Mga Hebreo 7

Ang Teksto

Binalikan ng manunulat ang isang maliit na pangyayari sa buhay ni Abraham: pagkatapos ng labanan, sinalubong siya ng isang hari-pari ng Salem, pinagpala siya, at binigyan ni Abraham ng ikasampung bahagi ng kaniyang nasamsam. Mula sa maliit na eksenang ito, binuo niya ang isang matapang na argumento: kung may pari na mas matanda at mas dakila pa kay Levi, kung gayon hindi ang pagkapari ng mga Levita ang huling salita ng Diyos. At dahil nabago ang pagkapari, kailangan ding mabago ang kautusan. Si Jesus, mula sa lipi ni Juda at hindi ni Aaron, ay naging pari "sa batayan ng kapangyarihan ng hindi nasisirang buhay," at dahil doon siya ay naging katiyakan ng isang mas mabuting kasunduan.

Ang Ubod

Pakinggan ang bigat ng talata 18: "pinawalang saysay ang dating kautusan dahil sa ito ay mahina at walang pakinabang." Hindi ito pag-atake sa Diyos na nagbigay ng kautusan. Ang kahinaan ay hindi nasa utos kundi sa mga kamay na tumatanggap nito: mga paring mortal, mga paring kailangan ding maghandog para sa kanilang sariling kasalanan. Ang ubod ng kabanatang ito ay ito: ang kabanalan ng Diyos ay tunay, at ang ating paglapit sa kaniya ay hindi maaaring maipagitna ng isang taong siya rin ay nangangailangan ng pagpapatawad. Ang kaligtasan, kung gayon, ay hindi isang sistemang pinaigting kundi isang Persona na ibinigay. Ang biyaya ay hindi pagluluwag ng pamantayan; ito ang pagdating ng isang pari na nakatutugon sa pamantayan nang lubos.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May dalawang linya sa Lumang Tipan na dito nagtatagpo. Ang isa ay ang linya ni Aaron: altar, dugo, taun-taong paghahandog, mga paring namamatay at pinapalitan, "isa pagkatapos ng isa." Ang isa ay isang mahinang alingawngaw, isang hari-pari sa Genesis na lumitaw nang walang talaan ng lahi at pagkatapos ay nawala, na muling sumulpot lamang sa isang awit ni David tungkol sa isang haring magiging pari magpakailanman. Sa loob ng isang libong taon, parang walang kinahinatnan ang linyang ito. Ngunit ang Diyos ay nangangako nang pahaba, at ang mga lubid na parang nakalimutan ay hinihila niya pabalik. Si Cristo ay hari at pari sa isang katauhan, katuwiran at kapayapaan sa isang buhay, hindi dahil pinilit natin ang alegorya kundi dahil ganito tumula ang Diyos sa kasaysayan.

Ang Salamin

Marami sa atin ang namumuhay na may tahimik na paniniwala na ang kalapitan natin sa Diyos ay nakasalalay sa kalidad ng ating linggo. Mabuti ang panalangin ngayong umaga, kaya mas tiwala ka. Nagalit ka sa anak mo kagabi, kaya nilalayuan mo ang Diyos ngayon. Yan ang lohika ng paring namamatay: palagiang pagsisimula, palagiang pag-aalay. Sabi ng talata 25, si Jesus "ay laging nabubuhay upang mamagitan." Habang nakikipagtalo ka sa katabi mo sa trabaho, habang bumibigay ang katawan mo, habang hindi ka makatulog dahil sa utang, hindi tumitigil ang pamamagitan niya. Walang bakanteng oras sa kaniyang pagkapari. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang kasalanang paulit-ulit mong binabalikan sa Diyos, at sa ibaba nito ay isulat ang mga salita ng talata 27: "Ginawa niya ito nang minsanan para sa lahat." Pagkatapos, sabihin itong malakas, isang beses.

Ang Ugnayan sa Kasulatan

Dalawang teksto ang nasa likod ng kabanatang ito. Ang Genesis 14 ang nagbibigay ng eksena: isang hari ng Salem na dumating na walang ipinakilalang magulang at umalis na walang talaan ng kamatayan. Hindi sinasabi ng manunulat na walang ina si Melquisedec; sinasabi niya na ganoon ang itinala ng Kasulatan, at ang katahimikan mismo ay naging larawan. Ang Awit 110 ang nagbibigay ng pangako: isang hari sa Sion na tinawag ng Diyos na pari magpakailanman, isang kakaibang pagsasama na walang Israelitang hari ang naglakas-loob na angkinin. Dalawang beses binanggit ito sa kabanatang ito, sa talata 17 at 21, dahil doon nakasalalay ang buong argumento: hindi ideya ng tao ang bagong pagkapari, ito ay sinumpaan ng Diyos.

Ang Detalye

Sa talata 25, ang maliit na pariralang "lubos na makapagliligtas" ay may Griyegong salita sa likod nito, panteles, na nangangahulugang kapwa "ganap" at "hanggang sa wakas." Hindi lamang buo ang kaligtasang ito sa kalidad; hindi rin ito natatapos sa gitna ng daan. May mga pastor na nakapagligtas sa simula ngunit nawala nang kailangan sila. May mga kaibigan na tapat hanggang sa naging mahal na ang pagiging tapat. Ang pagkapari ni Cristo ay hindi nauubusan ng hininga sa huling kilometro, dahil ito ay nakatayo sa "kapangyarihan ng hindi nasisirang buhay." Ang basehan ng ating katiyakan ay hindi ang lakas ng ating paghawak sa kaniya, kundi ang katotohanan na hindi siya mamamatay.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Jesus ang nakatayo sa sentro, ngunit tingnan kung paano siya inilarawan: "walang kasalanan, walang dungis, dalisay, ibinukod mula sa mga makasalanan," at kasunod nito, nag-aalay para sa mga makasalanan. Ang dalawang bagay na iyon ay hindi magkasalungat kundi magkabigkis. Hindi siya ibinukod para maiwasan tayo; ibinukod siya upang may isang dalisay na kamay na makapaghahawak sa atin nang hindi nadudungisan. At ang handog ay hindi hiwalay sa kaniya: "nang inialay niya ang kaniyang sarili." Ang pari at ang hain ay isang katauhan. Ito ang pinakamalalim na pahayag ng kabanata tungkol sa Diyos: ang kaniyang kabanalan ay hindi pag-urong mula sa mundo, at ang kaniyang biyaya ay hindi pagkukunwari na walang kasalanan. Nagbayad siya mula sa kaniyang sarili.

Pagninilay

Saan sa buhay mo pinamumuhayan mo pa ang lohika ng paring namamatay, na parang kailangang simulan muli ang paglapit sa Diyos bawat umaga?

Kung tunay na sinumpaan ng Diyos ang pagkapari ni Cristo at "hindi na magbabago ang kaniyang isip," ano ang dapat mawala sa paraan ng pananalangin mo?