1 Samuel 14:50

Ang Teksto

Sa gitna ng ingay ng digmaan, biglang tumahimik ang salaysay at naglista ng mga pangalan. Ang asawa ni Saul ay si Ahinoam, anak na babae ni Ahimaaz. Ang pinuno ng kanyang hukbo ay si Abner, anak na lalaki ni Ner, na kamag-anak ng hari. Wala nang ibang sinabi. Walang kuwento, walang paglalarawan, walang pagtatasa kung mabuti o masama ang mga taong ito. Tatlong pangalan lamang at ang kanilang kinalalagyan sa loob ng isang pamilya. Pagkatapos ng pulot, ng panunumpa, ng palabunutan, at ng muntik nang pagkamatay ni Jonatan, parang humihinga ang teksto at binabanggit kung sino ang mga tao sa likod ng trono.

Ang Puso

May isang bagay na hindi kapani-paniwala sa talatang ito: iniingatan ng Diyos ang mga pangalang hindi naman kailangan ng kuwento. Si Ahinoam ay nabanggit nang isang beses lamang sa buong Kasulatan bilang asawa ni Saul. Wala tayong alam sa kanyang boses, sa kanyang mga gabing paghihintay habang nakikipagdigma ang asawa, sa kanyang nararamdaman nang unti-unting lumayo ang Diyos sa kanyang pamilya. Pero naroon ang pangalan niya. Hindi siya nabura.

Ito ang tahimik na pahayag ng talata: ang kaharian ay hindi gawa ng mga bayani lamang. Binubuo ito ng mga taong walang linya sa eksena, mga asawa, mga pinsan, mga tagapagdala ng baluti. At ang Diyos na nagtatala ng mga pangalan ay ang Diyos na nakakikita sa mga buhay na hindi naisusulat. Hindi ba tayo nagtatanong kung minsan kung may nakakakita sa atin kapag walang nangyayaring malaki?

Ang Hibla

Ang Kasulatan ay puno ng mga listahang ganito, at madalas natin itong nilalaktawan. Pero ang mismong ugali ng Bibliya na magtala ng pangalan ay bahagi ng paraan ng pagliligtas ng Diyos. Hindi siya nagliligtas ng mga ideya; nagliligtas siya ng mga tao na may pangalan, may ama, may angkan. Kaya nga nagsisimula ang Mateo sa isang mahabang talaan ng mga pangalan bago pa man ipanganak si Jesus: upang ipakita na pumasok ang Diyos sa isang tunay na pamilya, kasama ang mga kahiya-hiya at ang mga nakalimutan. Si Ahinoam at si Abner ay hindi bahagi ng linyang iyon. Pero ang prinsipyo ay pareho. Ang kasaysayan ng kaligtasan ay hindi abstrakto. Ito ay listahan ng mga pangalan, at ang isa sa mga pangalang iyon ay maaaring sa iyo.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na natatakot na mabuhay nang walang kuwento. Ikaw na nagtuturo ng parehong leksyon sa loob ng labing-limang taon, ikaw na nag-aalaga ng magulang na hindi na nakakakilala sa iyo, ikaw na dumadalo tuwing Linggo at walang nakakaalam kung gaano kahirap ang iyong linggo. Walang talata tungkol sa iyo. May talata lang na may pangalan mo. At ang katotohanang iyon ay parehong nakakapanlumo at nakakapagpalaya, depende kung sino ang nagbabasa ng listahan. Kung ang basehan ng halaga mo ay ang pagkilala ng tao, wala kang matatagpuan dito. Kung ang Diyos ang nagtatala, sapat na ang pangalan. Ngayong araw: isulat sa isang papel ang pangalan ng isang taong gumagawa sa paligid mo nang walang pumapansin, at ipadala sa kanya ang isang mensaheng binabanggit ang kanyang pangalan at ang isang bagay na nakikita mo.

Ang Konteksto

Ang mga talatang 47 hanggang 52 ay parang opisyal na tala ng paghahari, ang klase ng buod na isinusulat tungkol sa isang hari matapos siyang mamatay. Nakakalito ito, dahil buhay pa si Saul at may dalawampung kabanata pa siya. Pero ganito talaga sumulat ang mga sinaunang tagatala: tagumpay sa digmaan, pangalan ng asawa, listahan ng mga anak, pinuno ng hukbo. Sa mundong iyon, ang lakas ng isang hari ay nasusukat sa angkan niya. Si Abner ay hindi lamang heneral; kadugo siya, anak ni Ner na kapatid ng ama ni Saul. Normal ito noon at hindi kinukondena ng teksto. Pero sadyang nakalagay ang listahang ito bago ang kabanata labinlima, kung saan tatanggihan ng Diyos si Saul bilang hari. Isang buong sambahayan, nakatayo sa gilid ng isang bangin na hindi pa nila nakikita.

Ang Tanong

Kung ang pagkakatala ng pangalan ay may halaga, bakit halos lahat ng pangalan dito ay mauuwi sa trahedya? Mamamatay si Jonatan sa Gilboa. Mamamatay si Saul sa parehong araw. Si Abner ay sasaksakin sa tagiliran ng isang kaaway sa gitna ng pulitika ng kapangyarihan. Si Mical ay magiging simbolo ng isang pag-aasawang nasira. Hindi proteksyon ang pagkakasulat sa Bibliya. Hindi ito garantiya. Ang talatang ito ay hindi nagsasabing mahal ng Diyos ang bawat isa sa kanila nang espesyal; sinasabi lang nito na naroon sila. At doon tayo iniiwan ng teksto, nang walang paliwanag. Marahil iyon ang unang hakbang sa pananampalataya: tanggapin na nakikita tayo ng Diyos bago pa natin malaman kung ano ang gagawin niya sa nakikita niya.

Ang Detalye

Pansinin ang huling tatlong salita: "tiyuhin ni Saul." Hindi na kailangang sabihin iyon. Alam na nating si Abner ang pinuno ng hukbo. Pero sinabi ng manunulat kung bakit siya nandoon. Ang hukbo ng Israel ay hawak ng pinsan ng hari. At ikumpara mo ito sa huling talata ng kabanata: kapag may nakikitang malakas o matapang na lalaki si Saul, "inilalapit niya ang kanyang sarili." Dalawang paraan ng pagbuo ng kaharian, parehong gawa ng tao: dugo at lakas. Walang binabanggit tungkol sa pagtawag ng Diyos. Ito ang tahimik na puna ng teksto kay Saul, hindi sa pamamagitan ng akusasyon kundi sa pamamagitan ng listahan. Minsan ang pinakamatalim na sinasabi ng Kasulatan ay ang hindi nito sinasabi.

Pagninilay

Kanino mo pinagkakatiwala ang pagtatala ng iyong buhay: sa mga nakakakita sa iyong tagumpay, o sa Diyos na nakakakita kahit walang nangyayari?

Sino sa paligid mo ang laging naroon pero hindi kailanman nababanggit, at ano ang magbabago kung banggitin mo ang pangalan niya ngayong linggo?