Mga Gawa 1:16

Ang Teksto

Tumayo si Pedro sa gitna ng humigit-kumulang 120 katao sa silid sa itaas, at ang unang salitang lumabas sa kaniyang bibig ay hindi tungkol sa Pentecostes o sa misyon kundi tungkol sa isang taksil. "Mga kapatid," ang tawag niya sa kanila, at saka niya binanggit si Judas: kinailangang matupad ang kasulatan na sinalita ng Espiritu Santo sa pamamagitan ng bibig ni David, at ang tinutukoy noon pa man ay ang lalaking "gumabay sa mga dumakip kay Jesus." Isang pangungusap lamang ito, pero binubuksan nito ang pinakamasakit na sugat ng bagong kilusan: isa sa kanila ang nagbenta sa Panginoon, at hindi iyon pinalampas ni Pedro.

Ang Puso Nito

Hawak ni Pedro sa iisang pangungusap ang dalawang bagay na madalas nating pinaghihiwalay. Una: may nangyaring hindi inaasahan, pero hindi ito nakapagpabago ng takbo ng plano ng Diyos. Kinailangang matupad ang kasulatan; hindi nabigla ang langit nang halikan ni Judas si Jesus. Pangalawa: hindi ito dahilan para hindi managot si Judas. Ang salitang ginamit ay "gumabay," siya ang nanguna, siya ang nagturo ng daan papunta sa hardin. Hindi siya biktima ng kapalaran kundi aktor sa sarili niyang pagtataksil. Doon nakatayo ang buong ebanghelyo: tunay ang pananagutan ng tao, at tunay ring hindi matitinag ang layunin ng Diyos. Hindi tayo pinipiling pagitnaan ng dalawa. Hinahayaan tayo ng Kasulatan na tumayo sa gitna ng tensiyon, kung saan nabubuhay ang totoong pananampalataya.

Ang Hibla sa Malaking Kuwento

Pansinin kung paano binasa ni Pedro ang mga Awit. Hindi niya sinasabing may partikular na talata na nagngangalang "Judas" libong taon bago siya isinilang. Ang sinasabi niya ay matagal nang may hugis ang pagtataksil sa kuwento ng Diyos: ang kaibigan sa mesa na nagtataas ng sakong, ang tapat na kasamang nagiging kaaway ni David. Dumadaloy ang pattern na iyon mula sa trono sa Jerusalem hanggang sa hardin sa Getsemani, at sa bawat pagkakataon hindi ito nagiging dahilan para bumagsak ang pangako ng Diyos. Doon tumatawid ang hibla patungo kay Cristo: ang Mesiyas na ipinagkanulo ay hindi isang Mesiyas na nabigo. Ang krus ay hindi aksidenteng pumasok sa plano; ito ang plano. At kaya ang pinakamadilim na gabi ng kasaysayan ay naging mismong daan ng kaligtasan natin.

Ang Salamin

May bahagi ka na natatakot na ikaw si Judas. Alam mo ang pakiramdam: nasa loob ka ng simbahan, nagtuturo ka pa nga, pero may isang bagay sa iyo na hindi mo pa naisasalita nang malakas, isang transaksiyon sa trabaho na hindi mo ikukuwento sa asawa mo, isang galit sa kapatid na pinatatagal mo, isang pribadong buhay na hindi tugma sa panlabas mong buhay. Si Judas ay hindi taga-labas. Siya ay nakasama nila, "tinanggap ang kaniyang bahagi ng kapakinabangan sa ministeryong ito." Iyon ang nakakatakot: posibleng maging kabilang sa bilang at hindi kabilang sa puso. Pero tingnan mo rin kung sino ang nagsasalita. Ang taong ito ay tatlong beses na nagkaila sa parehong gabi, at ngayon siya ang nakatayo sa gitna. Hindi mo kasalanan ang nagtatakda ng huling salita sa buhay mo; ang Panginoong nagbalik sa iyo ang nagtatakda niyon. Ngayong araw: kumuha ng papel, isulat sa isang pangungusap ang bagay na itinatago mo sa kapatiran, at basahin iyon nang malakas sa harap ng Diyos bago mo punitin ang papel.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang mga unang bumasa nito ay mga mananampalatayang kailangang ipaliwanag sa mga kakilala nila kung bakit ang kanilang Panginoon ay ipinagkanulo ng isa sa labindalawang pinili niya mismo. Sa isang kulturang labis na pinahahalagahan ang karangalan, nakakahiya iyon. Kung hindi mo mapanatiling tapat ang iyong sariling bilog, ano ang halaga ng iyong pagtuturo? Kaya hindi itinago ni Lucas ang eksena; inilagay niya ito sa pinakasimula ng aklat. Para sa kanila, ang sagot ni Pedro ay hindi pagdadahilan kundi pagtatanggol: hindi nasorpresa ang Diyos, at kaya hindi rin nawasak ang kilusan. Sa isang komunidad na may sariling mga iskandalo at mga umalis, malaking kaaliwan iyon. Hindi kayo ang unang simbahang may upuan na bakante dahil sa pagtataksil.

Ang Konteksto

Ito ang pagitan: umakyat na si Jesus, hindi pa dumarating ang Espiritu. Sampung araw na paghihintay sa isang silid sa itaas sa Jerusalem, ang lungsod kung saan pinatay ang kanilang Panginoon anim na linggo lamang ang nakalipas. Delikado pa rin ang lugar. Mga 120 katao, kabilang ang mga kababaihan at ang ina ni Jesus, nananalangin at naghihintay. Walang programa, walang gusali, walang pondo. At sa gitna ng kawalang-katiyakan na iyon, ang unang opisyal na gawain ng unang simbahan ay harapin ang nakaraan. Hindi muna sila nagplano ng misyon; inayos muna nila kung ano ang nasira. May tapang sa pagkakasunod-sunod na iyon na kadalasan ay wala tayo.

Ang Detalye

"Sa pamamagitan ng bibig ni David." Hindi sinabi ni Pedro na nagsalita ang Espiritu tungkol kay David o sa kabila ni David, kundi sa pamamagitan ng kaniyang bibig: isang tunay na tao, may sariling sakit, sariling pagtataksil na naranasan, sariling kasalanan. Ganoon gumagalaw ang Diyos, sa loob ng mga bibig ng mga taong hindi perpekto. At mapait ang kaibahan: isang bibig na pinagsalitaan ng Espiritu, at isang bibig na humalik kay Jesus sa hardin. Pareho silang tao ng Diyos sa papel. Ang nagtatakda ng pagkakaiba ay hindi posisyon kundi kung kanino nakatuon ang puso sa likod ng bibig. Ngayon, habang naghihintay sila sa Espiritu, iyon ang tanong na nakalutang sa silid: kaninong bibig kami magiging?

Pagninilay

Anong bagay sa buhay mo ang hindi mo pa nasasabi nang malakas sa sinumang tao, at ano ang kinatatakutan mong mangyayari kung masabi mo?

Kung hindi nabigla ang Diyos sa pinakamasamang araw ng kasaysayan, anong partikular na takot mo ngayong linggo ang kailangang humarap sa katotohanang iyon?