Mga Taga-Galacia 4

Ang Teksto

Ipinapaliwanag ni Pablo na bago dumating si Cristo, ang tao ay katulad ng isang tagapagmana na bata pa: legal na may-ari ng lahat, ngunit sa praktika'y walang pinagkaiba sa alipin, nasa ilalim ng mga tagapangalaga. Nang dumating ang takdang panahon, ipinadala ng Diyos ang kaniyang Anak upang tubusin tayo at gawin tayong mga anak, at ipinadala ang Espiritu na tumatawag ng "Abba, Ama." Pagkatapos, may halong pagkabalisa at pag-ibig, tinatanong ni Pablo ang mga Galacia kung bakit gustong bumalik sa pagkaalipin, at ginagamit ang kuwento ni Hagar at Sara upang ipakita kung sino ang tunay na anak ng pangako.

Ang Ubod

May dalawang salita na nagpapaikot sa buong kabanata: alipin at anak. Hindi ito tungkol sa kung gaano ka kabuti; tungkol ito sa kung ano ang katayuan mo sa sambahayan ng Diyos. Ang pagtubos ay hindi lamang pagpapatawad ng utang, ito ay pag-angkin: "upang matanggap natin ang pagkukupkop bilang mga anak." At ang katibayan nito ay hindi isang sertipiko kundi isang Espiritu sa loob ng dibdib, na tumatawag sa Diyos na Ama. Ibig sabihin, ang kaligtasan ay may temperatura. Hindi ito malamig na transaksyon. Ang Diyos ay hindi kontento na magkaroon ng masunuring mga tauhan; gusto niya ng mga anak sa hapag, mga tagapagmana. Iyon ang pinakamapanganib na alok sa buong kabanata, dahil mas madaling maging alipin kaysa anak.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pariralang "nang dumating ang takdang panahon" ay hindi palamuti. Ang buong kasaysayan ng Israel ay isang mahabang paghihintay ng pagtanda: ang pangako sa kay Abraham, ang kautusan sa Sinai na nag-iingat na tulad ng isang tagapangalaga, ang mga propeta na nangungulila sa isang bagong tipan. Sa Galacia 4, sinasabi ni Pablo: natapos ang panahon ng pag-aalaga, dumating ang Anak. At tingnan kung paano niya inilarawan si Jesus: "ipinanganak ng isang babae, ipinanganak sa ilalim ng kautusan." Pumasok siya sa loob ng ating hawla upang buksan ito mula sa loob. Ang linya mula kay Isaac, ang anak ng pangako at hindi ng pagpaplano ng laman, ay dumadaloy patungo sa Isang ito, at mula sa kaniya patungo sa atin.

Ang Salamin

Tanungin mo ang sarili mo nang tapat: alin sa dalawang tinig ang pamilyar sa iyo kapag umuupo kang manalangin? Ang tinig na nagsasabing "anak ako," o ang tinig na tumatimbang kung sapat ba ang nagawa mo ngayong linggo? Ang mga Galacia ay hindi tumalikod sa Diyos; naging mas maingat lamang sila. Sinusukat na nila ang mga araw at buwan at taon, dahil ang isang listahan ay nagbibigay ng seguridad na hindi kayang ibigay ng pagtitiwala. Kilala natin ito. Ang tahimik na pagmamalaki sa hindi pagliban sa pagsamba. Ang panloob na accounting ng kabutihan sa trabaho, sa pamilya, sa pera. Ang lihim na kaginhawaan ng malinaw na tuntunin, dahil ang isang Ama na tumitingin sa iyo nang may pag-ibig ay mas nakakabahala kaysa isang amo na may checklist. Ang tanong ni Pablo ay hindi mabait: "Gusto niyo bang maging mga alipin muli?"

Ang Pangunahing Tauhan

Kakaiba si Pablo sa kabanatang ito. Nagagalit siya, ngunit hindi siya nagtatago sa likod ng doktrina. "Natatakot ako para sa inyo," sabi niya, at pagkatapos ay inaalala niya ang unang pagkikita nila, noong may sakit siya at maaaring naging kahiya-hiya ang kaniyang katawan, at tinanggap pa rin siya nila na parang anghel. Naaalala niya ang kanilang lumipas na kagalakan at nasasaktan sa nawalang bagay. Pagkatapos ay ginagamit niya ang isang imahen na bihirang gamitin ng mga lalaki tungkol sa sarili: "ako ay nagdaranas muli ng sakit tulad ng babaing nanganganak para sa inyo hanggang si Cristo ay mabuo sa inyo." Ang taong lumaban nang matigas para sa katotohanan ay tumatangis din na tulad ng ina. Doon makikita natin kung anong hugis ang pastoral na pag-ibig: hindi mahinahon, ngunit hindi rin manipulatibo.

Ang Ugnayan ng Kasulatan

Ang tinutukoy ni Pablo sa Genesis ay nakakagulat na matalas. Sa kuwento ni Abraham, si Ismael ang produkto ng pagkukusa ng tao, si Isaac ang produkto ng pangako, at ang utos na palayasin ang alipin at kaniyang anak ay sinipi ni Pablo bilang hatol sa relihiyon ng sariling pagsisikap. Ang paikot niyang ginawa: ang Sinai, ang bundok ng kautusan, ay ipinantay niya kay Hagar. Iyon ay dapat na nakabasag sa mga tainga ng kaniyang mga kalaban. At kung nakita mo na ang pananalitang "Abba" sa Roma 8, kung saan ang parehong Espiritu ang nagpapatotoo na tayo'y mga anak at samakatuwid mga tagapagmana, malinaw na hindi ito paglihis ni Pablo dito kundi ang sentro ng kaniyang ebanghelyo.

Ang Detalye

Pansinin kung sino ang tumatawag sa talata 6. Hindi tayo. "Ipinadala ng Diyos ang Espiritu ng kaniyang Anak sa ating mga puso, ang Espiritu na tumatawag ng, 'Abba, Ama.'" Ang sigaw na "Abba," ang pang-araw-araw na salitang Aramaiko para sa ama sa loob ng tahanan, ay hindi nagmumula sa ating kumpiyansa. Nagmumula ito sa Espiritu na naglagay ng tinig ng Anak sa loob ng ating dibdib. Ibig sabihin: sa mga umaga kung kailan hindi ka nakakaramdam ng anak, may nananalangin pa rin sa loob mo na hindi ka. Hindi nakasalalay ang iyong pagkaanak sa lakas ng iyong damdamin ngayong araw, kundi sa katotohanan na ipinadala ng Diyos ang Espiritu na hindi tumitigil sa pagtawag.

Pagninilay

Ano ang iyong maliit na listahan, ang mga bagay na tinitingnan mo upang patahimikin ang tanong kung mahal ka ng Diyos?

Kung ang Espiritu ang tumatawag ng "Abba" sa loob mo, ano ang magbabago sa paraan ng pagpasok mo sa panalangin bukas ng umaga?