Joel 1

Ang Paliwanag

Nagsimula ang aklat ng Joel sa isang pangungusap na parang tahimik: "Ito ang salita ni Yahweh na dumating kay Joel na anak ni Petuel." Isang tao lang, isang pangalan, isang ama. Pero ang dala niyang balita ay bumabalot sa buong lupain.

Nangyari kasi ang isang bagay na hindi malilimutan ng mga tao sa Juda. Dumating ang balang. Hindi lang sampu, hindi isang libo, kundi mga ulap ng balang na dumagsa sa mga bukid. At paulit-ulit: "Ang iniwan ng napakaraming nagliliparang balang ay kinain ng mga malalaking balang, ang iniwan ng mga malalaking balang ay kinain ng mga tipaklong, at ang iniwan ng mga tipaklong ay kinain ng mga uod." Apat na ulit na kinain. Walang tirang dahon, walang tirang butil.

Isipin mo ang tunog. Milyon-milyong pakpak na parang malakas na ulan sa bubong. Isipin mo ang mga puno ng igos pagkatapos: hubad na sanga, maputi, tuyo. Sinasabi ng propeta na parang leon ang mga balang, may ngipin na kumakagat sa lupain hanggang wala nang matira.

At tinatawag ni Joel ang bawat grupo ng tao, isa-isa. Ang mga nakatatanda: naranasan na ba ninyo ito noon? Ang mga umiinom ng alak: wala nang bagong alak, gumising na kayo. Ang mga magsasaka: umiyak kayo, patay na ang ani ng trigo at sebada. Ang mga pari: magsuot kayo ng telang magaspang, humiga kayo nang buong gabi sa pagdadalamhati, dahil huminto ang mga handog sa tahanan ni Yahweh. Walang butil, walang alak, kaya wala nang maiaalay.

Kahit ang mga hayop ay kasama sa lungkot. "Ganoon na lamang ang atungal ng mga hayop!" Ang mga baka at tupa ay naghahanap ng damo at wala silang makita. Sa huli, ang propeta na mismo ang nananalangin: "Yahweh, dumadaing ako sa iyo." Kahit ang mga hayop sa parang ay humihingal sa Diyos, dahil natuyo ang tubig sa batis.

Isang bagay ang hindi niya itinago. Sinabi niya: "ang araw ni Yahweh ay malapit na." Ang mga balang ay hindi lang aksidente ng kalikasan. Isang tawag ito. Isang bagay na dapat pakinggan.

Ano ang Ibig Sabihin Nito?

Marahil naisip mo agad: bakit hinayaan ng Diyos ito? Hindi lubos na sinasagot ng Joel 1 ang tanong na iyon, at hindi rin ako magkukunwaring alam ko ang buong sagot. Ang sinasabi ng kabanata ay ito: nang mawala ang lahat, hindi sinabi ng propeta na "malas lang." Bumaling siya sa Diyos.

At tingnan mo kung ano ang iniutos niya sa mga tao. Hindi "magsikap kayo," hindi "magkunwari kayong ayos lang ang lahat." Kundi: magtipon kayo, mag-ayuno kayo, at "umiyak kay Yahweh." May pahintulot na umiyak sa harap ng Diyos. Higit pa: may utos.

Iyon ang isang bagay na kadalasang ipinagkakamali ng mga tao tungkol sa pananampalataya. Iniisip nila na ang mananampalataya ay laging masaya. Pero ang Biblia ay may buong kabanata kung saan nawala ang kagalakan, at nananatili pa rin ang Diyos na kinakausap.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang Israel ay may kasunduan sa Diyos, isang tipan. Ang tipan ay tulad ng pangakong nagbubuklod sa dalawa: ako ang inyong Diyos, kayo ang aking bayan. Sa loob ng tipang iyon, hindi tahimik ang Diyos kapag lumalayo ang kaniyang bayan. Kaya nga nasasaktan ang propeta hindi lang dahil nagutom sila, kundi dahil huminto ang mga handog sa tahanan ng Diyos. Nabalot ng kadiliman ang ugnayan.

Ang "araw ni Yahweh" ay ang araw na haharap ang Diyos sa kasamaan. Nakakatakot iyon. Pero may isang nagpunta sa araw na iyon para sa atin. Sa krus ay dumilim ang langit, at si Jesus ang nagsabi ng pinakamalalim na daing: Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan? Tinanggap niya ang bigat na hindi natin kayang tanggapin. At tatlong araw pagkatapos, siya ang naging unang bunga ng bagong buhay, sa isang halamanan kung saan ang libingan ay walang laman.

Para sa Iyo

May mga panahon na parang naubos ng balang ang isang bagay sa buhay mo. Nagkasakit ang isang mahal mo. Naghiwalay ang mga magulang mo. Iniwan ka ng kaibigan. Wala kang kasalanan doon, at bigla lang itong nangyari.

Ang Joel 1 ay nagbibigay sa iyo ng dalawang bagay. Una, hindi mo kailangang magpanggap. Puwede kang magsabi sa Diyos ng tapat: masakit, at hindi ko maintindihan. Iyon ay panalangin, hindi kawalan ng pananampalataya.

Ikalawa, hindi ka nag-iisa. Tinipon ni Joel ang buong bayan sa isang lugar. Kaya kapag mabigat, sabihin mo sa isang tao. Isang magulang, isang lider, isang kaibigang mananampalataya. Ang lungkot na sinasabi nang malakas ay hindi na kasing bigat.

Pag-usapan Natin

Ano ang naiisip mo kapag nabalitaan mong may masamang nangyari sa isang lugar? Sinasabi mo ba ito sa Diyos, o hindi mo alam kung paano?

Bakit sa palagay mo iniutos ng Diyos sa kaniyang bayan na magtipon at umiyak nang sama-sama, at hindi bawat isa sa sarili niyang bahay?

Sama-samang Manalangin

Panginoon, may mga bagay sa mundo at sa buhay namin na hindi namin maintindihan. Salamat na hindi mo kami pinapaalis kapag umiiyak kami sa harap mo. Turuan mo kaming manalangin nang tapat, at tulungan mo kaming maghintay sa iyo. Salamat po dahil hindi mo kami iniwan sa aming pinakamadilim na araw, dahil si Jesus ay naparito. Amen.