Mga Hebreo 7:9

Ang Teksto

Isang maingat na pahayag ang ginagawa ng manunulat dito: "masasabi na si Levi na tumanggap ng ikapu, ay nakapagbigay din ng ikapu sa pamamagitan ni Abraham." Ang buong puntong ito ay nakasalalay sa isang eksena mula sa Genesis: nang salubungin ni Melquisedec si Abraham pagkatapos ng labanan, at nang magbigay si Abraham ng ikasampung bahagi ng kaniyang nasamsam. Ang sabi ng sumulat, hindi lamang si Abraham ang nagbigay noon. Nasa kaniya pa si Levi, apat na henerasyon bago isilang, at kaya nang yumuko si Abraham, yumuko na rin ang buong hanay ng mga paring Levita na susunod sa kaniya. Pansinin ang pag-iingat ng salitang "masasabi": alam ng manunulat na ito ay pagpapalawak ng argumento, hindi tahasang pahayag ng Kasulatan.

Ang Puso Nito

Ang talatang ito ay tungkol sa isang paraan ng pag-iisip na banyaga sa atin: na ang isang tao ay maaaring kumatawan sa marami, at ang ginawa ng isa ay totoong ginawa ng lahat na nasa kaniya. Ang kalooban ni Abraham noong araw na iyon ay hindi pribado; ito ay kumilos para sa isang buong lahi na hindi pa ipinanganganak. At ang ibig sabihin nito ay matindi: ang pinakamataas na institusyon ng Israel, ang pagkapari na nag-uugnay sa bayan at sa Diyos, ay kumilalang mas mababa ito bago pa ito itinatag. Hindi ito pagmamaliit sa kautusan kundi pagtukoy sa hangganan nito. May isang pari na hindi nagmula sa tipan ng Sinai, at sa harap niya, nagbigay ng ikapu ang buong Israel.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang lohika ng talata 9 ay ang parehong lohika na humahawak sa buong kasaysayan ng kaligtasan. Isang tao ang kumikilos, at ang marami ay kasama niya. Si Adan ay hindi lamang nagkasala para sa sarili; dinala niya ang sangkatauhan. Si Abraham ay hindi lamang tumanggap ng pangako para sa sarili; dinala niya ang isang bayan. At kung tutol ka sa ganitong pag-iisip, mawawala rin sa iyo ang Ebanghelyo, dahil ang buong punto ng krus ay na may Isang kumilos para sa marami. Kaya nga hindi lamang kapritso ng argumento ang talatang ito. Tinuturuan tayo nitong makita kung paano gumagana ang pagtubos: hindi bilang indibidwal na transaksyon sa pagitan mo at ng Diyos, kundi bilang pagpasok mo sa isang Kinatawan na nauna nang kumilos, nagbayad, at yumuko sa lugar mo.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na ayaw sa ideyang ito. Gusto nating paniwalaan na malinis ang ating mga desisyon, na ang ating mga pagpili sa trabaho, sa pera, sa paraan ng pakikipag-away sa asawa, ay nananatili sa loob ng apat na dingding. Hindi. Ang talatang ito ay nagsasabing may mga taong hindi pa ipinanganganak noong ginawa ang isang desisyon, at sila ang nagdadala ngayon ng bunga nito. Alam mo iyan kung nakita mo kung paano nagpatuloy ang galit ng iyong lolo sa iyong ama, at pagkatapos sa iyo. Pero gumagana rin ito sa kabilang direksyon: ang tahimik na katapatan ng isang ninuno ay nararating ka pa rin. At higit sa lahat, ang isang paghahandog na minsanan ay sapat na para sa iyo. Ngayon din, isulat sa papel ang pangalan ng isang tao na magmamana ng bunga ng isang desisyong gagawin mo ngayong linggo, at ipanalangin siya nang malakas.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Tatlong teksto ang nagsasalita nang sabay dito. Una, ang Genesis 14, kung saan bigla na lamang sumulpot si Melquisedec, walang talaangkanan, nagbasbas, tumanggap ng ikapu, at naglaho. Ikalawa, ang Awit 110, ang panunumpa ng Diyos sa hari sa Jerusalem, na sinipi mismo ng manunulat: "Ikaw ay isang pari magpakailanman ayon sa pagkapari ni Melquisedec." Isang maliit na eksena sa Genesis, pagkatapos ay isang sumpa makalipas ang siglo, at sa wakas isang Anak mula sa lipi ni Juda. Ikatlo, ang Numeros 18, kung saan iniutos sa mga Levita na tipunin ang ikapu ng Israel. Ang buong karapatan nilang iyon ay ipinapakita ng talata 9 na nakatayo sa ibabaw ng isang mas lumang pagyuko. Ganito nagpapaliwanag ang Kasulatan sa sarili nito: ang huli ay nagbubunyag ng kahulugan ng una.

Konteksto

Ang sulat na ito ay isinulat sa mga Judiong Kristiyano na natutukso nang bumalik sa pagsamba ng templo, marahil habang nanganganib pa ang Jerusalem. Hindi sila mga ateista; sila ay mga taong pagod, inuusig, at nangungulila sa kagandahan ng altar, ng insenso, ng mga paring may linaw na talaangkanan. Sa mundong iyon, ang talaangkanan ay lahat. Walang makapaglilingkod sa altar kung hindi niya mapatutunayan ang kaniyang angkan. Kaya nang sabihin ng manunulat na ang mismong ninuno ng lahat ng pari ay nagbigay ng ikapu sa isang tagalabas, hindi ito akademikong punto. Ito ay paghila sa pundasyon ng kanilang relihiyosong pagkakakilanlan. At siya ay nangangatwiran sa mga patakaran nila mismo, hindi sa labas nito.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Levi ang pinaka-tahimik na tauhan sa buong kabanata, at siya ang sentro ng talatang ito. Wala siyang ginagawa. Wala siyang sinasabi. Hindi pa nga siya buhay. Siya ay "nasa pribadong bahagi pa lamang ng kaniyang ninuno" nang mangyari ang pinakamahalagang bagay sa kaniyang kasaysayan. Mayroong isang kababaang-loob doon na hindi natin kayang gayahin: ang pagtanggap na ang pinakamahalagang kilos sa iyong buhay ay naganap bago ka pa nagkaroon ng kamalayan. Ganito rin ang ating kalagayan sa harap ni Cristo. Wala tayo sa Golgota. Hindi tayo sumang-ayon. Ngunit kumilos ang Isa na kinatawan natin, at tayo, tulad ni Levi sa balakang ni Abraham, ay naroon na sa kaniya.

Pagninilay

Saan sa iyong buhay ka pa rin nabubuhay sa bunga ng desisyon ng isang taong hindi mo nakilala, at paano iyon nagbabago kung si Cristo ang iyong bagong Kinatawan?

Kung ang isang kilos ni Abraham ay umabot kay Levi, anong kilos mo ngayon ang gusto mong umabot sa mga darating pagkatapos mo?