1 Samuel 14:39

Ang Teksto

Matapos tumahimik ang Diyos sa kanyang pagtatanong, naghanap si Saul ng may sala. Tinipon niya ang mga pinuno at sumumpa sa pinakamabigat na paraan na alam ng isang Israelita: saksi ang buhay na Yahweh, ang Diyos na kalalabas lang mula sa pagliligtas sa Israel nang araw ding iyon, na kahit si Jonatan na kanyang sariling anak ang mapatunayang may kasalanan, tiyak na mamamatay ito. At pagkatapos ng mabibigat na salitang iyon, walang sumagot. Hindi isa man sa mga pinuno ang umimik. Isang hari na nagsasalita nang malakas sa gitna ng mga lalaking bigla na lang nawalan ng boses: iyon ang buong eksena ng talatang ito, at sa katahimikan nakatago ang tunay na hatol.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin ang ginawa ni Saul sa pangalan ng Diyos. Tinawag niyang saksi ang "Yahweh, siyang nagligtas sa Israel," ngunit ginamit niya ito para pangalagaan ang kanyang sariling panunumpa, ang panunumpang nagsabing "hanggang naipaghiganti ako sa aking mga kaaway." Hindi paghihiganti ng Diyos; paghihiganti niya. Narito ang sakit ng kabanata: ang isang tao na ginagamit ang wika ng pananampalataya upang pagtakpan ang pagkabalisa ng kanyang kapangyarihan. Kapag tumahimik ang Diyos, may dalawang posibleng tugon: magpakumbaba at maghintay, o magpalakas ng boses at maghanap ng masisisi. Pinili ni Saul ang pangalawa. At ang katahimikan ng mga tao ay hindi pagsang-ayon kundi protesta na hindi makapagsalita, ang unang bitak sa isang trono na hindi na mahahawakan ng taong ito.

Ang Hibla sa Buong Kuwento

Isang ama na nagpapahayag ng hatol ng kamatayan sa kanyang anak, at isang anak na hindi tumututol: "Narito ako; mamamatay ako." Hindi ito sagradong eksena kundi isang trahedya ng kayabangan, at tama lang na kiligin tayo sa hindi magandang paraan. Pero may hibla rito na umaabot hanggang sa Kalbaryo, at ang ugnayan ay hindi pagkakatulad kundi pagkakasalungat. Si Jonatan ay iniligtas ng mga tao dahil siya ang nagdala ng tagumpay; ang Anak ng Diyos ay ipinapatay ng mga tao kahit siya ang nagdala ng tagumpay. Si Saul ay nagsumpa upang ipagtanggol ang kanyang karangalan; ang Ama ay nagbigay ng kanyang Anak upang iligtas ang mga walang karangalan. Ang Israel ay sumigaw para sa isang inosente; ang Israel ay sumigaw laban sa isang inosente. Parehong eksena, baligtad na puso.

Ang Salamin

Kilala mo ang tahimik na silid na ito. Isang ama na nagsabi sa galit ng isang bagay na hindi na niya mabawi, at ang hapag-kainan na biglang walang tunog. Isang lider ng ministeryo na nagdeklara ng panuntunan na ipinagtanggol niya nang may banal na pananalita, at ang mga kasamahang tumango na lang dahil mas mabigat ang kahihinatnan ng pagsalungat. Ang mapanganib na bahagi ay hindi ang galit kundi ang pagsasama ng pangalan ng Diyos sa iyong sariling pagkabalisa, dahil pagkatapos noon, imposible nang bawiin ang iyong salita nang hindi nahihiyang parang talunan. At ang katahimikan ng mga nakapaligid sa iyo, na iyong inaakalang paggalang, ay maaaring takot. Ngayong araw: puntahan o tawagan ang taong huling tumahimik nang ikaw ay magsalita nang matigas, at sabihin nang malinaw, "May hindi ka nasabi noon. Gusto kong marinig."

Ang Konteksto

Nasa bingit ng pagkawasak ang Israel. Kontrolado ng mga Filisteo ang bakal at ang mga daanan, at si Saul ay nakaupo sa ilalim ng isang punong granada sa Migron na may animnaraang lalaki lamang, isang hari na mas mukhang pinuno ng tribo kaysa monarko. Pagkatapos ng himalang pagsalakay ni Jonatan at ng lindol na gumulo sa kampo, humahabol ang Israel sa buong araw, gutom, sa init, sa ilalim ng isang panunumpang nagbabawal kumain. Ang panunumpa sa digmaan ay karaniwan noon, isang paraan ng pagpapaalala na sagrado ang labanan. Pero may presyo. Nang tumahimik ang Diyos sa pagtatanong gamit ang epod, iisa lang ang kahulugan nito sa kanilang kultura: may nabali sa relasyon, may nagkasala, at hindi ito maaaring balewalain.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Saul ay hindi ateista. Siya ang gumawa ng altar sa talatang 35, ang kanyang unang altar, sa araw ding ito. Siya ang nagpatawag ng pari. Siya ang pumigil sa mga tao na kumain kasama ang dugo. Ang kanyang relihiyon ay totoo at sabik, at doon mismo nakasalalay ang trahedya: isang tao na masigasig sa anyo ng pagsamba habang unti-unting nauubos ang tiwala niya sa Diyos na sinasamba niya. Ang kanyang panunumpa ay hindi bunga ng pananampalataya kundi ng kawalang-katiyakan, ang pagnanais na makontrol ang isang araw na tumatakbo nang wala siya. Ang isang pinunong hindi makaamin na siya mismo ang sanhi ng gulo ay laging maghahanap ng taong papatayin. Kahit anak niya.

Ang Tanong

Bakit tumahimik ang Diyos, at bakit tumama ang palabunutan kay Jonatan? Hindi sinasabi ng teksto. At iyan ang hindi komportableng bahagi: tila sinang-ayunan ng palabunutan ang pagbilang ni Saul. Pero pansinin kung ano ang hindi ginawa ng Diyos. Hindi niya sinabi, "Patayin siya." Itinuro ng palabunutan kung sino ang sumuway sa panunumpa, pero hindi nagbigay ng hatol. Tahimik ang Diyos buong araw, at nanatiling tahimik kahit nang sabihin ni Saul ang kanyang pangalawang panunumpa sa talatang 44. Marahil ang katahimikan mismo ang hatol, hindi laban kay Jonatan kundi laban sa hari na gumawa ng bitag at naipit mismo doon. Hindi ito malinis na sagot. Iniiwan tayo ng teksto sa isang Diyos na hindi laging nagpapaliwanag, at kailangan nating matutong tumayo roon nang hindi pinupuno ang puwang ng sarili nating boses.

Pagninilay

Kailan ka huling nagsalita nang mabigat, gamit ang wika ng pananampalataya, upang hindi ka na matalo sa usapan?

May katahimikan ba sa paligid mo ngayon na matagal mo nang inaakalang paggalang, pero maaaring takot pala?