo. Kuabudu hakununui upendo wa Mungu; kunaukubali.
Tatu, kwamba mahali au mtindo ni jambo la muhimu kuliko yote. Hili ndilo swali ambalo mwanamke wa Samaria aliuliza, na Yesu hakulijibu kama alilitarajia. Kuna makanisa yanayoshindana juu ya vyombo, lugha, saa, mavazi na mpangilio wa huduma, kana kwamba Mungu amefungwa na mambo hayo. Yohana 4:23 inaweka msisitizo kwa waabuduo, sio kwa jengo. Hii haimaanishi mkutano wa kanisa hauna thamani; Waebrania inatuonya tusiache kukutana. Inamaanisha kwamba unaweza kuwa katika kanisa lenye mpangilio mzuri kabisa na bado kuwa mbali, au kuwa katika kibanda cha udongo na kuwa karibu na kiti cha enzi.
Nne, kwamba Mungu anatafuta ibada kwa sababu anaihitaji. Watu wengi wanasikia amri ya kwanza, "Usiwe na miungu mingine ila mimi" (Kutoka 20:3), na wanahisi wivu wa mtu asiyejiamini. Lakini Ufunuo 4:11 inaeleza msingi wa kweli: "Umestahili wewe." Mungu hahitaji sifa zetu ili kuwa mkamilifu; yeye ni mkamilifu tayari. Anatutaka tumwabudu kwa sababu kuinama mbele ya kile kilicho cha thamani kuliko vyote ndiyo afya ya nafsi ya mwanadamu. Tunakuwa kama kile tunachokiabudu. Mungu anatuita kwake kwa sababu hakuna kingine kinachoweza kutushika tukiwa salama.
Kuishi kwayo leo
Mtazamo wa madhabahu inayotembea unabadilisha mambo yanayoonekana ya kawaida. Fikiria mwalimu anayeingia darasani Jumatatu asubuhi akiwa amechoka, akiwa na watoto hamsini na watoro wengi. Anaamua kuandika vizuri kwenye ubao, kumsikiliza mtoto mmoja aliyekwama, na kutoweka kinyongo kwa mzazi aliyemdharau. Hakuna wimbo, hakuna gitaa, lakini mwili huo umetolewa, na Warumi 12:1 inauita hiyo "kuabudu kwenu kwa akili." Ibada ya namna hii haina mashangilizi, lakini mbinguni haina utata.
Fikiria pesa. Hakuna mahali pengine ambapo ibada yetu halisi inaonekana wazi kama katika namna tunavyoshika pesa. Yesu alisema huwezi kuwatumikia mabwana wawili, na alimtaja Mali kwa jina kama bwana mshindani. Kwa hiyo kuandika sadaka, kusaidia jamaa bila kutangaza, kulipa wafanyakazi haki yao kwa wakati, kukataa rushwa ambayo ingeharakisha jambo lako: hizi zote ni matendo ya ibada. Waebrania 13:15 inafuatwa na mstari unaosema wazi kwamba kutenda mema na kushirikiana ndizo dhabihu zinazompendeza Mungu, kwa hiyo mkoba wako ni chombo cha ibada kama midomo yako.
Fikiria asubuhi za kawaida nyumbani. Mama anayemnyonyesha mtoto saa nane za usiku, baba anayeomba na watoto kabla ya kulala hata akiwa anasinzia, kijana anayekataa kufungua picha chafu kwenye simu yake akiwa peke yake chumbani: zote hizi ni dhabihu zilizo hai. Ibada inapofika hapa, inaacha kuwa onyesho. Hakuna mtu anayeshuhudia, na ndiyo sababu ni safi.
Fikiria pia ibada katika maumivu. Ayubu alipopoteza kila kitu, Maandiko yanasema alianguka chini na kuabudu. Hiyo ni kuabudu bila majibu. Unaposimama kaburini, au ukisubiri matokeo ya hospitali, au ukiomba kwa miaka mingi bila mabadiliko, uwezo wa kusema "Bwana unastahili" ndipo ibada inapata uzito wake halisi. Zaburi 95:6 inatuita tupige magoti mbele za Bwana aliyetuumba, na mara nyingine magoti hayo yanapigwa kwa machozi, sio kwa shangwe.
Na mwisho, ibada ya pamoja. Kwa sababu dhabihu yetu ni miili yetu, kuwa na watu wa Mungu ni jambo la vitendo: kufika kwa wakati, kuimba hata usipokuwa na sauti nzuri, kusikiliza mahubiri kwa moyo wa kujifunza, kuombea mtu uliyegombana naye, kuwakaribisha wageni. Mungu anatafuta waabuduo, hatafuti wasikilizaji. Mkutano wa Jumapili ndiyo madhabahu ya pamoja ambapo madhabahu zote ndogo za wiki zinaungana kuwa moto mmoja.
Kioo
Sasa niulize kwa upole: ni kitu gani umekiinamia wiki hii? Usijibu kwa majibu ya dini, jibu kwa kalenda yako. Kile unachokipa saa zako za kwanza na nguvu zako bora, kile unachokiwaza unapolala na unapoamka, kile unachoogopa kukipoteza zaidi: hicho kinapokea ibada yako, hata ikiwa hukuwahi kuinua mikono kwa ajili yake.
Kwa wengine ni kazi. Umeiweka kazi mahali pa Mungu kwa sababu kazi inakupa jina, heshima na uhakika. Kwa wengine ni mtoto au mwenzi, na mapenzi hayo mazuri yamekua mpaka yakawa mzigo unaoshinda uwezo wa mwanadamu kuubeba. Kwa wengine ni mwili, kioo, namba za mizani au mitandao ya kijamii inayohesabu thamani yako kwa idadi ya wanaokubali. Kwa wengine ni upweke, na umeanza kuabudu wazo kwamba ungekuwa na mwenzi, kila kitu kingekuwa sawa.
Sitaki kukuaibisha. Nataka kukuonyesha kwamba vitu hivi vyote vinachukua dhabihu nyingi na havitoi uzima. Mali inahitaji usingizi wako. Heshima inahitaji ukweli wako. Mwili unahitaji amani yako. Na mwisho wa siku, baada ya kumwaga damu nyingi kwenye madhabahu hizo, bado unaamka na moyo mtupu.
Habari njema ni kwamba Baba anawatafuta waabuduo, sio waliofanikiwa (Yohana 4:23). Hiyo inamaanisha wewe uliyechoka unaingia katika kundi analolitafuta. Hiyo inamaanisha kwamba hupaswi kujisafisha kwanza kabla ya kuinama; Kristo amekwisha kuwa dhabihu yako, na kwa yeye midomo yako inakaribishwa (Waebrania 13:15).
Kwa hiyo leo, kabla ya kuanza kurekebisha mambo mengi, jaribu jambo moja: pumzika mahali ulipo na sema kwa sauti ndogo, "Bwana, wewe unastahili." Kisha chagua kitendo kimoja cha mwili wako kiwe dhabihu leo: simu moja ya msamaha, pesa unazotoa, dakika kumi za kumsikiliza mtu uliyemkimbia. Ibada inapoanzia hapo, hutabaki pale ulipo.
Imeelezwa kwa watoto
Watoto wanaelewa kuabudu haraka kuliko tunavyofikiri, kwa sababu wanajua kupenda kitu kwa moyo wote. Njia rahisi ya kuanza ni kuwauliza: unapopenda mtu sana, unafanya nini? Unamwambia maneno mazuri, unataka kuwa karibu naye, unampa kitu chako. Ndiyo maana kuabudu ni kumwambia Mungu kwamba yeye ni mkuu na mzuri kuliko kila kitu, na kuonyesha hivyo kwa yale tunayofanya, sio kwa maneno tu. Tunaweza kuwaeleza kwamba kuabudu ni kama kumpa Mungu zawadi, na zawadi anayoipenda zaidi ni sisi wenyewe: mikono yetu inayosaidia, midomo yetu inayosema ukweli, na mioyo yetu inayomwamini.
Kwa watoto wadogo, mifano ya kugusika inafaa zaidi: kuinama, kupiga magoti, kuimba wimbo mdogo, kuchora kile wanachomshukuru Mungu kwacho. Kwa wakubwa kidogo, hadithi ya mwanamke kisimani katika Yohana 4 inafaa sana, kwa sababu inaonyesha kwamba Mungu anatafuta watu, hatafuti majengo. Na kwa vijana, swali la nani au nini kinapokea ibada yao, kwa mfano kupendwa na wenzao au kuonekana kwenye mitandao, linaweza kuwa mazungumzo ya kweli na yenye kina.
Kwenye Faith.network tunaandaa maelezo maalum kwa rika tofauti: kwa watoto wadogo wa miaka mitatu hadi sita, kwa wa shule ya msingi wa miaka saba hadi kumi na miwili, na kwa vijana wa miaka kumi na miwili na kuendelea. Kila rika linahitaji lugha yake, mifano yake na maswali yake, kwa hiyo tumia maelezo hayo pamoja na familia yako, na usiogope kuwaacha watoto waulize maswali magumu. Mara nyingi maswali yao hutufundisha sisi wazazi kuabudu kwa unyofu zaidi.
Maswali yanayoulizwa mara kwa mara
Kuabudu ni nini kwa maneno rahisi?
Kuabudu ni kuinama mbele ya Mungu na kumpa thamani anayostahili, kwa maneno, kwa moyo na kwa maisha yote. Maneno ya Kiebrania na Kiyunani yaliyotumika katika Biblia yanamaanisha kusujudu, kuinama na kutumikia. Kwa hiyo kuabudu si hisia peke yake, ni jibu kamili la kiumbe mbele ya Muumba wake, kama Zaburi 95:6 inavyoonyesha tunapoitwa tupige magoti mbele za Bwana aliyetuumba. Katika Agano Jipya, jibu hilo linapewa jina jipya: miili yetu inatolewa kuwa dhabihu iliyo hai, yenye kumpendeza Mungu.
Kuna tofauti gani kati ya kuabudu na kusifu?
Kusifu ni kutangaza mambo mazuri Mungu aliyotenda na aliyo nayo; mara nyingi kuna sauti, nyimbo na shangwe ndani yake, kama tunavyoona katika Zaburi 100:2 tunapoitwa kuja mbele zake kwa kuimba. Kuabudu ni pana zaidi; kunahusu mwelekeo wa maisha yako yote na kukubali kwamba Mungu ni Bwana wa kila kitu kilicho chako. Unaweza kusifu kwa dakika chache, lakini kuabudu kunaendelea unapokuwa kazini, nyumbani au hospitalini. Kusifu ni sauti ya ibada; kuabudu ni maisha ya ibada.
Maana ya kuabudu katika roho na kweli ni nini?
Katika Yohana 4:23, Yesu anasema waabuduo halisi watamwabudu Baba katika roho na kweli. "Katika roho" inamaanisha ibada inayotoka ndani, ikiwezeshwa na Roho Mtakatifu, sio taratibu za nje peke yake. "Katika kweli" inamaanisha ibada inayoelekezwa kwa Mungu kama alivyojifunua katika Maandiko na katika Kristo, sio kwa Mungu tunayemtengeneza kwa mawazo yetu. Vitu hivi viwili vinahitajiana: roho bila kweli inakuwa hisia zisizo na mwelekeo, na kweli bila roho inakuwa maarifa yaliyokauka.
Ni lazima niende kanisani ili kuabudu?
Kuabudu hakufungwi mahali, kama Yesu alivyoeleza kando ya kisima, kwa hiyo unaweza kumwabudu Mungu shambani, barabarani au kitandani ukiwa mgonjwa. Lakini Maandiko hayaacha ibada iwe jambo la mtu mmoja peke yake. Waebrania inatuonya tusiache kukutana pamoja, na Ufunuo inatuonyesha ibada ya mbinguni kama kundi kubwa linaloimba pamoja. Mkutano wa kanisa unatupa kile tusichoweza kujipa wenyewe: Neno linalohubiriwa, sakramenti, maombi ya pamoja na ndugu wanaotushika tunapokuwa wadhaifu. Ibada ya pekee na ibada ya pamoja hazishindani; zinakamilishana.
Kwa nini Mungu anataka kuabudiwa? Si ubinafsi?
Swali hili ni la kawaida na lina heshima yake. Jibu la Biblia ni kwamba Mungu hahitaji sifa zetu ili kuwa kamili; wazee wa mbinguni wanasema "Umestahili wewe" katika Ufunuo 4:11 kwa sababu thamani yake ni ya kweli kabla sisi tuseme neno. Mungu anatuita tumwabudu kwa sababu tunakuwa kama kile tunachokiinamia. Tukiabudu pesa tunakuwa wachoyo; tukiabudu Mungu wa upendo tunakuwa wenye upendo. Kwa hiyo wito wa kuabudu si ubinafsi wa Mungu, ni ukarimu wake unaotuelekeza mahali pekee tunapoweza kuwa salama.
Je, muziki ni sehemu ya lazima ya ibada?
Muziki ni zawadi kubwa na ni sehemu ya kibiblia ya kuabudu; Zaburi 100:2 inatuita kuja mbele zake kwa kuimba, na Kolosai inatuambia tuimbe zaburi, nyimbo na tenzi za rohoni. Lakini muziki si kipimo cha ibada. Mtu anayeshindwa kuimba kwa sababu ya sauti, lugha au huzuni bado anaweza kumwabudu Mungu kwa ukamilifu. Warumi 12:1 inaelezea ibada ya kweli kama kutoa miili yetu kuwa dhabihu iliyo hai, jambo linalotokea katika kazi, ukarimu na utii. Muziki unasaidia moyo kuelekea, lakini hauchukui nafasi ya moyo huo.
Ninawezaje kuabudu ninapokuwa mnyonge au mwenye huzuni?
Biblia haikutaki uje mbele za Mungu ukiwa umejifanya mwenye furaha. Zaburi nyingi ni vilio vya watu waliokuwa katikati ya giza, na bado zinaitwa ibada. Ayubu aliabudu alipopoteza kila kitu, na Yesu mwenyewe aliomba kwa machozi. Unapokuwa mnyonge, anza na kweli chache zinazosimama bila msaada wa hisia zako: Mungu ni mwema, Kristo amekufa kwa ajili yako, hajakuacha. Sema maneno hayo hata yakiwa magumu, pumua, pokea maandiko kutoka kwa wengine. Ibada katika huzuni ni dhabihu ya kweli, ndiyo Waebrania 13:15 inaiita dhabihu ya kusifu.
Je, ni makosa kuabudu malaika, watakatifu au Maria?
Maandiko yanaweka mstari wa wazi hapa. "Usiwe na miungu mingine ila mimi" (Kutoka 20:3) inahusu nafasi ya Mungu katika ibada yetu, na katika Ufunuo mtume Yohana anapoanguka ili amsujudie malaika, malaika anamkataza na kumwambia amsujudie Mungu. Tunaweza kuheshimu wale waliotuonyesha imani na kumshukuru Mungu kwa maisha yao, lakini ibada, maombi ya kuomba msaada na kuinama kwa moyo ni kwa Mungu peke yake, kwa njia ya Yesu Kristo ambaye ni mpatanishi mmoja kati ya Mungu na wanadamu.
Ni ibada gani Mungu anaikataa?
Yesu alikaririri maneno ya Isaya kuhusu watu wanaomheshimu Mungu kwa midomo wakati mioyo yao iko mbali, na akasema wanamwabudu bure kwa kufundisha maagizo ya wanadamu. Manabii waliongeza ukweli mwingine mkali: Mungu huchoka na sikukuu na sadaka za watu wanaowakandamiza wanyonge. Kwa hiyo ibada inayokataliwa ni ile ya nje peke yake, iliyotenganishwa na toba, haki na upendo. Mungu hakatai ibada ya mtu dhaifu anayejitahidi kwa unyofu; anakataa ibada ya mtu anayetumia dini kama pazia la kuficha moyo usiobadilika.
Je, kazi yangu ya kila siku inaweza kuwa ibada?
Ndiyo, na hapa ndipo Warumi 12:1 inatuachia jambo kubwa. Paulo anasema tutoe miili yetu, na mwili wako ndio unakwenda kazini kila siku. Kwa hiyo ushonaji, ualimu, ukulima, uuzaji, uuguzi na kulea watoto vinaweza kuwa madhabahu ya kweli ikiwa unafanya kwa uaminifu, kwa haki na kwa jina la Kristo. Kolosai inatuambia tufanye kila kitu kwa moyo wote kama kwa Bwana, sio kwa wanadamu. Haimaanishi kazi inachukua nafasi ya maombi au mkutano wa kanisa; inamaanisha ibada yako haivunjiki unapovaa nguo za kazi.
Nifanye nini kama sijisikii kitu ninapoabudu?
Kwanza, pumzika: hisia hazitoshi kuwa kipimo cha ukaribu wako na Mungu. Waaminifu wengi katika Maandiko walimtumikia Mungu katika ukavu wa moyo. Pili, endelea kufanya kile kinachofaa hata bila hisia; soma Maandiko, imba, piga magoti kama Zaburi 95:6 inavyosema, hudhuria mkutano. Mwili unapoinama, moyo mara nyingi unafuata baadaye. Tatu, chunguza vizuizi: dhambi isiyotubiwa, uchovu wa mwili, chuki ya zamani, ratiba iliyojaa kiasi cha kuzima nafsi. Mungu ni mvumilivu, na neema yake haitegemei ubora wa hisia zako leo.
Je, mavazi, kupiga magoti na kuinua mikono yana umuhimu?
Mwili ni sehemu ya ibada, kwa hiyo matendo haya hayana ubaya; Maandiko yanaonyesha watu wakipiga magoti, wakiinama, wakiinua mikono na wakicheza mbele za Bwana. Hatari ipo pande mbili: kudharau mwili kana kwamba ibada ni ya akili peke yake, au kufanya matendo hayo kuwa onyesho la kupimana utakatifu. Yohana 4:23 inaweka mkazo kwa roho na kweli, kwa hiyo mkao wa nje unapaswa kuonyesha hali ya ndani, sio kuificha. Chagua kile kinachosaidia moyo wako kuelekea kwa Mungu kwa unyofu, na usihukumu ndugu anayechagua tofauti.
Kwa kuhitimisha
Tulianza na madhabahu, na tunaishia pale pale. Kutoka kwa Abeli aliyeleta matoleo yake, hadi Ibrahimu aliyepanda Moria, hadi hema lililojengwa jangwani, hadi msalaba uliopasua pazia, hadi kiti cha enzi ambapo wazee wanasema "Umestahili wewe," Biblia inasimulia hadithi moja ya Mungu anayewatafuta watu wa kumwabudu. Na kile kinachoshtua ni mahali ambapo madhabahu imesimama leo: sio hekaluni, bali katika mwili wako ulio hai, uliopatanishwa kwa damu ya Kristo na uliokaribishwa kwa huruma zake Mungu.
Kwa hiyo ibada haihitaji ukumbi mkubwa. Inahitaji moyo unaokubali kwamba Mungu ni wa thamani kuliko vyote, na mwili ulio tayari kuonyesha hilo kwa namna inayogharimu kitu. Ukitaka kuendelea, kaa na Zaburi 95 na Zaburi 100 kwa wiki moja, kisha soma Yohana 4 na Warumi 12 taratibu, na mwisho fungua Ufunuo 4 na 5 ili kuona mwisho wa safari yetu. Kisha uliza swali moja kila siku: leo, dhabihu yangu ni nini? Jibu lako litakuwa ibada yako.
JL Group
Philippines
Nigeria
Zimbabwe
India
Zambia
South Africa
Malawi
Kenya
Indonesia
DR Congo
Ghana
Nepal
Cameroon
Mozambique
Benin
