Mga Hebreo 6

Ang Teksto

Nagsisimula ang kabanata sa isang matalim na paanyaya: iwanan na ang mga pangunahing aral at magpatuloy sa kaganapan. Pagkatapos ay dumating ang isa sa pinakamabibigat na babala sa buong Bagong Tipan, tungkol sa mga naliwanagan na ngunit tumalikod. Ngunit hindi ito ang huling salita, dahil ipinapaalala ng may-akda ang pangako ng Diyos kay Abraham, isang panunumpa na hindi mababago, at si Jesus na pumasok sa dakong loob bilang ating tagapanguna.

Ang Puso ng Teksto

Ang mensahe ng kabanatang ito ay nakatayo sa dalawang haligi na tila magkasalungat pero magkatuwang. Sa isang banda, may totoong panganib ng pagtalikod na hindi maaaring pagaanin. Sa kabilang banda, may hindi natitinag na pangako ng Diyos na nagsumpa sa kaniyang sarili. Ang tanong ay hindi kung sino ang mas malakas, kundi kung saan tayo naninindigan. Ang pananampalataya ay hindi isang beses na desisyon kundi isang paglalakbay na may pagtitiis, at ang katiyakan natin ay hindi nasa lakas ng ating pag-akyat kundi sa katatagan ng angkla na nakakabit na sa likod ng tabing.

Ang Karaniwang Sinulid

Hindi maiiwasan ang alingawngaw ng Lumang Tipan dito. Ang imahe ng lupang tumanggap ng ulan pero tumubuan ng tinik ay hindi bagong tunog, ito ay ang awit ng ubasan sa Isaias 5, kung saan naghintay ang Diyos ng masaganang bunga ngunit nakatanggap ng maasim. Kapag inulit ito ng may-akda, hindi lang siya nangangaral ng moralidad, iniuugnay niya ang mga mambabasa sa mahabang kasaysayan ng bayan ng Diyos na nabiyayaan ngunit tumalikod. Pagkatapos ay biglang lumilipat ang tono papunta kay Abraham, at doon nakikita natin ang tunay na pundasyon: hindi ang katapatan ng tao, kundi ang panunumpa ng Diyos. At ang linyang iyon ay hinahatak papunta kay Jesus, ang naging punongpari ayon sa pagkapari ni Melquisedec, ang pigura mula sa Genesis 14 na walang simula ni katapusan sa salaysay, kaya nagsisilbing anino ng walang hanggang pagkapari ni Cristo.

Ang Salamin

May mga sandali sa buhay natin kung saan hinahanap natin ang katiyakan sa maling lugar. Sa pananalapi na tila matatag, sa ministeryong lumalago, sa pamilyang buo, sa katawang malusog. At kapag nayanig ang mga iyon, para tayong nawalan ng angkla. Ang teksto ay nagtatanong: nakasabit ba ang iyong pagtitiwala sa mga bagay na nakikita, o sa panunumpa ng Diyos? Meron ding ibang mukha ito. Baka nga hindi ka sumusuko sa krisis, kundi sa pagkabagot. Sinasabi ng may-akda, "Ayaw namin na maging mabigat ang inyong katawan." May espirituwal na katamaran na hindi dramatiko, dahan-dahan lang, unti-unting nagiging manhid sa mga bagay na dati ay nagpapaluha sa iyo.

Ang Tanong

Paano natin dapat basahin ang mga talata 4 hanggang 6? Sinasabi ba ng may-akda na maaaring mawala ang kaligtasan ng isang tunay na naliligtas? Ilang siglo nang pinagtatalunan ito, at hindi tayo dapat magkunwaring may madaling sagot. Ang teksto mismo ay hindi nagbibigay ng sistematikong doktrina, ito ay isang pastoral na babala na sinadyang mangagat. Ang alam natin: ang taong sadyang tinatanggihan si Cristo pagkatapos malaman kung sino siya ay muling ipinapako siya. At ang alam din natin, mula sa talata 9, na ang may-akda ay may pananalig sa kaniyang mga mambabasa. Hindi natin dapat gawing malambot ang babala, ni gawing hopeless ang mga takot. Kung ang tanong ay bumabagabag sa iyo, iyon mismo ay senyales na hindi ka kabilang sa inilalarawan.

Ang Detalye

Tingnan ang salitang "angkla" sa talata 19. Ito ang tanging pagkakataon sa buong Bagong Tipan na ginamit ang salitang ito bilang espirituwal na imahe. Pero mas kakaiba pa ang direksyon. Sa karaniwan, ang angkla ay ibinababa sa kailaliman ng dagat. Dito, ang angkla ng ating kaluluwa ay itinapon paitaas, papasok sa dakong loob sa likod ng tabing, doon mismo sa Banal ng mga Banal kung saan pumasok si Jesus. Ang imaheng ito ay nakakabaligtad. Ang katatagan mo sa lupa ay nakasalalay sa isang bagay na nakakabit na sa langit. Hindi ka humahawak sa angkla, si Cristo ang humahawak sa kabilang dulo.

Konteksto

Sumusulat ang may-akda sa mga Kristiyanong Judio na tila napapagod na sa kanilang pananampalataya. May pag-uusig, may sosyal na presyon na bumalik sa dating relihiyon, at marahil ay may pagbagal ng pag-ibig na dating masigla. Kaya naman nagpapaalala siya sa talata 10, "ang Diyos ay hindi liko upang limutin ang inyong gawa at ang pag-ibig na inyong ipinakita." Ang mga taong ito ay hindi bagong sumampalataya, sila ay nagsilbi na, nagbigay na, tumindig na. Ngunit ang mahabang paglalakbay ng pananampalataya ay may kakaibang panganib, hindi ito ang dramatikong pagtatakwil kundi ang tahimik na pagkalanta. Sa kulturang iyon ng oath at kasunduan, mabigat ang salita ng panunumpa. Kaya nga nakaka-shock: ang Diyos mismo ay nanumpa, dahil walang mas mataas pa kaysa sa kaniya.

Pagninilay

Saan ka kasalukuyang naghahanap ng katiyakan na hindi kayang ibigay ng bagay na iyon, at ano ang mangyayari kung ilipat mo ang iyong pagtitiwala sa panunumpa ng Diyos?

Nasaan ka sa iyong paglalakbay ng pananampalataya, sa init ng unang pag-ibig, sa gitna ng pagtitiis, o sa panganib ng tahimik na pagkalanta, at ano ang isang konkretong hakbang ng katapatan ngayong linggo?