Ester 2:17

Ang Teksto

Dumating ang gabi ni Esther sa harap ni Haring Assuero, at ang kinalabasan ay ganito: sa lahat ng mga dalagang dinala sa palasyo, siya ang pinakaminahal ng hari. "Higit na minamahal ng hari si Esther sa lahat ng mga babae, nakuha nito ang pabor at kabaitan sa harapan niya, higit sa lahat ng ibang mga birhen." Kaya ipinatong ng hari ang maharlikang korona sa ulo ng isang ulilang Judia mula sa pinakamalayong sulok ng kaniyang imperyo, at ginawa siyang reyna kapalit ni Vashti. Isang talata lamang, pero dito umiikot ang buong aklat: ang babaeng walang pangalan sa mundo ng kapangyarihan ay biglang nasa loob ng pinakaloob na silid ng kapangyarihan.

Ang Puso ng Teksto

Hindi binabanggit ang Diyos sa talatang ito, ni sa buong aklat ni Esther. Pero ang salitang "pabor" ay hindi neutral na salita sa Kasulatan. Ito ang eksaktong tunog ng kuwento ni Jose sa Ehipto: "si Yahweh ay kasama ni Jose… at ibinigay sa kaniya ang pabor sa paningin ng kaniyang amo" (Genesis 39). Ganoon din si Daniel sa korte ng Babilonia. Tuwing may Judiong tapon na nakakatagpo ng hindi inaasahang kabaitan sa harap ng paganong hari, may isang kamay na gumagalaw sa likod ng eksena, at hindi iyon kamay ng hari. Ang teolohiya ni Esther 2:17 ay teolohiya ng nakatagong pamamahala: ang Diyos ay nagliligtas kahit sa mga lugar na tila malayo sa kaniya, kahit sa pamamagitan ng mga pangyayaring hindi natin pipiliin.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin ang talaangkanan sa talata 5: si Mordecai ay "anak na lalaki ni Jair na apo ni Simei na anak na lalaki ni Kis na lipi ni Benjamin." Si Kis ay ama ni Saul. Hindi aksidente iyon. Dahil ang kalaban na darating sa kabanata 3 ay si Haman na Agageo, kadugo ni Agag na hari ng Amalek na hindi pinatay ni Saul noong inutusan siya (1 Samuel 15). Ang hindi natapos ng koronang nabawi kay Saul ay natapos sa koronang ipinatong sa ulo ni Esther. Dito rin pumapasok ang mas malalim na padron: ang Diyos na nagbababa ng mataas at nag-aangat ng mababa. Si Vashti ay reyna na nawalan ng korona; si Esther ay ulila na binigyan nito. Ang himig na iyon ay aabot hanggang sa awit ni Maria sa Lucas 1, at hanggang sa isang Hari na nakoronahan sa pamamagitan ng kahihiyan, hindi ng ganda.

Ang Salamin

Hindi pinili ni Esther ang buhay na ito. Siya ay "dinala" sa palasyo, dalawang beses sinasabi ng teksto. Marami sa atin ang nasa ganitong posisyon: isang trabahong pinasok dahil kailangan ng pera, isang pamilyang hindi mo pinili, isang katawang nagkasakit nang hindi mo hiniling, isang responsibilidad na ipinasa sa iyo. At madalas ang tanong natin: kung hindi ko ito pinili, may saysay pa ba ang pagiging naririto ko? Ang sagot ng Esther 2:17 ay hindi isang pangakong gaganda ang lahat. Ang sagot ay: kahit sa silid na hindi mo pinili, may gumagalaw. Ngayong araw, kumuha ka ng papel at isulat ang isang sitwasyon na hindi mo pinili pero naroroon ka. Sa ilalim nito, isulat: "Dito ako inilagay." Basahin mo iyon nang malakas, minsan.

Ang Pangunahing Tauhan

Kakaiba si Esther bilang bayani. Sa talata 15, nang dumating ang kaniyang pagkakataon, "hindi siya humingi ng anumang bagay subalit kung ano ang iminungkahi ni Hegai." Habang ang ibang dalaga ay sumasabak sa kompetisyon ng alahas at pabango, si Esther ay tahimik. Hindi ito kahinaan kundi talas: alam niyang mas mabisa ang pagtitiwala sa taong nakakakilala sa panlasa ng hari kaysa sa sariling pagkukusa. Pero huwag nating palamutian ang kalagayan niya. Siya ay ulila, tapon, at itinatago ang sariling pagkakakilanlan dahil delikado itong ipakita. Hindi siya pinupuri ng teksto bilang modelo ng kabanalan, at hindi rin siya hinahatulan. Nanatili siyang buhay at naging daan ng kaligtasan ng kaniyang bayan, at ganoon siya hinayaan ng aklat.

Ang Detalye

Dalawang salita ang ginamit para sa natanggap ni Esther: "pabor at kabaitan." Ang pangalawa sa Hebreo ay hesed, ang salitang karaniwang ginagamit para sa tapat na pag-ibig ng Diyos sa kaniyang bayan, ang pag-ibig na nananatili kahit hindi karapat-dapat ang tumatanggap. Ngayon tingnan kung saan ito lumilitaw: sa silid-tulugan ng isang paganong emperador, sa isang gabing may bahid ng pagsasamantala. Ang salitang pantipan ay bumababa sa pinakamadumi at pinakatiwaling bulwagan ng imperyo. Hindi ibig sabihin niyon na pinagpapala ng Diyos ang sistema ng harem. Ibig sabihin, walang silid sa mundo na labas sa abot ng kaniyang katapatan, at kadalasan doon siya gumagawa kung saan tayo ayaw tumingin.

Ang Konteksto ng Unang Bumasa

Ang mga unang bumasa nito ay mga Judiong nasa dispersyon, nabubuhay sa ilalim ng mga emperyong hindi nila pinili, malayo sa templo, walang propetang nagsasalita, at walang pangalan ng Diyos sa buong aklat. Kinikilabutan sila sa kuwentong ito sa dalawang paraan. Una, kilala nila ang panganib: isang maling sulyap ng kapangyarihan at puwedeng mawala ang isang buong komunidad. Pangalawa, nakita nila ang sarili nila sa isang batang babaeng kailangang itago ang pagiging Judia para mabuhay, at alam nila ang halaga ng ganoong pagtatago. Kaya nang ipagdiwang nila ang Purim taon-taon, hindi ito pagdiriwang ng malinis na tagumpay. Pagdiriwang ito ng pagkakaligtas sa isang mundong hindi nila kontrolado.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ikaw ay "dinala" sa halip na pumili, at ano ang maaaring ginagawa ng Diyos doon na hindi mo pa nakikita?

Si Esther ay pinili dahil sa kaniyang ganda, isang bagay na hindi niya pinaghirapan. Paano ka tinatrato ng mundo batay sa mga bagay na hindi mo pinili, at ano ang sinasabi ng ebanghelyo tungkol sa kung bakit ka tinanggap ng Diyos?