2 Mga Taga-Corinto 11

Ang Teksto

Nagsasalita si Pablo na parang nahihiya sa sarili niyang ginagawa: nagyayabang siya, at alam niyang katangahan iyon. Pero may dahilan: may mga "pinakamagagaling na mga apostol" na pumasok sa Corinto, nagdala ng ibang Jesus at ibang ebanghelyo, at malugod silang tinanggap ng iglesia. Kaya inilalatag ni Pablo ang kaniyang "resume": Hebreo siya, kaapu-apuhan ni Abraham, at higit sa lahat, may listahan siya ng mga hampas, bilangguan, pagkalunod, gutom, at lamig. At nagtatapos ang lahat, hindi sa isang tagumpay, kundi sa isang lalaking ibinababa sa bintana sa loob ng isang basket.

Ang Puso ng Teksto

"Ako ay may maka-diyos na panibugho sa inyo." Hindi ito selos ng isang lider na natatakot mawalan ng tagasunod. Ito ang panibugho ng tipan. Sa buong Lumang Tipan, inilalarawan ang Diyos bilang asawang lalaki na hindi kayang tiisin na ipagpalit siya ng kaniyang bayan sa mga diyos-diyosan. Ipinapasan ni Pablo ang tungkulin ng tagapamagitan sa kasal: ipinangako niya ang Corinto sa iisang Lalaki, at hanggang sa araw ng kasal, ang trabaho niya ay bantayan ang katapatan nila. Kaya hindi maliit na usapin ang "ibang Jesus." Ito ay pangangalunya. Ang ebanghelyo ay hindi opinyon na pwedeng dagdagan; ito ay pangako na pwedeng sirain. At kapag nasira, hindi lang doktrina ang nawala kundi ang mismong pagkakaisa sa Cristo.

Ang Malaking Kuwento

Tingnan kung saan bumabalik si Pablo: kay Eba. Hindi kay Moises, hindi kay David, kundi sa hardin. Ang unang pagkakasala ay hindi nagsimula sa karahasan kundi sa panghihikayat, sa isang tinig na may mas kaakit-akit na alok. Ganoon din sa Corinto. Kaya ang pagpasok ng mga huwad na apostol ay hindi lamang problema sa pamumuno; ito ay pagpapatuloy ng matandang digmaan. At tingnan ang tugon ng Diyos sa kasaysayan: hindi siya nagpadala ng mas malakas na anghel kundi ng isang Anak na nagpakababa. Ang paraan ni Pablo, ang pagpapahina at pagpapakababa, ay hindi diskarte kundi hugis ng krus mismo. Ang kaligtasan ay dumating sa pamamagitan ng kahinaan, at ang tunay na apostol ay may parehong hubog.

Ang Salamin

Alamin mo kung anong uri ng pastor o lider ang natural mong hinahangaan. Sabi ni Pablo sa mga taga-Corinto, tinitiis nila kahit ang "umaalipin sa inyo," ang "nanlalamang," ang "sinampal niya kayo sa mukha." Kakaibang katotohanan ito ng puso ng tao: mas madali tayong sumunod sa taong may kumpiyansa at kapangyarihan kaysa sa taong tapat pero mahina ang tindig. Nakikita mo ito sa trabaho, kung sino ang pinapakinggan sa meeting. Nakikita mo ito sa pagpili ng iglesia, kung anong klaseng entablado ang umaakit sa iyo. Tanungin mo ang sarili mo: kapag pinakinggan mo ang taong nagtuturo sa iyo, may amoy ba ng krus, o amoy lang ng tagumpay? Ang huwad ay hindi laging pangit; ang huwad ay karaniwang maganda tingnan.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang Corinto ay lungsod ng mga tagapagsalita. Sa kulturang Griyego-Romano, ang isang guro ay hinahatulan sa husay ng dila at sa halaga ng kaniyang bayad. Ang tumatanggi tumanggap ng suporta ay itinuturing na mababa ang uri, manggagawa lang. Kaya nga sumasakit ang tanong ni Pablo: "Ako ba ay nagkasala sa pagpapakababa ko sa aking sarili upang kayo ay maitaas?" Sa kanilang pandinig, mas mukhang apostol ang mga bagong dating, magaling magsalita, may bayad, may kumpiyansa. At si Pablo? "Hindi nagsanay sa pananalita." Ang mga taga-Corinto ay hindi bobo; nahulog sila sa isang bitag na kultural, ang paniwalang ang kaluwalhatian ng Diyos ay dapat mukhang maluwalhati.

Ang mga Kaugnay na Teksto

Dalawang tinig ang umaalingawngaw dito. Una, ang propetang si Isaias na naglalarawan sa Diyos bilang asawa ng kaniyang bayan; kaya ang panibugho ni Pablo ay hindi personal na damdamin kundi pakikibahagi sa damdamin ng Diyos mismo tungkol sa katapatan ng kaniyang tipan. Pangalawa, ang mismong pahina ng Gawa kung saan tinawag ang saulo bilang si Pablo, ang lalaking sinabihan na magdurusa siya alang-alang sa pangalan ni Jesus. Ang listahan sa kabanata labing-isa ay ang katuparan ng tawag na iyon. Hindi ito talaan ng tagumpay kundi ng pagtupad. At iyan ang nagpapaiba sa kaniya sa mga karibal: sila ay may listahan ng natamo, siya ay may listahan ng nawala.

Ang Detalye

Ang huling larawan ay dapat nakakatawa, at sinadya ni Pablo. Sa mundong Romano, ang pinakamataas na medalya ng kawal ay ibinibigay sa unang umakyat sa pader ng kinubkob na lungsod. Ang taas ng pader ang pinakamataas na karangalan. Tapusin mo ngayon ang talaan ni Pablo: "ako ay ibinaba sa bintana sa pader gamit ang basket." Hindi siya umakyat; ibinaba siya. Hindi siya sumugod; tumakas siya sa isang basket ng prutas na hawak ng ibang tao. Ito ang kabaligtaran ng medalya, at ito ang pinili niyang pinakahuling salita sa kaniyang pagyayabang. Doon nagtatagpo ang teolohiya at talambuhay: ang kapangyarihan ng Diyos ay hindi sumusukat sa taas ng inaakyat mo kundi sa lalim ng pagtitiwala mo habang ibinababa ka.

Pagninilay

Anong bahagi ng iyong buhay ang tinatago mo dahil mukha itong kahinaan, at paano kung doon mismo naghihintay ang Diyos na ipakita ang kaniyang biyaya?

Kung susuriin mo ang mga tinig na pinapakinggan mo linggo-linggo, may nagtuturo ba ng "ibang Jesus" na mas madaling tanggapin kaysa sa ipinako sa krus?