2 Mga Taga-Corinto 11:22

Ang Teksto

Tatlong tanong, tatlong sagot, at bawat sagot ay iisa lang ang salita: "Ako rin." Matapos aminin ni Pablo na siya ay nagsasalita "tulad ng isang mangmang," pumasok siya sa laro ng kaniyang mga kalaban at inilatag ang kaniyang sariling talaan ng dugo at lahi. "Sila ba ay mga Hebreo? Ako rin. Sila ba ay mga Israelita? Ako rin. Sila ba ay mula sa kaapu-apuhan ni Abraham? Ako rin." Hindi ito mahabang talumpati; parang pagsusukat ng dalawang lalaking nagtatayuan sa tabi ng pader. Ang mga dumating sa Corinto ay nagyabang ng kanilang pinagmulan: purong Hebreo, tunay na Israelita, binhi ni Abraham. Sinasagot sila ni Pablo nang pantay, talata kontra talata, bago niya biglang baluktutin ang buong paligsahan sa susunod na mga linya patungo sa latigo, bilangguan, at kahinaan.

Ang Pinakapuso

Ang talatang ito ay hindi pagtatanggol sa dugo kundi pagbuwag dito. Pinapakita ni Pablo na kaya niyang tapatan ang bawat titulo ng kaniyang mga kalaban, at saka niya ipapakita na walang halaga ang lahat ng iyon kung iyon ang pundasyon. Ito ang matalas na punto: ang mga kredensyal na pinakamabigat sa daigdig ng relihiyon, lahi, pinagmulan, karapatan sa pangako ni Abraham, ay hindi nagbibigay ng puwesto sa harap ng Diyos. Ang ebanghelyo ay hindi gantimpala sa tama mong pinagmulan. Kung ang pagiging binhi ni Abraham ang sukatan, panalo si Pablo at talo ang karamihan sa mga taga-Corinto, na mga Gentil. Pero hindi iyon ang sukatan, at alam niya iyon. Kaya niya tinatawag ang sarili niyang mangmang habang sinasabi ito: ang mismong paraan ng pagyayabang ay pagkakanulo na sa biyaya na ipinapangaral niya.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang tatlong titulo na binanggit ni Pablo ay hindi basta pagmamalaki; iyon ang buong kasaysayan ng Israel na nakakuyom sa tatlong salita. Hebreo: ang wika, ang lahi, ang alaala ng Exodo. Israelita: ang bayan ng tipan, ang Sinai. Binhi ni Abraham: ang pangako mismo. Pero ang pangakong iyon, mula pa sa simula, ay hindi kulungan kundi bintana; sa pamamagitan ng binhi ni Abraham pagpapalain ang lahat ng lahi sa lupa. Ang pinakapuso ng pagiging Israelita ay ang pagbubukas para sa iba, hindi ang pagsasara. Kaya kapag ginagamit ng mga huwad na apostol ang pangako bilang pader laban sa mga Gentil sa Corinto, binabaligtad nila ito. At si Pablo, sa susunod na talata, ay inilipat ang buong paligsahan mula sa dugo patungo sa pasa, mula sa lahi patungo sa krus. Doon natatapos ang sinulid: hindi sa pinagmulan, kundi kay Cristo.

Ang Salamin

May linya ka rin. Alam mo iyon. "Ikadalawampung taon ko na ito sa simbahan." "Lumaki ako sa Salita." "Ako ang nagtayo ng grupong iyan." "Hindi ako katulad ng mga bagong dating na puro ingay." Hindi mo ito sinasabi nang malakas, pero handa ito sa dila kapag may tumapat sa iyo, kapag may mas batang lider na mas mahusay magsalita, kapag may nagtanong kung bakit ikaw ang dapat pakinggan. Ganyan din si Pablo: "Ako rin. Ako rin. Ako rin." At alam niyang kamangmangan iyon kahit totoo ang bawat salita. Doon tumatama ang talatang ito. Hindi sa kasinungalingan natin, kundi sa mga tunay nating tagumpay na tahimik nating ginagawang pundasyon ng halaga natin. Kapag nawala ang titulo, ang posisyon, ang reputasyon, may natitira pa bang tumatayo? Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang linyang madalas mong gamitin para patunayan ang sarili mo, at sa ilalim nito isulat ang isang bagay na ikinahihiya mong aminin. Pagkatapos, ibigay sa Diyos ang pangalawa, hindi ang una.

Ang Tanong

Kung walang halaga ang lahi, bakit pa kinailangang banggitin ni Pablo? Bakit hindi na lang niya sabihing hindi mahalaga? Dahil may bigat talaga ang pagpili ng Diyos sa Israel; hindi ito pakunwari. Hindi ito binabawi ni Pablo. Hindi siya nagsasabing basura ang tipan; sinasabi niyang hindi ito pwedeng gawing sandata. At narito ang hindi komportableng bahagi: para sabihing walang halaga ang kredensyal, kinailangan muna niyang patunayang mayroon siya nito. Hindi ito malinis. May amoy ng laman ang buong talata, at alam niya iyon, kaya paulit-ulit siyang humihingi ng paumanhin sa pagiging mangmang. Siguro ganito talaga ang pastoral na pakikibaka: minsan kailangan mong pumasok sa laro ng kalaban para buwagin ito mula sa loob, at hindi ka lalabas doon na malinis.

Ang Pangunahing Tauhan

Tingnan ang damdamin ng lalaking ito sa buong kabanata. Naninibugho siya, natatakot siya, nahihiya siya, at paulit-ulit niyang sinasabing nagsasalita siya na parang wala sa tamang pag-iisip. Isang apostol na kinakailangang ipagtanggol ang sarili sa mga taong inanak niya sa pananampalataya, at kinamumuhian niya ang bawat segundo nito. Ang "Ako rin" ay hindi sigaw ng tagumpay; parang bulong iyon ng taong pilit na iniaangat ang sarili para lang mahatak ang iba pabalik. At agad pagkatapos, ibinaba niya ang lahat: pamalo, bilangguan, gutom, lamig. Ang taong may pinakamagandang relihiyosong pedigree sa kuwento ay siya ring pinakamadalas basagin. Ganito ang hitsura ng isang taong nakita na kung gaano kawalang-kuwenta ang mga titulo niya noong tinawag siya ng Panginoon sa daan.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Filipos 3, ginawa ni Pablo ang kaparehong listahan, mas mahaba pa, at tinawag niyang lugi ang lahat ng iyon alang-alang kay Cristo. Nagtutulungan ang dalawang talata: dito ipinapakita niya na kaya niyang manalo sa laro, doon ipinapaliwanag niya kung bakit ayaw niyang maglaro. At mas maaga pa, tinapatan na ni Juan Bautista ang mga Judio na nagsasabing si Abraham ang kanilang ama, sinabi niyang kayang magpalabas ang Diyos ng mga anak ni Abraham mula sa mga bato. Walang kahit sino ang nagmamay-ari sa pangako sa pamamagitan ng kapanganakan. Ang biyaya ay hindi minamana; iginagawad ito.

Pagninilay

Anong linya ang unang lumalabas sa bibig mo kapag kinukwestiyon ang halaga mo, at ano ang sinasabi nito tungkol sa pinagtatayuan mo?

Kung ipapakilala ka sa pamamagitan lamang ng iyong mga kahinaan, gaya ng ginawa ni Pablo, ano ang ipapakilala mo?