Ester 5:12

Ang Teksto

Kalalabas lang ni Haman sa unang handaan ni Esther, at hindi niya kayang itago ang kanyang tuwa. Tinipon niya ang mga kaibigan at ang kanyang asawang si Zeres, inilatag ang listahan ng kanyang kayamanan, ng kanyang mga anak na lalaki, ng kanyang pag-angat sa lahat ng opisyal, at pagkatapos ay dumating siya sa korona ng lahat: "Kahit si Reyna Esther ay walang ibang inimbita na pumunta maliban sa akin kasama ng hari sa handaan na kanyang inihanda. Kahit bukas muli niya akong inimbitahan kasama ang hari." Ang pribadong hapag ng reyna, dalawang araw na sunod-sunod, at siya lang ang panauhin. Para kay Haman, iyon ang patunay na narating na niya ang tuktok.

Ang Ubod

Ang trahedya ng talatang ito ay hindi na nagsisinungaling si Haman. Totoo ang lahat ng kanyang sinabi. Imbitado nga siya, nag-iisa, dalawang beses. Ang problema ay ang kanyang pagbasa sa katotohanan: inaakala niyang ang pabor ng reyna ay parangal, samantalang ito ay patibong. Ganito gumagalaw ang Diyos sa buong aklat ni Esther, hindi sa pamamagitan ng himala o tinig mula sa langit, kundi sa pamamagitan ng mga pangyayaring binabasa ng mga mapagmataas nang paurong. Sinusukat ni Haman ang kanyang buhay sa mga bagay na mabibilang: pera, anak, ranggo, imbitasyon. Hindi niya nakikita na ang bawat hakbang pataas ay paglapit sa bangin. Narito ang matalim na aral: maaaring tama ang bawat detalye ng iyong pagsusuri sa sarili at mali pa rin ang kabuuan, dahil hindi ikaw ang nagsasalaysay ng iyong kuwento.

Ang Sinulid sa Kabuuan

Ang Esther ay aklat kung saan hindi binabanggit ang pangalan ng Diyos kahit isang beses, at tiyak na sinadya iyon. Walang anghel, walang propeta, walang pangitain. Mayroon lang mga hapag, imbitasyon, at tao na nagsasalita nang higit pa sa kanilang nalalaman. Pero ang pattern ay kilalang-kilala: ang mataas ay ibinababa, ang hamak ay itinataas. Ito ang parehong ritmo ng awit ni Hana nang isilang si Samuel, at ng awit ni Maria bago isilang si Jesus, dalawang ina na umawit tungkol sa isang Diyos na binabaligtad ang hagdan ng mundo. Ang talata 12 ay ang pinakamataas na baitang ni Haman, at sa kuwentong ito ang pinakamataas na baitang ay laging ang pinakadelikado. Hindi ito karma; ito ay ang paraan ng paghahari ng Diyos na gumagalaw kahit sa korte ng isang paganong hari.

Ang Salamin

May listahan kang itinatago, kahit hindi mo ito binibigkas sa harap ng mga kaibigan. Ang sahod, ang mga anak at kanilang mga nakamit, ang titulo sa opisina, ang pagkakaimbita sa grupo kung saan hindi lahat naiimbita. At kadalasan, totoo ang listahan. Hindi ka nagsisinungaling. Ang tanong ay kung ano ang ginagawa nito sa iyo kapag may isang tao sa tarangkahan na hindi tumatayo para sa iyo, ang kasamahang hindi humahanga, ang kapatid na hindi umaamin, ang kapitbahay na nananatiling hindi natitinag. Napansin mo bang kaya mong magkaroon ng lahat at mawalan ng kapayapaan dahil sa isang tao? Ngayong araw, isulat sa isang papel ang pangalan ng taong ang presensiya ay nagpapawalang-halaga sa lahat ng maganda sa buhay mo, at ipanalangin siya nang malakas sa loob ng limang minuto, nang hindi hinihiling na magbago siya.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Haman ay hindi hangal; siya ay gutom. Pansinin kung gaano siya kaingat sa pagbilang: ang yaman, ang mga anak, ang ranggo, at saka ang imbitasyon na siyang pinakamatamis dahil pambihira. Ngunit ang taong nagbibilang ay taong hindi sigurado. Ang mapagmataas ay hindi ang taong masyadong mataas ang tingin sa sarili; siya ang taong kailangang paulit-ulit magpatunay sa sarili sa harap ng mga manonood. Kaya niya tinipon ang mga kaibigan at ang asawa: kailangan niya ng madla. At dahil ang halaga niya ay nakasalalay sa pagkilala ng iba, sapat na ang isang Judiong nakaupo at hindi nanginginig upang guluhin ang lahat. Ang kaluluwang ganito ay hindi kailanman makukuntento, dahil palaging may isang Mordecai sa tarangkahan.

Ang Detalye

"Kahit si Reyna Esther ay walang ibang inimbita." Ang salitang "kahit" ang buhay ng talatang ito; ginagamit ito ni Haman nang dalawang beses, na parang bawat ulit ay nagdadagdag ng timbang sa kanyang katayuan. Sa korte ng Persia, ang eksklusibong imbitasyon mula sa reyna ay hindi maliit na bagay; ibig sabihin, pumasok ka na sa pinakaloob na bilog ng kapangyarihan. Pero ang sinasabi ni Haman nang walang kamalay-malay ay ito: nag-iisa ako sa silid na iyon. Walang ibang saksi, walang kakampi, walang makakapagtanggol sa kanya kapag binuksan ni Esther ang kanyang bibig. Ang eksklusibidad na ipinagmamalaki niya ay siya mismong bitag. Binibilang niya bilang parangal ang bagay na magiging silid-hukuman niya.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

May isang hari sa Daniel na nakatayo sa bubong ng kanyang palasyo at ipinagmamalaki ang kadakilaan ng kanyang gawa, at bago pa matapos ang pangungusap ay dumating ang hatol. Pareho ang anyo ng pananalita: ang akin, ang aking ginawa, ang aking itinaas. May isang mayamang lalaki rin sa kuwento ni Jesus na kinakausap ang sariling kaluluwa tungkol sa kanyang mga kamalig, sa gabi mismo na kukunin ang kanyang buhay. At higit sa lahat, may turo si Jesus tungkol sa mga panauhin na pumipili ng pinakamataas na upuan sa handaan, at ang kanyang babala doon ay tumutusok diretso sa talatang ito: ang nagtataas ng sarili ay ibababa. Si Haman ay nakaupo sa pinakamataas na upuan sa buong imperyo, at hindi niya alam na may paparating na mas karapat-dapat, isang Mordecai na hindi man lamang tumayo para sa kanya.

Pagninilay

Anong bagay sa buhay mo ang binibilang mo nang paulit-ulit, at bakit kailangan mong bilangin ito muli?

Sino ang iyong "Mordecai sa tarangkahan," at ano ang sinasabi ng galit mo sa kanya tungkol sa kung saan nakasalalay ang halaga mo?