Ezekiel 14

Ang Teksto

Dumating ang mga nakatatanda ng Israel kay Ezekiel upang sumangguni sa Panginoon, ngunit inilalantad ng Diyos na may mga diyus-diyosan pala silang taglay sa kanilang mga puso. Pagkatapos, sinabi ng Panginoon na kahit nasa lupain pa sina Noe, Daniel, at Job, sila lamang ang maililigtas ng kanilang katuwiran, hindi ang kanilang mga anak, kapag ipinadala na ang apat na kaparusahan sa Jerusalem.

Ang Puso ng Teksto

Dalawang bagay ang ginugupit ng kabanatang ito. Una, ang pagsamba sa mga diyus-diyosan ay hindi lamang bagay ng estatwa sa altar kundi bagay ng puso. "Taglay ng mga kalalakihang ito ang kanilang mga diyus-diyosan sa kanilang mga puso" (talata 3). Maaari kang lumapit sa propeta, magmukhang relihiyoso, samantalang ang iyong puso ay nakatali sa ibang bagay. Pangalawa, may hangganan ang tinatawag nating "vicarious righteousness," ang pag-asa na maililigtas tayo ng katuwiran ng ibang tao. Hindi ganoon ang paggana ng paghatol sa antas ng lupain. May sandali kung saan ang bawat isa ay tatayo sa kaniyang sariling kalagayan sa harap ng Diyos.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Kapansin-pansin ang pagbanggit kina Noe, Daniel, at Job. Tatlong lalaking iniligtas sa kalagitnaan ng paghatol, ngunit ang tanong dito ay: kanino? Kay Noe, naligtas kasama niya ang kaniyang pamilya. Kay Job, ibinalik ang mga anak. Ngayon, sinasabi ng Panginoon: hindi na. Ang tekstong ito ay nasa tensiyon sa Genesis 18, kung saan nakipagtawaran si Abraham para sa Sodoma, "maililigtas mo ba ang lungsod alang-alang sa sampung matuwid?" Sa Ezekiel, tapos na ang panahon ng ganoong pakiusap. At dito lumilitaw ang linya patungo kay Cristo. Sapagkat ang tanging Matuwid na ang katuwiran ay talagang nakapagliligtas ng iba ay Siya na tinawag na "higit na dakila kaysa kay Jonas." Ang Ezekiel 14 ay nagbubukas ng isang bakanteng puwang na tanging ang krus ang makapupuno.

Ang Salamin

Ang nakakabigla sa unang bahagi ay hindi ang mga pagano ang tinutukoy kundi ang mga nakatatanda na umupo sa harap ng propeta ng Diyos. Sila ang mga nasa Bible study, wika nga. Ang tanong sa atin ay: anong dinadala mo sa iyong puso kapag binubuksan mo ang Salita? Ang karera na hindi mo mabitawan? Ang ambisyon para sa iyong mga anak na naging paraan mo upang mabuhay muli? Ang galit sa isang tao na hindi mo pinakakawalan? Ang diyus-diyosan ay bihirang pangit; kadalasan magaganda ang mga ito, iyon nga ang problema. At ang matigas na salita ay ito: hindi ka sasagutin ng Diyos ayon sa iyong tanong kundi "ayon sa bilang ng iyong mga diyus-diyosan" (talata 4). Ang iyong tunay na tinatanong ang Kaniyang sasagutin.

Ang Konteksto ng mga Unang Nakarinig

Nasa Babilonia si Ezekiel kasama ang mga naunang bihag noong 597 BC. Ang Jerusalem ay nakatayo pa ngunit natitinag na. Ang mga nakatatandang ito ay malamang na umaasang makarinig ng magandang balita: darating ang katapusan ng pagkatapon, malapit nang bumagsak ang Babilonia, babalik sila sa bahay. Sa halip, ipinapaalam sa kanila ng Diyos na ang problema ay hindi geopolitical kundi teolohiko. Nagpapaligsahan sila sa isang pantasya na alang-alang sa templo, alang-alang sa lipi ni David, alang-alang sa mga banal na ninuno, hindi maaaring magwakas ang Jerusalem. Winasak ni Ezekiel ang pantasyang iyon. Kahit ang tatlong pinakamatuwid na hindi Israelita (dalawang gentile at isang non-covenant figure) ay hindi makapagliligtas ng lupain sa pamamagitan ng kanilang presensiya lamang.

Ang Mahirap na Tanong

Ang talata 9 ay isang matinik: "Kapag nilinlang ang isang propeta at nagsabi ng isang mensahe, at ako, si Yahweh, lilinlangin ko ang propetang iyon." Nililinlang ba ng Diyos? Hindi ito madaling pakinisin. Ang nakikita natin dito ay isang bigat na binibitiwan ng Diyos sa sinumang lumalapit sa Kaniya nang may bulok na puso: ibinibigay Niya sila sa kung ano ang kanilang hinahanap. Kung nais mo ng propetang magsasabi lamang ng iyong ninanais marinig, hahayaan kang matagpuan ang isa, at hahayaan kang maparusahan kasama niya. Hindi ito walang malay na sagot; ito ay judicial na paghahatid. Nakikita rin natin ito sa Roma 1, kung saan "ibinigay sila ng Diyos" sa kanilang sariling pagnanais. Ang mystery ay nananatili, ngunit ang moral na lohika ay malinaw.

Ang Detalye

Bakit sina Noe, Daniel, at Job? Ang tatlo ay hindi mga hari o propeta ng Israel. Si Noe ay pre-Israelita. Si Job ay hindi Israelita. Ang "Daniel" ay malamang na hindi ang kabataang eksilo sa Babilonia (masyado pa siyang bata para maging alamat) kundi ang matandang matuwid na hari na kilala sa mga tekstong Ugaritic, isang panlabas na pigura. Tatlong lalaki mula sa labas ng covenant community, na nakaligtas sa cosmic na paghatol (baha, sakuna, kaguluhan). Ang punto: kahit ang tatlong ito, na sinasabi mismo ng Diyos na matuwid, ay maililigtas lamang ang kanilang sariling buhay. Ang pinakamalinis na katuwiran ng tao ay may hangganan. Ang katuwirang tumatakip sa iba ay dapat manggaling sa ibang lugar, at doon nagsisimulang lumingon ang teksto, wala pang katapusan, patungo sa Isa na darating pa.

Pagninilay

Anong "diyus-diyosan" ang dinadala mo sa iyong puso kapag umuupo ka sa harap ng Salita ngayong linggo, at handa ka bang tanungin ang Diyos na ilantad ito bago Siya sagutin ang iyong ibang mga tanong?

*Sa anong bahagi ng iyong buhay ka umaasa sa katuwiran ng i