Jeremias 29:11

Ang Teksto

Isang sulat ito, hindi isang tula. Ipinadala ni Jeremias mula sa Jerusalem patungong Babilonia, sa mga taong sapilitang dinala doon ni Nebucadnezar. Ang mensahe: magtayo kayo ng bahay, magtanim, mag-asawa, at hanapin pa nga ang kapayapaan ng lungsod ng inyong mga bumihag. Pagkatapos ng pitumpung taon, ibabalik sila ng Diyos. At sa gitna nito, ang pangungusap na kabisado ng lahat: "ako mismo ang nakakaalam ng mga plano na mayroon ako para sa inyo, mga plano para sa kapayapaan at hindi para sa sakuna, upang bigyan kayo ng isang kinabukasan at pag-asa."

Ang Puso ng Teksto

Pansinin ang unang salita: "ako mismo ang nakakaalam." Hindi sinabi ng Diyos, "malalaman ninyo ang aking mga plano." Ang buong bigat ng talata ay nakasandal sa katotohanang may nakakaalam, at hindi ikaw iyon. Ito ang kabaligtaran ng paraan kung paano natin ginagamit ang talatang ito. Ginagawa nating garantiya ng kaalaman ang isang teksto na, sa totoo lang, ay paanyaya sa pagtitiwala nang walang kaalaman. Ang mga bihag ay hindi binigyan ng mapa. Binigyan sila ng bilang, pitumpung taon, na para sa halos lahat sa kanila ay nangangahulugang mamamatay sila sa Babilonia. Ang kapayapaan na ipinangako ay tunay, ngunit hindi para sa henerasyong tumanggap ng sulat. Ganoon kalawak ang kabutihan ng Diyos: mas malawak kaysa sa haba ng ating buhay.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang salitang isinaling "kapayapaan" dito ay shalom, hindi lamang katahimikan kundi kabuuan, ang buhay na nasa ayos muli. At kakaiba: ang parehong salita ay ginamit sa talata 7, "Hanapin ninyo ang kapayapaan ng lungsod." Ang shalom na ibibigay ng Diyos sa kanila ay dumadaloy sa pamamagitan ng shalom na hinahanap nila para sa Babilonia. Hindi tinanggal ng Diyos ang kaniyang bayan sa pagkatapon; pinatira niya sila roon bilang mga taong nagdadala ng biyaya sa lupain ng kaaway. Doon tumutungo ang buong kuwento. Si Cristo ay hindi dumating upang agad tayong ilabas sa mundo kundi upang tubusin tayo sa loob nito, at siya mismo ang naglagay ng sakuna sa kaniyang sariling katawan upang ang kapayapaan ay maging atin.

Ang Salamin

Isipin mo kung bakit mo minahal ang talatang ito. Malamang dahil narinig mo ito noong may kinatatakutan ka: isang resulta ng biopsy, isang trabahong nawala, isang anak na hindi na nagsisimba, isang pagsasamang tumigil na sa pakikipag-usap. At ang narinig mo ay, "hindi ito magtatagal." Pero hindi iyon ang sinasabi ng sulat. Ang sinasabi ng sulat ay, "Magtayo kayo ng mga bahay at manirahan sa mga ito." Ibig sabihin: baka nga ito ang buhay mo sa mga susunod na sampung taon, at hindi ka pinababayaan ng Diyos doon. Masakit iyon, dahil mas gusto natin ang pag-asang naglalayo kaysa sa pag-asang nagpapatira.

At may mas matalim pa. May mga propeta sa Babilonia noon na nangakong maikli lang ang lahat, at sinabi ng Diyos, "nagpapahayag sila ng panlilinlang sa inyo sa aking pangalan." Ang pinakamapanganib na kasinungalingan ay hindi ang tahasang pagtanggi sa Diyos kundi ang pangakong mabilis. Tanungin mo ang sarili mo kung anong bersyon ng "malapit na" ang kinakapitan mo, at kung sino ang nagsabi niyon sa iyo.

Ngayong araw, gawin mo ito: kumuha ng papel at isulat ang isang sitwasyon sa buhay mo na matagal nang hindi nagbabago, at sa ilalim nito isulat ang isang konkretong bagay na itatayo mo sa loob nito, hindi upang makatakas kundi upang mamuhay doon nang tapat. Isang bahay, hindi isang tulay palabas.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang nagsasalita rito ay "Yahweh ng mga hukbo," ang Diyos na may hawak ng mga hukbo, kasama ang hukbo ni Nebucadnezar. Sinabi niya mismo, "ipinadala ko nang sapilitan sa Babilonia." Hindi siya nagpapanggap na biktima ng kasaysayan. Ito ang bahagi ng talata 11 na madalas nating laktawan: ang Diyos na nangangako ng kinabukasan ang siya ring nagpadala ng pagkatapon. Kung ibang diyos lang ang may hawak ng iyong kalungkutan, walang saysay ang kaniyang pangako. Ngunit dahil siya ang may hawak ng dalawa, may bigat ang pangako. Isang Diyos na sapat ang lakas upang magdisiplina ay sapat ding lakas upang magbalik, at sapat ang pagmamahal upang gawin ang huli.

Ang Detalye

"Pitumpung taon." Isang tuyot na numero sa gitna ng isang mainit na pangako. Bakit ito binanggit bago ang talata 11? Dahil ang pag-asa na walang petsa ay madaling maging pantasya. Binigyan ng Diyos ang kaniyang bayan ng tunay na sukat ng kanilang paghihirap, at pagkatapos lamang niyon siya nangako. Hindi niya pinaliit ang bigat upang mapadali ang pagtitiwala. Alam natin na may isang lalaki, si Daniel, na binilang ang mga taon na iyon at lumuhod nang matanda na siya. Ang numero ang naging saligan ng kaniyang panalangin. Ang pag-asang totoo ay laging marunong bumilang.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Hindi natatapos ang pangako sa talata 11. Sumusunod agad: "hahanapin ninyo ako nang buong puso." Ang kinabukasan ay hindi isang pakete ng magagandang pangyayari kundi ang Diyos mismo na natagpuan. Dito humahalik ang Bagong Tipan: ang pangako ni Pablo sa Roma na pinagtutulungan ng lahat ng bagay ang ikabubuti ng mga umiibig sa Diyos ay hindi nangangako ng ginhawa kundi ng pagkakahubog sa larawan ng Anak. Parehong hugis ng pag-asa: hindi paglabas sa Babilonia bukas, kundi ang Diyos na sumasama sa iyo hanggang sa pitumpung taon ay lumipas.

Pagninilay

Anong "pitumpung taon" sa buhay mo ang hindi mo pa tinatanggap na mahaba, at ano ang hindi mo naitatayo dahil doon?

Kung ang ipinangako ng Diyos ay ang kaniyang sarili at hindi ang kalutasan, sapat ba iyon para sa iyo ngayong umaga?