Mga Gawa 1:25

Ang Teksto

Sa gitna ng panalangin ng isang daan at dalawampung tao sa itaas na silid, may hinihingi sila sa Diyos na hindi karaniwan: isang kapalit. Hinihiling nilang ituro ng Panginoon kung sino ang papalit "sa gawaing ito at sa pagka-apostol," ang puwestong iniwang bakante ni Judas nang siya ay "lumabag upang magtungo sa kaniyang sariling lugar." Hindi ito kahilingan para sa isang karangalan kundi para sa isang trabaho; ang salitang ginamit ay tumutukoy sa paglilingkod, sa pagod, sa pagbubuhat. At ang pangungusap ay nagtatapos sa isang malamig na pariralang hindi ipinapaliwanag ni Lucas: may lugar na sarili ni Judas, at doon siya nagtungo.

Ang Puso ng Teksto

May bakanteng upuan, at hindi iyon basta trabahong dapat punan. Labindalawa ang tribo ng Israel; labindalawa ang pinili ni Jesus. Ang numerong iyon ay isang pahayag: tinitipon ng Diyos ang bayang kaniyang sinimulan, at ang simbahan ay hindi bagong proyekto kundi ang pagpapatuloy ng matagal nang pangako. Kaya hindi nagboto ang mga alagad. Nanalangin sila sa "nakakaalam ng puso ng lahat ng tao," dahil ang pagkabigo ni Judas ay nagturo sa kanila ng isang masakit na aral: hindi sapat ang panlabas na katapatan. Isang tao ang tatlong taong naglakad kasama si Jesus, humipo ng parehong tinapay, narinig ang parehong mga salita, at gayunman ay lumabag. Ang pagpili ng Diyos, hindi ang pagsusuri ng tao, ang tanging matibay na pundasyon ng anumang ministeryo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin kung ano ang kuwalipikasyon na binanggit ni Pedro: dapat ay isang tao na kasama nila "simula sa pagbautismo ni Juan hanggang sa araw na kunin siya sa atin," at higit sa lahat, "isang saksing kasama natin sa kaniyang muling pagkabuhay." Hindi kagalingan sa pagsasalita ang hinahanap, hindi katalinuhan, kundi mata na nakakita. Ang buong kilusang ito ay nakasalalay sa isang bagay na nangyari sa kasaysayan, at ang labindalawang upuan ay para sa mga nakasaksi nito. Dito nagtatagpo ang lumang pangako at ang bagong gawa: ang Diyos na nangakong ibabalik ang kaniyang bayan ay ginagawa ito ngayon sa pamamagitan ng isang Mesiyas na binuhay mula sa mga patay. At ang pagpili ng kapalit ni Judas ay hindi pag-aayos ng organisasyon. Paghahanda ito sa pagtestigo na magsisimula sa loob ng sampung araw.

Ang Salamin

May isang pariralang mahirap takasan: "kaniyang sariling lugar." Hindi ito sinabi bilang hatol na may sigaw. Sinabi ito nang tahimik, halos tulad ng pag-uulat. Si Judas ay nagtungo sa lugar na pinili niya nang paunti-unti, sa mga maliliit na desisyon tungkol sa pera at sa impormasyon at sa kung sino ang pinaglilingkuran niya talaga. Walang sinuman sa itaas na silid ang nakapansin habang nangyayari iyon. Iyan ang nakakatakot. Ang mga taong tatlong taong kasama mo sa ministeryo ay hindi nakakakita ng ginagawa mo sa gabi. Ngunit ang Panginoon ay "nakakaalam ng puso ng lahat ng tao." Ngayon mismo: isulat sa isang piraso ng papel ang isang bagay sa iyong pananalapi o sa iyong trabaho na ayaw mong malaman ninuman, sabihin ito nang malakas sa Diyos sa isang pangungusap, at punitin ang papel.

Ang Tanong

Sinabi ni Pedro na "kinailangan na ang kasulatan ay matupad," at sa parehong talata sinabi niyang si Judas ay "lumabag." Alin? Itinakda ba siya, o pinili niya? Hindi pinagtagpo ni Lucas ang dalawa. Iniwan niya silang magkatabi, hindi nagkakasundo, at hindi niya tayo tinulungan. At ang "kaniyang sariling lugar" ay lalo pang masakit dahil hindi binanggit kung saan iyon. Gusto nating marinig na natapos ang kuwento sa awa o sa hustisya, kahit alin, basta tapos. Hindi iyon ibinibigay ng teksto. Ang natitira sa atin ay isang pangalan na dating nasa listahan ng labindalawa at ngayon ay nasa talatang nagtatapos sa dilim. Marahil ganoon dapat: hindi tayo binibigyan ng kasiguraduhan tungkol sa iba, para hindi tayo tumigil sa pagsusuri sa ating sarili.

Ang Konteksto

Nasa Jerusalem tayo, mga ilang linggo lamang matapos ang Paskuwa kung saan ipinako sa krus ang kanilang Guro. Ang lungsod ay nagsisimula nang mapuno muli ng mga peregrino para sa Pentecostes. Ang mga Galileo na ito ay mga taga-probinsiya sa kabisera, kilala sa kanilang punto, at may kaugnayan sa isang lalaking hinatulan bilang kaaway ng kaayusan. Nagtitipon sila sa itaas na silid, hindi sa templo: sa itaas, sa likod, hindi nakikita. Sa labas ng pader ay may bukid na tinatawag na ng mga tao sa lungsod na "Bukid ng Dugo." Alam ng lahat ang kuwento. Ang kahihiyan ay publiko. At sa gitna ng kahihiyang iyon, nagpalabunutan sila, isang sinaunang paraan sa Israel para hayaang ang Diyos ang magdesisyon, hindi ang pinakamalakas na boses sa silid.

Ang Mga Unang Nakarinig

Para sa mga unang nakabasa nito, ang pagtataksil mula sa loob ay hindi teorya. Alam nila ang pakiramdam ng kapatid na umalis, nagsumbong, o nagpanggap. Ang tanong na palaging ibinabato sa kanila ay: kung totoo ang inyong Mesiyas, bakit may traydor sa kaniyang sariling bilog? Ang sagot ni Lucas ay hindi depensa kundi salaysay: oo, nabasag ang bilog, at ibinalik ng Diyos ang bilang sa labindalawa bago pa dumating ang Espiritu. Ang narinig nila ay hindi tungkol kay Matias. Narinig nila na ang pagtataksil ay hindi nakapagpahinto sa gawain ng Diyos, at na ang upuan ng isang nawala ay hindi nananatiling bakante. May kapalit palaging handa, pinili ng Panginoon mismo.

Pagninilay

Kung ang Diyos ang "nakakaalam ng puso ng lahat ng tao," anong bahagi ng iyong puso ang matagal mo nang hindi dinadala sa liwanag, at ano ang kinakatakutan mong mangyari kung dadalhin mo?

Si Judas ay nagtungo sa "kaniyang sariling lugar" sa pamamagitan ng mga maliliit na hakbang. Anong maliit na hakbang ang ginagawa mo nang paulit-ulit ngayon, at saan ka nito dinadala sa loob ng limang taon?