Ester 2

Ang Teksto

Humupa ang galit ng hari, at saka lang niya naisip ang naganap kay Vashti. Ang solusyon ng kaniyang mga tauhan: isang pambansang paghahanap ng magagandang dalaga, isang taong paghahanda sa harem, at isang gabi sa kama ng hari upang malaman kung sino ang makakalugod sa kaniya. Sa gitna ng prosesong ito, dinala si Esther, ulila, pinalaki ng pinsan niyang Judiong si Mordecai, inutusang itago ang kaniyang lahi. Nagwagi siya, nakoronahan bilang reyna, at bago matapos ang kabanata ay naisalba ni Mordecai ang buhay ng hari mula sa dalawang sabwatang bantay, at naitala ang kaniyang pangalan sa Aklat ng mga Alaala.

Ang Puso ng Teksto

Walang pangalan ng Diyos sa kabanatang ito. Walang panalangin, walang propeta, walang himala. Pero mayroong isang salitang paulit-ulit: pabor. "Ang dalaga ay nakapag-bigay lugod sa kaniya, at nakuha niya ang pabor nito." Ang pabor ay hindi tinatawag na gawa ng Diyos, ngunit ito ang paraan ng Kasulatan kapag inilalagay ng Diyos ang kaniyang tao sa mga lugar na hindi nila napili. Iyan ang teolohiya ng Esther 2: ang Diyos ay gumagawa sa loob ng isang sistemang marumi, sa loob ng isang harem, sa loob ng isang palasyong walang interes sa kaniya. Hindi niya sinasang-ayunan ang sistema. Hindi niya tinatakasan ang biktima nito. Ang pagkilos ng Diyos dito ay hindi maliwanag; ito ay nahahalata lamang kapag tiningnan mo ang kabuuan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Si Esther ay nasa mahabang hilera ng mga taong naisalba sa pamamagitan ng mga taong nasa korte ng mga pagano. Si Jose, ipinagbili bilang alipin, naging pangalawa sa Faraon, at nagsabi sa kaniyang mga kapatid na ang Diyos ang nagpadala sa kaniya upang mabuhay ang pamilya. Si Daniel, dinakip, pinalaki sa Babilonia, naging tagapayo ng hari. Si Esther ay sumusunod sa huwarang ito, ngunit mas madilim: hindi siya tinawag, hindi siya naghanda, hindi siya nagdasal. Dinala lang siya. At doon nakasalalay ang pag-asa ng isang buong bayan. Ang linyang ito ay umaabot hanggang sa isang Anak na hindi napili ang kaniyang pagdurusa kundi ipinasakop ang kaniyang sarili rito, at sa pamamagitan ng kahihiyan ay nagligtas. Hindi si Esther ang Cristo; isa siyang anino na nagpapakita na ang pagliligtas ay madalas dumaraan sa kawalang kapangyarihan.

Ang Salamin

May mga bahagi ng buhay na hindi natin pinili. Ang trabahong hindi nirerespeto ang iyong mga paniniwala pero nagpapakain sa iyong mga anak. Ang pamilyang kinalakhan mo. Ang sakit na dumating nang walang paalam. Si Esther ay hindi nagpasiya na sumali sa paligsahan ng hari; isa siyang ulilang dalaga sa isang imperyong hindi nagtatanong ng pahintulot. At doon pa rin kumilos ang Diyos. Ang tukso para sa atin ay dalawa: isipin na dapat tayong tumakas sa bawat maruming sitwasyon upang manatiling malinis, o isipin na dahil nandoon tayo, lahat ay katanggap-tanggap na. Ang Esther 2 ay hindi nagbibigay ng madaling sagot. Pero sinasabi nito: hindi ka iniwan ng Diyos sa lugar na hindi mo napili.

Ngayon, isulat sa papel ang isang kalagayan sa buhay mo na hindi mo pinili, at sa ilalim nito ay isulat ang isang pangungusap: "Narito ang Diyos, kahit hindi ko siya nakikita." Pagkatapos, ipanalangin ito nang malakas.

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang mga unang nakabasa nito ay mga Judiong nasa pagkakalat, mga inapo ng mga dinakip kasama ni Jehoiakin. Hindi sila nasa Jerusalem. Walang templo sa paligid nila, walang hari mula sa lipi ni David, at ang mga dakilang kuwento ng pagpapalaya ay tila malayo na. Nang marinig nila ang bersikulo 6, "Kinuha siya palayo mula sa Jerusalem kasama ng mga tinapon," ang sariling kasaysayan nila ang naririnig nila. Alam nila kung ano ang pakiramdam ng pagtatago ng pagkakakilanlan upang mabuhay, ang pagpasok sa mga sistemang hindi nila ginawa. At narinig nila ang isang bagay na hindi natin agad nahahalata: hindi naiwan ng Diyos ang kaniyang tipan sa Jerusalem nang mawasak ito. Sumama siya sa pagkatapon.

Ang Pangunahing Tauhan

Pansinin kung paano ipinakilala si Mordecai: "anak na lalaki ni Jair na apo ni Simei na anak na lalaki ni Kis na lipi ni Benjamin." Bakit ang haba? Dahil si Saul ay anak din ni Kis, mula rin sa lipi ni Benjamin. Ang manunulat ay sinadya ito. At ang kalaban na darating sa kabanata 3 ay si Haman na Agageo, kaanak ni Agag, ang haring hindi pinatay ni Saul nang iniutos iyon sa kaniya. Ang kuwentong magbubukas ay pag-uulit ng isang lumang labanang hindi natapos. Si Mordecai ay hindi perpekto; iniutos niya ang pagtatago ng pagkakakilanlan, at araw-araw siyang naglalakad sa labas ng harem na hindi makagawa ng anuman. Ngunit siya ang taong ginamit upang tapusin ang hindi natapos ng kaniyang ninuno.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

May isang matalas na tensiyon dito na madalas nating dinadaanan. Sa Daniel 1, ang mga kabataang Judio ay dinala rin sa palasyo, inilagay rin sa ilalim ng isang opisyal, inalok rin ng pagkain ng hari. Tumanggi si Daniel. Si Esther ay "binigyan ng mga pampaganda at bahagi ng pagkain niya," at tumanggap. Si Daniel ay nanalangin sa bintanang nakabukas; si Esther ay nagtago. Hindi hinuhusgahan ng Kasulatan si Esther dito, pero hindi rin niya tinatakpan ang pagkakaiba. Ang parehong kuwento ay nasa Bibliya, at parehong ginamit ng Diyos. At ang huling detalye, ang Aklat ng mga Alaala, ay magiging susi sa kabanata 6: ang nakalimutang gawa ni Mordecai na biglang maaalala sa gitna ng isang gabing walang tulog.

Pagninilay

Saan sa buhay mo kailangan mong piliin ang katapatan ni Daniel, at saan kailangan mong tiisin ang katahimikan ni Esther? Paano mo malalaman ang pagkakaiba?

Kung tinanggal ng Diyos ang kaniyang pangalan mula sa kuwento ng linggong ito, mababakas pa rin ba mo ang kaniyang kamay kapag tiningnan mo ito pabalik?