Mga taga-Efeso 2

Ang Teksto

Nagsisimula si Pablo sa isang salitang hindi kaaya-aya: "kayo ay mga patay sa inyong mga pagkakasala at mga kasalanan." Hindi mahina, hindi may sakit, hindi nangangailangan lamang ng kaunting pagbabago. Patay. Pagkatapos ay pumapasok ang pinakamahalagang "Ngunit" sa buong sulat: "Ngunit sagana ang Diyos sa habag dahil sa kaniyang dakilang pagmamahal." Sa pangalawang kalahati ng kabanata, ang parehong kuwento ay isinalarawan sa larangan ng kasaysayan: ang mga Gentil na malayo, walang tipan, walang pag-asa, ay dinala malapit sa dugo ni Cristo, at ang pader na naghahati sa Judio at Gentil ay ibinagsak. Dalawang bahagi, isang tema: ang mga patay ay binuhay, at ang mga hiwalay ay pinagsama.

Ang Ubod

Ang teolohikal na sentro ay simple at nakababahala: walang naiambag ang tao sa kaniyang sariling pagkabuhay. Ang bangkay ay hindi nagpapasya. Kaya nang isulat ni Pablo na "sa biyaya kayo ay naligtas sa pamamagitan ng pananampalataya," hindi siya nagbibigay ng dahilan para sa pagmamalaki kundi tinatanggal ito nang tuluyan: "walang sinuman ang maaaring magmalaki." Ang kaligtasan ay hindi isang transaksyon kung saan tayo ang nagbibigay ng deposito at ang Diyos ang nagbabayad ng balanse. Ito ay muling paglikha. Kaya nga ginagamit ni Pablo ang salitang "nilikha": "tayo ay ginawa ng Diyos, nilikha kay Cristo Jesus." Ang parehong Diyos na nagsabi ng "Magkaroon ng liwanag" ay nagsasabi ngayon ng liwanag sa isang patay na kalooban. At ang mga mabubuting gawa? Hindi sila ang daan patungo sa buhay; sila ang landas na tinahak ng isang buhay na tao.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang buong kuwento ng Kasulatan ay nakatipon sa dalawang salita sa talatang 13: "ngunit ngayon." Mula pa sa pangako kay Abraham, ang plano ng Diyos ay hindi lamang isang bansa kundi isang sambahayan na kinabibilangan ng lahat ng lahi. Ngunit sa loob ng maraming siglo, may pader: ang pagtutuli, ang mga alituntunin, ang literal na pader sa templo sa Jerusalem na naghahati sa patyo ng mga Gentil mula sa banal na lugar. Sinasabi ni Pablo na ang pader na iyon ay wala nang bisa, hindi dahil binalewala ito ng Diyos kundi dahil "sa pamamagitan ng kaniyang laman sinira niya ang pader." Ang katawan ni Cristo ang naging punto kung saan tumama ang lahat ng poot at namatay ito. Hindi natin nilalapitan ang Diyos sa pamamagitan ng ating relihiyosong pagsisikap; si Cristo mismo ang naging tulay, at higit pa: siya ang "batong panulukan" ng bagong templo na binubuo ng mga tao.

Ang Salamin

May bahagi sa loob natin na tumututol sa talatang 1. Gusto nating isipin na tayo ay mabuting tao na kailangan lamang ng kaunting tulong. Kaya nagtatala tayo: dumadalo ako sa simbahan, tapat ako sa aking asawa, hindi ako nagnanakaw sa trabaho, marami akong pinaglilingkuran. Lahat ng ito ay mabuti, ngunit kapag ginagamit natin ito bilang katibayan ng ating halaga sa harap ng Diyos, ginagawa nating utang ang biyaya. At may pangalawang salamin dito, mas masakit pa: ang pader. Mayroon bang tao sa inyong simbahan, o sa inyong pamilya, na tahimik mong ipinapalagay na mas mababa ang antas sa harap ng Diyos? Ang mahirap, ang hindi nakapag-aral, ang may nakaraang kahiya-hiya, ang taga-ibang lahi? Sinasabi ni Pablo na ang pader na iyon ay pinatay na sa krus. Kung binabuhay ninyo pa ito, kayo ang nagtatayo ng bagay na ibinagsak ni Cristo.

Ngayon, isulat sa isang papel ang pangalan ng isang taong hindi mo tinatanggap nang buo sa iyong sambahayan ng pananampalataya, at manalangin para sa kaniya bilang "kapwa mamamayan."

Ang Detalye

Sa talatang 6 ay may sasabihing halos hindi kapani-paniwala: "magkakasama tayong pinaupo ni Cristo Jesus sa kalangitan." Nakaupo. Hindi nakatayo pa sa pila, hindi umaasa pa. Sa mundo ng unang siglo, ang pag-upo ay tanda ng katapusan ng trabaho at ng ligtas na katayuan; ang mga alipin ay nakatayo, ang mga anak ay nakaupo. At tandaan: sa buong Efeso 2, sinasabi ni Pablo na ito ay nangyayari sa loob ni Cristo. Kaya hindi ito paglalarawan ng ating damdamin sa umaga. Ito ay paglalarawan ng ating posisyon sa loob ng isang Tao na tunay na nakaupo sa kanan ng Ama. Ang inyong ligtas na kinalalagyan ay hindi nakabatay sa lakas ng inyong pananalig, kundi kung nasaan siya.

Ang Tanong

Kung "binuwag niya ang mga batas ng kautusan at mga alituntunin," ano ang kahulugan ng Kautusan para sa atin ngayon? Ito ang tanong na hindi maaaring dumaan nang basta-basta. Hindi sinasabi ni Pablo na masama ang Kautusan o walang saysay ang ibinigay ng Diyos sa Sinai. Ang sinasabi niya ay may isang tungkulin nito na natapos na: ang tungkulin nitong maging hangganan sa pagitan ng bayan ng Diyos at ng ibang bansa. Ngunit paano natin malalaman kung alin ang pader at alin ang gabay? Doon nagsisimula ang mabigat na trabaho ng pagbabasa ng Kasulatan nang buong-buo. At hindi lahat ng linya ay malinaw sa ating panahon. Nananatiling misteryo kung bakit nagpahintulot ang Diyos ng ilang siglo ng paghihiwalay bago dumating ang "ngayon."

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Nangungusap si Pablo sa talatang 17 na "dumating si Jesus at nagpahayag ng kapayapaan sa inyo na mga nasa malayo at kapayapaan sa mga nasa malapit." Ito ay halos tuwirang hango sa Isaias 57, kung saan ipinangako ng Diyos ang kapayapaan sa malayo at sa malapit. Ipinapakita nito na hindi kathang-isip ni Pablo ang pagtanggap sa mga Gentil; matagal nang isinulat ito ng mga propeta. At ang larawan ng templo sa talatang 21 ay may kakaibang kaugnayan sa Juan 2, kung saan tinukoy ni Jesus ang kaniyang sariling katawan bilang templo. Ang bato na itinakwil ay naging panulukan, at ang mga buhay na bato ay nakadikit sa kaniya.

Pagninilay

Saan sa aking buhay pa rin ako naghahanap ng katibayan na karapat-dapat ako sa harap ng Diyos, kahit alam kong "kaloob ito ng Diyos"?

Kung ang aking simbahan ay isang gusali na "nagkakaugnay-ugnay" kay Cristo, sino ang tila hindi ko pinapayagang tumabi sa akin sa pundasyon?