Mga Taga-Roma 10

Ang Teksto

Nagsisimula si Pablo hindi sa argumento kundi sa isang hapdi: ang nais ng aking puso at ang hiling ko sa Diyos ay para sa kanila, para sa kanilang kaligtasan. May pagsisikap ang kaniyang mga kababayan para sa Diyos, ngunit hindi ayon sa kaalaman; hinahanap nila ang sariling katuwiran samantalang si Cristo na ang katuparan ng kautusan. Hindi na kailangang umakyat sa langit o bumaba sa kailaliman, sapagkat malapit na ang salita, sa bibig at sa puso. Ang pag-amin na si Jesus ay Panginoon at ang pananalig na binuhay siya mula sa mga patay ang nagliligtas, at walang pagkakaiba ang Judio at Griyego. Kaya kailangan ang tagapangaral, ang tinig, ang pakikinig. At sa huli, isang larawang hindi mabura: buong araw na nakaunat ang mga kamay ng Diyos sa isang bayang matigas ang ulo.

Ang Ubod

Ang buong kabanata ay umiikot sa isang maliit na salitang madaling laktawan: malapit. Hindi malayo ang Diyos, at ito ang bumabagabag. Kung malayo siya, may dahilan pa tayong umakyat, magpakabuti, magtayo ng sariling katuwiran, at may panahon pa para maghanda. Ngunit ang salita ay nasa bibig na, nasa puso na, at ang tanging natitira ay pagpapasakop, ang salitang hindi nila ginawa sa talata 3. Ang katuwiran ng Diyos ay hindi tagumpay na naaabot kundi kaloob na tinatanggap, at doon nasasaktan ang aming pagmamalaki. Mas gusto pa nating magtrabaho kaysa mangutang. At si Cristo ang katuparan, hindi ang pagbura, ng kautusan: ang lahat ng hinahanap nito ay dumating sa isang katauhan, buhay mula sa mga patay, at hindi na kailangang kunin pa sa langit o hukay ang isang bagay na nakatayo na sa harap natin.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang mga salitang ginamit ni Pablo sa talata 6 hanggang 8 ay hindi kaniya. Hinango niya ito sa Deuteronomio 30, kung saan sinabi ni Moises sa bayang nasa pintuan ng lupang pangako na hindi nakatago sa langit o sa dagat ang utos ng Diyos: malapit ito, sa bibig at sa puso. Ginawa ni Pablo ang isang bagay na matapang. Ang salitang iyon, sabi niya, ay isang katauhan. Ang buong daan ng Diyos patungo sa tao ay palaging pababa: bumaba siya sa Sinai, tumira sa tabernakulo, naglakad sa Galilea, lumusong sa kamatayan. Kaya walang kabuluhan ang tanong na "Sino ang aakyat sa langit?" Nagawa na ito, at hindi natin ang gumawa. Ang buong kasaysayan ng kaligtasan ay ang kuwento ng Diyos na lumalapit hanggang sa hindi na tayo makapagdahilan.

Ang Salamin

May pagsisikap para sa Diyos na hindi ayon sa kaalaman, at hindi ito palaging tungkol sa mga hindi mananampalataya. Nasa mga taong sinasagot ang bawat email ng simbahan, nagtuturo tuwing Linggo, hindi kayang tumanggi sa kahit anong hiling, at sa gabi ay tinatanong ang sarili kung sapat na ba. Nasa magulang na sinusukat ang halaga sa asal ng anak. Nasa manggagawang nag-iisip na kung tama lang ang lahat ng gagawin niya, wala nang mapapahiya sa kaniya. Ang katuwirang sariling tayo ay palaging mahirap ipagpatuloy, sapagkat kailangan mong ipagtanggol ito araw-araw. Ang kaloob ay isa lamang: tanggapin. Ngayon, bago matapos ang araw, sabihin nang malakas, sa iyong sariling bibig, kahit walang nakikinig: "Si Jesus ay Panginoon, at binuhay siya ng Diyos mula sa mga patay." Pakinggan ang sarili mong tinig. Iyan ang inilalarawan ng talata 9.

Ang Tanong

Kung tunay na narinig nila, at sinasabi ni Pablo sa talata 18 na tiyak na narinig nila, bakit hindi lahat ay nakinig? Hindi ito sinasagot ni Pablo. Hindi niya sinabi na kulang ang paliwanag, o mahina ang tagapangaral, o hindi pa dumating ang tamang panahon. Iniwan niya ang dalawang salita na hindi mapagkasundo ng isip: natagpuan ako ng mga hindi humanap sa akin, at buong araw kong iniunat ang aking mga kamay. Ang isa ay awa na dumarating na hindi hinahanap; ang isa ay awa na inaabot nang buong araw at tinatanggihan. Paano magkasama ang kapangyarihan ng Diyos at ang katigasan ng tao? Hindi natin alam. Ang alam natin ay hindi ibinaba ng Diyos ang kaniyang mga kamay.

Konteksto

Sinulat ito noong mga taong 55 hanggang 57, sa isang iglesya sa Roma na hindi pa nakita ni Pablo. Halo-halo ang kongregasyon: mga Judiong nagbabalik sa lungsod matapos silang palayasin ni Emperador Claudio, at mga Griyego at Romanong nauna nang nadagdag at ngayon ay nakararami. Madaling mangyari ang panghahamak sa dalawang direksyon. May tukso sa mga Gentil na ituring ang Israel na naiwan na ng Diyos, at may hapdi sa mga Judio na ang mismong bayang tumanggap ng kautusan ay tila nahuli sa karera. Sa kulturang ito, kung saan ang dangal at kahihiyan ang tunay na pera, ang pangako sa talata 11 na hindi mapapahiya ang sumasampalataya ay hindi malumanay na pampalubag; isa itong bagong pundasyon ng pagkakakilanlan.

Ang Intertekstong

Ang pinakamatalas na tinig sa dulo ng kabanata ay galing sa Isaias 65, kung saan nagsasalita ang Diyos tungkol sa bayang laging naghihimagsik. Kinuha ni Pablo ang dalawang bahagi nito at pinagtabi: ang paghahanap ng Diyos sa mga hindi naghahanap, at ang mga kamay na nakaunat sa mga suwail. Kapansin-pansin na ang huling salita ng kabanata ay hindi hatol kundi isang tindig ng katawan. Ang tanong ni Isaias sa talata 16, "Panginoon, sino ang naniwala sa aming mensahe?", ay tanong ng propetang nangaral sa mga bingi. Nakatayo si Pablo sa mahabang hanay ng mga taong nagsalita nang walang tiyak na pakinabang, at ganoon pa rin siya nagsalita, sapagkat ang pananampalataya ay nanggagaling sa pakikinig.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ay mas gusto mong maging karapat-dapat kaysa maging tinanggap, at ano ang halaga nito sa iyo?

Kung tunay na malapit ang salita, sa iyong bibig at sa iyong puso, bakit tila madalas na malayo?