Mga Gawa 1:9

Ang Teksto

Katatapos pa lamang ni Jesus magsalita. Nasa hangin pa ang huling mga salita niya tungkol sa kapangyarihan at sa pagsaksi hanggang sa mga dulo ng mundo, at ang mga mata ng labing-isa ay nakatingala pa rin sa kaniya, gaya ng ginagawa nila sa buong apatnapung araw na iyon. At doon, sa gitna ng pakikinig, nangyari ito: "siya ay itinaas, at itinago siya ng ulap mula sa kanilang mga mata." Walang pamamaalam, walang huling yakap na naitala, walang pabalik na sulyap. Isang pangungusap lamang ang ibinigay ni Lucas para sa sandaling hinati ang kasaysayan ng mundo sa dalawa: ang panahong nakikita si Jesus, at ang panahong hindi na.

Ang Ubod

Pansinin ang pandiwa: hindi umakyat si Jesus, "siya ay itinaas." Pasibo ang anyo, at hindi iyon aksidente. Kinuha siya ng Ama, gaya ng isang haring dinadala sa kaniyang trono, hindi gaya ng isang biyaherong umaalis sa bayan. At ang ulap na nagtago sa kaniya ay hindi ulap ng ulan; iyon ang parehong ulap na sumakop sa Sinai at naglukob sa templo, ang takip na nagsasabi: narito ang kaluwalhatian ng Diyos, at hindi ito kayang pagtitigan ng laman. Kaya ang tunay na paksa ng talatang ito ay hindi pagkawala kundi pagluklok. Ang katawang may mga butas ng pako, ang katawang taga-Galilea, ay dinala sa loob ng kaluwalhatian ng Diyos. Doon na ngayon ang ating kalagayan bilang mga tao: may kapwa-tao tayo sa trono.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May dalawang tanawin sa Lumang Tipan na parang nagdudugtong sa sandaling ito. Ang isa ay si Elias, na dinala paitaas sa harap ng mga mata ni Eliseo, at ang natirang alagad ay tumanggap ng bahagi ng espiritu ng kaniyang guro. Ang pattern ay pamilyar: umaalis ang isa, pinupuwestuhan ng Espiritu ang mga natira. Pero mas malalim pa ang isa: sa Daniel 7 ay may Anak ng Tao na dumarating na may kasamang ulap papunta sa Matanda sa mga Araw, at binigyan ng kaharian na hindi mapapawi. Hindi paalis ang direksyon doon, papasok. Kaya nang takpan ng ulap si Jesus, hindi siya naglaho sa kawalan; siya ay dumating sa harapan ng trono upang tumanggap ng kapamahalaan. Ang tanong nila sa talatang anim tungkol sa kaharian ay sinagot, hindi sa salita, kundi sa pag-akyat.

Ang Salamin

May kakaibang kalungkutan sa mga Kristiyanong naabutan ng panahong ito. Tumatawag ka sa Diyos sa umaga at parang bumabalik ang tinig mo mula sa kisame. Nagkasakit ang magulang mo, sumabog ang gastusin, nanahimik ang taong inaasahan mong sasaklolo, at ang pakiramdam mo ay katulad ng labing-isa: nakatingala, nakatitig, at wala. Ito ang ginagrasa ng talatang ito: sinasabi nito na ang paglalayo ay tunay na paglalayo. Hindi ito inililigpit ni Lucas. Pero sinasabi rin niya na ang nawala sa paningin ay hindi nawala sa kapamahalaan. Ang pananampalataya ay hindi ang pagkukunwaring nakikita mo pa; ito ang pagtitiwala sa isang taong nasa trono habang wala sa bintana. Ngayon, lumabas ka at tumingala sa langit nang isang minuto, sabihin nang malakas, "Jesus, ikaw ang naghahari ngayon," pagkatapos ay ibaling ang tingin at banggitin ang pangalan ng isang tao sa bahay o trabaho mo na pagsasaksihan mo bago matapos ang araw.

Ang Tanong

Bakit kailangang umalis? Kung ang buong punto ay pagsaksi hanggang sa mga dulo ng mundo, hindi ba mas madali kung nanatili siya, nakikita, napapatunayan, hindi mapagtatalunan? Sana ay tapos na ang lahat ng pagdududa. Ang totoo, hindi ipinaliwanag ni Lucas. May ibinibigay siyang pahiwatig sa talatang lima at walo: may darating na Espiritu, at ang pagdating na iyon ay nakasalalay sa pag-alis. Pero hindi iyon sagot na nagpapawala sa sakit. Pinili ng Diyos ang paraang mas mahirap sa atin: hindi ang nakikitang Panginoon sa gitna natin, kundi ang hindi nakikitang Panginoon sa trono at ang Espiritu sa loob natin. Marahil dahil ang pananampalatayang nakikita ay hindi na pananampalataya. Pero hindi ko mapagpapanggap na hindi iyon isang bigat.

Ang Konteksto

Bundok ng Olibo, apatnapung araw pagkatapos ng Paskuwa, isang Sabbath-lakad mula sa Jerusalem. Mababa pa ang tanawin: ang lungsod sa harapan nila, ang templo na kumikinang, ang parehong lambak kung saan pinagtaksilan siya. Ang labing-isa ay mga probinsyanong Galileo sa sentro ng kapangyarihang Judio, may pinuno pa rin sa templo na nagtakda ng kamatayan ni Jesus, may prokurador na Romano na gumawa ng pako. Sa mata ng lungsod, ang grupong ito ay natapos na. At sa gitna ng kanilang kahinaan, ang tanong nila ay tungkol sa pagpapanumbalik ng kaharian sa Israel, hindi kamangmangan iyon kundi pag-asang hinugot sa mga propeta. Tinanggihan ni Jesus ang kanilang kalendaryo, hindi ang kanilang pag-asa. At pagkatapos siya ay itinaas.

Ang Mga Unang Nakinig

Isinulat ni Lucas ito para sa isang Teofilo at sa mga katulad niya: mga taong nakapasok sa pananampalataya sa panahong may Emperador na inaakyat sa langit ayon sa opisyal na kuwento ng Roma, at idinideklarang diyos. Alam nila ang lenggwahe ng pag-akyat; iyon ay lenggwahe ng kapangyarihan. Kaya nang marinig nilang ang isang binitay na Galileo ay itinaas at tinakpan ng ulap ng kaluwalhatian ng Diyos, iyon ay hindi malumanay na kuwento ng pamamaalam. Iyon ay paghahamon sa trono ng Cesar. At para sa mga iglesyang inuusig, ito ang matigas na kaginhawahan: ang hindi ninyo nakikita ay siyang nakaluklok sa itaas ng bawat gobernador na kayang magpapatay sa inyo.

Pagninilay

Saang bahagi ng buhay mo ngayon ka nakatingala sa langit na parang walang sumasagot, at ano ang magbabago kung tunay na naghahari siya roon?

Kung ang pag-alis ni Jesus ang naging simula ng pagsaksi ng mga alagad, ano ang hindi ko na maaaring ipagpaliban hanggang sa "makita" ko muna?