Mga Hebreo 7:1

Ang Teksto

Alikabok, pawis, at ang amoy ng dugo na hindi pa natutuyo sa mga sandata. Pabalik si Abraham mula sa isang gabing paghabol, mula sa "malupit na pagpatay ng mga hari," dala ang nasamsam at ang pamangking iniligtas niya. At doon, sa lambak, may sumalubong sa kaniya: isang lalaking hindi niya kaanu-ano, hari ng Salem, at kasabay nito'y pari ng Kataas-taasang Diyos. Hindi siya humingi ng bahagi sa samsam. Hindi siya nakipagkasundo sa pulitika ng mga hari. Nagsalita siya ng pagpapala sa pagod na bayani. Iyon ang buong eksena na pinupulot ng sumulat ng Hebreo: isang pagtatagpo sa gitna ng isang larangan ng digmaan, kung saan ang panalo ay biglang tumahimik sa harap ng isang pari na walang pinagmulan sa anumang talaan.

Ang Puso ng Teksto

Pansinin kung sino ang yumuyuko sa eksenang ito. Si Abraham, ang tumanggap ng mga pangako, ang ninuno ng buong bayan, ang katatapos lang manalo sa labanan, ay tumatayong tahimik habang may nagpapala sa kaniya. At ang nagpapala ay hindi galing sa kaniyang angkan, hindi mula sa hinaharap na pagkapari ni Levi, hindi hinirang ng anumang kautusan dahil wala pang kautusan. Dalawang bagay ang itinutulak nito sa atin. Una, ang pagiging pari ng Diyos ay hindi imbensiyon ng Israel; nauna pa ito sa Sinai, at nangangahulugan iyon na hindi ang sistema ang nagbibigay-bisa sa Diyos kundi ang Diyos sa sistema. Pangalawa, may paglapit sa Diyos na hindi nakasalalay sa iyong lahi, tagumpay, o rekord. Ang pagpapala ay laging bumababa, hindi umaakyat. Kahit si Abraham ay tumanggap lamang.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Isang talata lang sa Genesis ang eksenang ito, tapos naglaho si Melquisedec na parang hindi na siya mahalaga. Pagkaraan ng halos isang libong taon, hinukay siya ng isang awit ni David: may darating na hari na pari rin, "ayon sa pagkapari ni Melquisedec." At pagkaraan pa ng isang libong taon, hinawakan ng sumulat ng Hebreo ang parehong hibla at itinuro si Jesus. Hindi ito pilit na alegorya; ang punto ng sumulat ay literal at matalas: ang Panginoon natin ay galing kay Juda, "ang lipi na hindi binanggit ni Moises patungkol sa mga pari." Kung ang tanging lehitimong pari ay mula kay Levi, wala sanang puwang si Jesus. Pero bago pa man si Levi, may hari-pari na sumalubong kay Abraham sa lambak. Doon pa lang, bukas na ang pinto.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na mas gustong magbigay kaysa tumanggap. Mas komportable kang maging ang tumutulong sa kapatid na laging nangungutang kaysa ang tumatanggap ng tulong. Mas gusto mong ikaw ang nagdadala ng pagkain sa may sakit kaysa ikaw ang may sakit. May dignidad kasi sa pagiging malakas, at may kahihiyan, sa pakiramdam natin, sa pagiging nasa ibaba. Pero narito si Abraham, bagong-panalo, armado, may kasamang hukbo, at tahimik siyang yumuyuko. Ang buong punto ng talata: "ang mas mababang tao ay pinagpapala ng mas mataas na tao." Hindi mo mapapasok ang pagkapari ni Cristo habang ipinagtatanggol mo ang posisyon mo bilang tagapagbigay. Kaya ngayong araw: pumili ng isang taong nasa ilalim mo, anak, estudyante, junior sa trabaho, at sabihin mo sa kaniya nang malakas, harapan o sa voice message, ang isang tiyak na pagpapala ng Diyos para sa kaniya. Hindi papuri, pagpapala. Pagkatapos, huwag kang maghintay ng kapalit.

Ang Pangunahing Tauhan

Kakaiba si Melquisedec dahil sa kung ano ang wala sa kaniya. Walang talaangkanan, walang kuwento ng pagkatawag, walang pangalan ng ama na magpapatunay ng karapatan niya sa altar. Sa mundong pinaniniwalaan na ang pagkapari ay minamana tulad ng lupa, ito'y iskandalo. Maingat ang sumulat: "walang ama, walang ina, walang mga ninuno," ibig sabihin ay wala sa talaan, hindi na kailangan ng papeles. At iyon mismo ang ginagawa siyang larawan ng Anak. Pansinin din ang ginawa niya: dumating siya sa pinakadumi't pagod na sandali ni Abraham, hindi para sumalo sa samsam kundi para magsalita ng pagpapala. May ganoong uri ng awtoridad: hindi kumukuha, nagbibigay. Ganoon ang Diyos na kinakatawan niya, at ganoon ang Pari na sinasagisag niya.

Ang mga Unang Nakarinig

Isipin mo ang mga Hebreong Kristiyano na binabasa ito, mga taong lumaki sa amoy ng usok ng handog, sa ritmo ng mga kapistahan, sa katiyakan na si Aaron ang tamang linya. Ngayon pinagdududahan sila ng pamilya nila: iniwan mo ang templo para sa isang Galileong ipinako? Ang tanong sa likod ng Hebreo ay hindi teolohikal na laro kundi tanong ng pag-aari: may pari pa ba kami? Ang sagot ng sumulat ay hindi "kalimutan ninyo ang nakaraan" kundi "mas matanda pa pala sa inyong nakaraan ang inyong Pari." Hindi kinakansela ni Melquisedec ang pangako kay Abraham; nauna pa nga siya rito. Iyon ang nagpapaluwag ng dibdib: hindi sila tumalikod sa kuwento, dinala lang sila nito sa dulo.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Dalawa lang ang kailangan. Una, Genesis 14, kung saan nagmumula ang eksena; mahalaga doon na tinanggihan ni Abraham ang samsam mula sa hari ng Sodoma pero tinanggap niya ang tinapay, alak, at pagpapala mula kay Melquisedec. May tinatanggihan ang pananampalataya at may tinatanggap; alam ni Abraham ang pagkakaiba. Pangalawa, Awit 110, na sinipi sa talata 17: "Ikaw ay isang pari magpakailanman ayon sa pagkapari ni Melquisedec." Isang sumpa ng Diyos, hindi isang talaangkanan, ang pundasyon ng pagkapari ni Jesus. Kaya naman ang pangakong nasa talata 25 ay hindi palamuti kundi bunga: "lubos na makapagliligtas" siya, dahil hindi siya mapapalitan ng kamatayan.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ipinagtatanggol mo ang pagiging malakas, at ano ang nawawala sa iyo dahil ayaw mong tumanggap ng pagpapala?

Kung ang Pari mo ay "laging nabubuhay upang mamagitan," ano ang babaguhin nito sa paraan ng pagpasok mo sa panalangin bukas ng umaga?