Mga Gawa 1:19

Ang Teksto

Isang parentesis lang ito sa talumpati ni Pedro, isang paliwanag na ipinasok ni Lucas para sa mambabasang hindi taga-Jerusalem. Nabalitaan daw ng lahat ng naninirahan sa lungsod ang nangyari sa bukid na binili ni Judas, at mula noon ay may bagong pangalan na ang lupaing iyon: "Akeldama," na ang ibig sabihin sa kanilang salita ay, "Bukid ng Dugo." Walang hatol dito, walang pangaral, walang moral na konklusyon. Isang pangalan lamang, isang piraso ng lupa, at isang lungsod na hindi makalimot. At si Lucas, na maingat na mananalaysay, ay huminto sandali sa gitna ng kuwento ng pagpili ng bagong apostol upang sabihin sa atin kung paano tinawag ng mga tao ang lugar na iyon.

Ang Puso

May mga bagay na hindi binubura ng Diyos, pinapangalanan niya. Ang bukid ay nanatili; ang lupa ay hindi lumubog; ang pangalan ay dumikit. At kakaiba: hindi ang simbahan ang nagbigay ng pangalang iyon kundi ang karaniwang taga-Jerusalem, ang mga taong marahil ay wala namang pananampalataya kay Jesus. Sila ang bumigkas ng katotohanang hindi nila lubos na naiintindihan. Nagsasalita ang mundo nang higit pa sa alam nito.

Ano ang sinasabi nito tungkol sa Diyos? Hindi siya nagmamadaling takpan ang kahihiyan. Hindi niya binubunot ang tinik sa kasaysayan ng kaniyang bayan. Ang unang kabanata ng iglesia ay may isang bukid na may pangalang dugo, at nananatili iyon doon, hindi bilang parusa sa atin kundi bilang alaala. Bakit kaya kailangan nating malaman ito? Marahil dahil ang biyaya na hindi tumitingin sa tunay na sugat ay hindi pa biyaya, pantakip lamang.

Ang Hibla ng Kasaysayan

May isa pang lupa sa labas ng Jerusalem na pinangalanan dahil sa dugo, at hindi ito nagkataon lamang. Dalawang bukid, dalawang kamatayan, parehong nangyari sa parehong linggo. Ang isa ay binili ng pilak na kabayaran sa pagtataksil; ang isa ay binayaran ng dugo ng Isang ipinagkanulo. Sa Genesis, sinabi ng Diyos kay Cain na ang dugo ng kaniyang kapatid ay sumisigaw mula sa lupa. Mula noon, may memorya ang lupa. Hindi nilulunok ng mundo ang kasalanan nang tahimik; umaalingawngaw ito sa mga pangalan ng lugar. At dito nakasalalay ang buong pag-asa ng ebanghelyo: may isa pang dugo na sumisigaw, hindi para sa paghihiganti kundi para sa kapatawaran. Ang Akeldama ang nagpapaalala sa atin kung gaano kalalim ang sugat na kailangang tugunan ng krus.

Ang Salamin

May bukid ka ba? Hindi literal na lupa, kundi isang bagay na nakuha mo sa paraang ayaw mong ikuwento nang buo: ang promosyong natamo dahil hinayaan mong masisi ang iba, ang perang galing sa minanang pinag-awayan at hindi na pinag-usapan, ang relasyong itinayo sa isang bersiyon ng iyong sarili na hindi totoo. Ang nakakatakot sa talatang ito ay hindi ang dugo kundi ang pandinig ng lungsod: "Narinig ng lahat ng mga naninirahan sa Jerusalem ang tungkol dito." Alam ng mga tao. May pangalan na sila para doon, kahit hindi nila sinasabi sa iyo. At ang pagtanggi nating pangalanan ito ay hindi nagpapabanal sa lupa, pinananatili lang itong hindi naaani.

Ngayong araw: kumuha ng papel, isulat sa isang pangungusap ang totoong pangalan ng bagay na matagal mo nang iniiwasang pangalanan, sabihin ito nang malakas sa Diyos, at ipunit ang papel pagkatapos manalangin.

Ang Tanong

Sinabi ni Pedro na "kinailangan na ang kasulatan ay matupad" tungkol kay Judas. Ibig bang sabihin ay wala siyang pagpipilian? Na itinulak siya sa isang papel na hindi niya tinanggihan dahil hindi niya kaya? Hindi sinasagot ni Lucas ang tanong na ito, at hindi rin natin siya mapipilit. Ang tanging sinabi niya tungkol sa hantungan ni Judas ay mapait at maingat: "upang magtungo sa kaniyang sariling lugar." Sariling lugar. Hindi "impiyerno," hindi "kaparusahan," kundi isang parirala na parang itinakda ng Diyos para manatiling sarado. Marahil dahil may mga bagay na hindi tayo binibigyan ng karapatang hatulan. Nananatili ang bukid, nananatili ang pangalan, at nananatiling tahimik ang Diyos sa puso ng tao. Doon tayo huminto.

Ang Pangunahing Tauhan

Labindalawang taon mula ngayon ay may mga batang taga-Jerusalem na maglalaro malapit sa bukid na iyon at tatanungin ang kanilang ina kung bakit ganoon ang pangalan. Iyon ang natira kay Judas: isang alamat ng kapitbahayan. Pero huwag nating kalimutan ang sinabi ni Pedro ilang talata lang bago nito, "nakasama natin siya at tinanggap ang kaniyang bahagi ng kapakinabangan sa ministeryong ito." May bahagi siya. Nagpagaling siya ng maysakit. Kumain siya sa iisang mangkok kasama ang Panginoon. Hindi tayo pinapayagan ng teksto na gawin siyang halimaw, dahil kung halimaw siya, ligtas tayo. Ang hindi natin maabot ay ang loob niya: ano ang iniisip niya, saan nagsimula ang dahan-dahang pagkakalayo. Tahimik ang Kasulatan doon, at ang katahimikang iyon ay dapat magpakaba sa sinumang may bahagi sa ministeryo.

Ang mga Unang Nakarinig

Isinulat ito ni Lucas para kay Teofilo, isang taong malamang ay hindi nakatira sa Jerusalem at hindi nakakaintindi ng Aramaic, kaya't kailangan niyang isalin: "na ang ibig sabihin sa kanilang salita ay." Pero para sa mga unang mambabasang taga-Judea, hindi ito paliwanag kundi geograpiya. Alam nila ang bukid. Nadaanan na nila ito. Hindi ito simbolo kundi direksiyon sa daan. At may isang bagay na nakakabagabag doon: hindi itinago ng unang iglesia ang pinakamadilim nitong kabanata sa isang lugar na maaaring puntahan ng kahit sino. Kung gusto mong patunayan na huwad sila, may bukid kang matutungo. Ang pananampalatayang ito ay nagsimula sa mga lugar na may address, kasama ang kahihiyan nito.

Pagninilay

Kung may isang lupain sa buhay mo na pinangalanan na ng ibang tao sa kanilang isip, anong pangalan iyon, at bakit mas madaling hayaang sila ang magsalita kaysa ikaw mismo?

Anong bahagi ng iyong nakaraan ang gusto mong burahin ng Diyos, at ano ang mangyayari kung sa halip ay pangalanan niya ito at hayaang manatili bilang alaala ng biyaya?