Mateo 6:29

Ang Teksto

Itinuro ni Jesus ang mga bulaklak sa parang, ang mga liryo na basta na lang tumutubo sa gilid ng daan, at ipinukol niya ang isang paghahambing na tiyak na nagpangiti at nagpaisip sa kaniyang mga tagapakinig: "Gayon pa man, sinasabi ko sa inyo, kahit na si Solomon sa lahat ng kaniyang kaluwalhatian ay hindi nakapagsuot ng tulad sa isa sa mga ito." Ang pinakamayamang hari sa kasaysayan ng Israel, ang lalaking pinuntahan pa ng reyna ng Sheba upang tingnan ang kaniyang karangyaan, ay natalo sa kagandahan ng isang damong walang pangalan. At ang buong bigat ng pangungusap ay nakasalalay sa naunang linya: ang mga liryong ito ay "Hindi sila nagtatrabaho, at hindi sila gumagawa ng damit."

Ang Ubod

Ang kaluwalhatian ni Solomon ay tinipon. Buwis, sapilitang paggawa, mga barkong naglalayag pauwi na puno ng ginto, mga kasunduang pampulitika. Bawat sinulid ng kaniyang balabal ay may katumbas na pawis ng ibang tao. Ang kagandahan ng liryo ay walang ganoong kasaysayan; ito ay puro kaloob, binihisan ng Diyos habang natutulog ang mundo. Ito ang punto ni Jesus, at hindi ito basta paalala laban sa pag-aalala. Sinasabi niya na ang pinakamagandang bagay sa sanlibutan ay hindi kinikita kundi ibinibigay. Kung ang Diyos ay ganoong maghandog sa isang halamang "nabubuhay ngayon at itatapon sa hurno kinabukasan," ano ang klase ng Ama na ito? Isang Ama na ang pagbibigay ay nauuna sa ating paggawa, hindi sumusunod dito. Iyan ang biyaya, nakasabit sa isang tangkay ng damo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang lalim dito na hindi agad nakikita: ang nagsasalita ay hindi si Solomon, kundi ang isang mas dakila kay Solomon. Iyan mismo ang sasabihin ni Jesus sa Mateo 12 laban sa mga humihingi sa kaniya ng tanda. At paano nga ba niya ipinamalas ang kaniyang pagiging mas dakila? Hindi sa pamamagitan ng mas mamahaling balabal, kundi sa pagkawala nito. Ang Haring nagpapahalaga sa mga liryo ay siya ring huhubaran ng mga sundalo, at ang kaniyang damit ay pagpupustahan sa paanan ng krus. Siya mismo ang naging damong "nabubuhay ngayon at itatapon sa hurno kinabukasan." Ngunit ganito naman talaga ang Diyos mula pa sa simula: nang mahubaran ng kaluwalhatian sina Adan at Eba, ang unang ginawa ng Diyos ay hindi magsalita ng mahabang sermon kundi manahi ng damit para sa kanila. Ang pagdadamit ay gawa ng pagliligtas. Ang liryo ay isang maliit na paalala ng isang Diyos na palaging naunang magbigay.

Ang Salamin

Alam mo kung saan ito tumatama. Sa tuwing binubuksan mo ang aparador bago ang isang mahalagang pagpupulong at hinahanap ang damit na magsasabing karapat-dapat ka. Sa larawang pinili mo sa social media dahil doon ka mukhang may kaya. Sa pagitan ng mga magulang sa paaralan, kung saan ang sapatos ng bata ay isang pahayag tungkol sa iyong tagumpay. Hindi ito tungkol sa pagiging mababaw; ito ay takot. Takot na kung hindi ka gagawa ng sapat na maganda, wala kang halaga. At ang liryo ay tahimik na sumisira sa lohikang iyon: hindi ito nagtrabaho, at natalo pa nito si Solomon. Ang kagandahan mo sa harap ng Diyos ay hindi produkto ng iyong pagpupursige. Ngayon: lumabas ka sandali, hanapin ang pinakamalapit na halaman o damo, tingnan mo itong mabuti sa loob ng isang minuto, at sabihin nang malakas, "Binihisan mo ito nang hindi ito naghirap. Ama, ako rin."

Ang Tanong

Kung gayon, bakit may mga taong nagugutom at nanlalamig? Sinabi ni Jesus ang mga salitang ito sa mga magsasaka at mangingisda na madalas kulang ang pagkain, at tinawag pa niya silang "kayong may maliit na pananampalataya." Nakakainis iyon kapag ikaw ang walang laman ang bulsa. Hindi ko ito papakinisin. Pansinin lang natin ito: ang mismong liryong pinupuri ni Jesus ay itatapon sa hurno kinabukasan. Ang halimbawa niya ay hindi tungkol sa kaligtasan mula sa kamatayan; ito ay tungkol sa presensya ng isang Ama sa loob ng isang mundong lumilipas. Hindi ipinangako ni Jesus na hindi ka kailanman magkukulang. Siya mismo ay namatay na hubad. Ang ipinangako niya ay ito: walang sandali ng iyong buhay ang hindi nakikita ng Ama na nagbibihis kahit sa damo.

Ang Pangunahing Tauhan

Tingnan mo ang lalaking nagsasalita. Isang manlalakbay na walang sariling bahay, ilang buwan na lamang ang layo mula sa Jerusalem, at napapansin niya ang mga bulaklak sa gilid ng bukid. Hindi ito pagkamahilig sa tanawin. Binabasa niya ang parang na parang sulat-kamay ng kaniyang Ama. Doon nakikita ang kaniyang panloob na mundo: isang tao na kasama ang Ama sa lahat ng oras, kaya walang bagay na maliit para sa kaniya. At may tapang sa kaniyang pananalita: "sinasabi ko sa inyo." Sa halip na sumipi ng ibang guro, siya mismo ang nagpapasya kung ano ang mas maluwalhati kaysa kay Solomon. Iyan ang tinig ng isang Hari na hindi kailangang ipagtanggol ang kaniyang trono, dahil siya na ang trono.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Ang kaluwalhatian ni Solomon ay inilalarawan sa 1 Mga Hari 10, kung saan namangha ang reyna ng Sheba sa ginto, sa pagkain, at maging sa mga lingkod na nakabihis nang maayos. Iyon ang pinakamataas na antas ng karangyaan na kayang isipin ng isang Judio. At sa Isaias 40, sinabi ng propeta na ang lahat ng tao ay parang damo na natutuyo, ngunit ang salita ng Diyos ay mananatili magpakailanman. Pinagsasama ni Jesus ang dalawang ito: ang damo ay lumilipas nga, oo, ngunit hindi ito palatandaan ng kawalang-halaga kundi ng pag-aaruga ng Diyos kahit sa lumilipas. Ang kaharian ay hindi tinitipon tulad ng kayamanan ni Solomon. Ito ay ipinagkakaloob, tulad ng bulaklak.

Pagninilay

Anong bahagi ng iyong buhay ang pinapaganda mo dahil natatakot kang hindi ka sapat kung hindi mo iyon gagawin?

Kung totoo na ang pinakamaganda sa mundo ay kaloob at hindi kita, ano sa iyong iskedyul ngayong linggo ang dapat mawala?