Genesis 27:41

Ang Teksto

Pagkatapos ng huling pagpapala kay Esau, isang pagpapalang mas parang hula ng kakulangan kaysa biyaya, nag-alab ang galit niya kay Jacob dahil sa pagpapalang iginawad sa kapatid. Hindi siya sumigaw. Hindi siya humarap kay Isaac o kay Rebeca. Sa halip, may sinabi siya sa loob ng kanyang dibdib: "Malapit na ang mga araw ng pagluluksa para sa aking ama; pagkatapos niyon papatayin ko ang kapatid kong si Jacob." Isang pangungusap lamang, ngunit may petsa, may plano, at may biktima. Hinihintay niya ang libing ng kanyang ama bago gawin ang balak. Ito ang talatang nagbubukas sa dalawampung taóng paglayo ni Jacob, at ang unang pagkakataon sa kuwento ng pamilyang ito na ang salitang "patayin" ay pumapasok sa pagitan ng magkapatid.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin kung saan nangyayari ang pagpatay: sa puso, bago pa man sa bukid. Ang Hebreong lev, puso, ay hindi tirahan ng damdamin lamang kundi ng pagpapasya, ng mga planong hindi pa nasasabi nang malakas. Narinig ng teksto ang isang bagay na walang ibang taong nakarinig. At iyon ang unang bagay na ibinubunyag nito tungkol sa Diyos: may Isang nakikinig sa silid na akala nating sarado. Pangalawa, may sinasabi ito tungkol sa pagpapala. Nanginig si Isaac nang matuklasan ang panlilinlang, ngunit hindi niya binawi ang salita: "Tunay nga, siya ay pagpapalain." Hindi mababawi ang pagpapala kahit sa pamamagitan ng dugo. Ang trahedya ni Esau ay inaakala niyang ang patalim ang makapagpapabalik ng isang bagay na hindi na mababalik. Maaari mong patayin ang kapatid mo; hindi mo mapapatay ang salita ng Diyos.

Ang Sinulid sa Malaking Kuwento

May isang tanong na nakalutang sa buong kabanata at hindi ito sinasagot ng teksto: bakit kailangang dumaan ang pangako ng Diyos sa ganitong karumihan? Ang pagpapalang ipinasa kay Jacob ay ang pagpapalang galing pa kay Abraham, ang linyang patutunguhan ng Mesiyas. At ngayon ay nakadikit dito ang panlilinlang ng isang ina, ang kalabuan ng mata ng isang ama, at ang balak ng pagpatay ng isang anak. Hindi binubura ng Kasulatan ang mantsa. Tila sinasabi nito na ang biyaya ay hindi naghihintay ng malinis na pamilya bago kumilos. Si Jacob ay tatakas, magugutom, madadaya rin ni Laban, at pagkaraan ng dalawampung taon ay yayakapin siya ng kapatid na minsang nagbalak pumatay. Ang sinulid ay tumatakbo mula sa pusong ito patungo sa Krus, kung saan ang pagpapalang nakuha ni Jacob sa pamamagitan ng pandaraya ay ipagkakaloob sa atin sa pamamagitan ng katotohanan.

Ang Salamin

Mayroon ka bang pangungusap na sinasabi mo lamang sa iyong puso? Hindi ang galit na sumasabog sa hapag, kundi ang tahimik na bersyon: ang araw na uupo ka sa harap ng kapatid mong nag-angkin ng lupa ng magulang mo, ang pagkakataong mapapahiya rin ang katrabaho mong nakuha ang posisyong para sa iyo, ang sandaling matatapos ang obligasyon mo sa taong nanakit sa iyo. Hindi ito marahas sa labas. Mukha pa ngang mahinahon. Ngunit tulad ni Esau, naghihintay ka ng tamang petsa. Ang teksto ay hindi nagtatanong kung nagawa mo na; itinatanong nito kung ano ang nakatira sa loob mo habang naghihintay. Ngayong araw, bigkasin nang malakas, kahit nasa sarili mong silid, ang pangungusap na sinasabi mo lamang sa puso mo tungkol sa isang tao. Pagkatapos, banggitin ang pangalan niya sa panalangin. Isang beses lang. Tingnan mo kung ano ang mangyayari sa pangungusap kapag narinig mo ito.

Ang Ugnayan ng Kasulatan

May alingawngaw dito mula sa Genesis 4. Si Cain din ay nainggit, si Cain din ay tahimik bago ang akto, at kay Cain din nagsalita ang Diyos tungkol sa kasalanang nakayukyok sa pintuan. Ngunit may pagkakaiba: hindi inakay ng Diyos si Esau sa ganoong pag-uusap, at hindi natuloy ang pagpatay. Bakit? Hindi sinasagot ng teksto. Nanatiling bukas ang tanong kung bakit may mga pintuang hinahawakan ng Diyos at may ibang hinahayaang halos bumigay. Ang pangalawang alingawngaw ay mas malapit sa atin: itinuro ni Jesus sa bundok na ang galit sa kapatid ay kahalintulad na ng pagpatay. Hindi ito pagpapalala ng batas kundi pagbabasa ng puso, ang parehong pusong narinig dito. Si Jesus ay nagsasalita na parang nabasa niya ang Genesis 27:41 at sinabing: ito, dito nagsisimula.

Ang Detalye

"Malapit na ang mga araw ng pagluluksa para sa aking ama." Huminto ka rito. Hindi sinabi ni Esau na papatayin niya si Jacob mamayang gabi. Naghihintay siya hanggang mamatay si Isaac. Bakit? May pagmamahal pa rin doon. Ayaw niyang durugin ang huling mga araw ng matandang lalaking kanina lang ay niyakap at hinalikan. Ang mamamatay-tao sa talatang ito ay isa ring anak na gumagalang sa kanyang ama. Nakakatakot ito, dahil ipinapakita nito na ang kabutihan at ang balak ng dugo ay maaaring magkasama sa iisang dibdib nang hindi nag-aaway. At nagtatanong ito sa atin: anong kabaitan ang ginagamit natin bilang pampalubag sa mga bagay na kinikimkim natin? Gaano katagal nating masasabing mabuti tayo dahil hindi pa natin nagagawa ang iniisip natin?

Ang Pangunahing Tauhan

Si Esau ay madalas tratuhin bilang tanga, ang lalaking ipinagpalit ang karapatan ng panganay sa sabaw. Pero basahin mo ang talata 34: umiyak siya nang napakalakas at may kapaitan, at ang hiling niya ay hindi paghihiganti kundi, "Ako rin, pagpalain mo ako, ama ko." Isang lalaking nagmamakaawa para sa isang salita. Hindi niya ito nakuha. At mula sa hindi natupad na pagmamakaawang iyon isinilang ang galit sa talata 41. Ganoon madalas ang landas: ang hindi pinakinggang hinagpis ay nagiging plano. Ang espirituwal na tanawin ni Esau ay isang bukid na walang hamog, tulad mismo ng sinabi ng ama niya. Ngunit pagkaraan ng maraming taon, siya rin ang tatakbo at yayakap kay Jacob. Hindi sinasabi ng Kasulatan kung paano nangyari iyon. Baka iyon ang pinakamabigat na katahimikan sa buong kuwento, at ang pinakamabuting balita.

Pagninilay

Anong pangungusap ang matagal mo nang sinasabi sa puso mo na hindi mo pa nasasabi kahit kanino, at ano ang nangyayari sa iyo habang hinihintay mo ang "tamang araw" para rito?

Kung hindi mababawi ng Diyos ang pagpapalang ibinigay niya, ano ang nagbabago sa paraan ng pagtingin mo sa taong tila nakakuha ng bagay na para sa iyo?